بهترین واکنش به حق کشی و باخت سیاسی و برنامه ریزی شده تراختور، راهپیمایی تا شهر تبریز بود

 پس از باخت برنامه ریزی شده و حق کشی آشکار بر علیه تراختور، اعتراضاتی در ورزشگاه و پس از آن در داخل شهر تبریز انجام شد که مشخصه بارز آن پراکندگی و بی برنامه بودن اعتراضات و صدمه رسیدن به صندلی های ورزشگاه بود. اول از همه باید بگوییم که این واکنشها در همه جای دنیا اتفاق می افتد و بارها شاهد حوادث مشابه در استادیوم آزادی تهران بوده ایم. لذا علم کردن این مساله و کوبیدن تماشاگران نادرست است ولی اینجا می خواهم به این نکته اشاره کنم که ما باید می دانستیم که این سرنوشت در انتظار تراختور است و باید از قبل برایش برنامه می داشتیم.

دیروز تماشاگران دو دسته شدند، یک عده ورزشگاه را ترک کردند و عده ای دیگر در ورزشگاه ماندند و به تحریک عده ای و یا به صورت خودجوش و از روی عصبانیت صندلی های ورزشگاه را شکستند. همین باعث شد تا هم خوراک تبلیغاتی برای رسانه های حکومت ایجاد شود و هم با دو دسته شدن تماشاگران، سرکوب آنها هم راحت تر شود.

اما بهترین راه این بود که همه بدون معطلی از ورزشگاه خارج می شدند و کاری به صندلی های ورزشگاه نداشتند و همه باهم بدون آنکه بین صفوف شان فاصله ایجاد کنند، به سمت شهر تبریز راهپیمایی می کردند و شعارهای اعتراضی شان را سر می دادند. این کار باعث می شد تا ماموران امنیتی حکومت امکان رخنه در میان صفوف به هم پیوسته مردم را بدست نمی آوردند و این تظاهرات به صورت مسالمت آمیز تا میادین شهر ادامه پیدا می کرد و در داخل شهر با پیوستن مردم به یک راهپیمایی بزرگ تبدیل می شد.

اما متاسفانه دو دسته شدن تماشاگران و بی برنامگی و ایجاد فاصله بین صفوف معترضین باعث شد هم اعتراضات در استادیوم به تخریب صندلی های ورزشگاه منتهی شود و خوراک تبلیغاتی برای رسانه های مخالف تراختور ایجاد شود و هم اعتراضات در مسیر بازگشت و سپس درون شهر از آن انسجام لازم برخوردار نباشد و امکان سرکوب و بازداشت تعداد زیادی فراهم شود. اما اگر همه با هم بدون ایجاد هیچ گونه تخریبی با صفوف به هم فشرده تا داخل شهر راهپیمایی می کردند و فقط شعار می دادند، این اعتراضات در داخل شهر به یک اعتراض وسیع و غیر قابل مهار تبدیل می شد، چیزی که می توانست درس عبرت خوبی برای بدخواهان تراختور و آزربایجان باشد.

لذا بدون آنکه اسیر تبلیغات رسانه های حکومت شویم و اعتراضات به حق تماشاگران را سیاه نمایی کنیم، چرا که این مساله و فشارهای عصبی در زمینهای فوتبال در همه جای دنیا چنین صحنه هایی را ایجاد می کند، ولی باید گفت که می توانستیم برنامه ریزی شده تر و منسجم تر عمل کنیم و با ایجاد جرقه یک راهپیمایی بزرگ در درون شهر تبریز، بدون آنکه خسارات مادی به ورزشگاه وارد شود و امکان سرکوب برای نیروهای حکومت ایجاد شود، چنان درس عبرتی به آنها بدهیم که دیگر جرات نکنند تا بر علیه آزربایجان سناریوسازی کرده و باخت های سیاسی را به تراختور تحمیل کنند.

بنابراین باید به آگاه سازی تماشاگران پرداخت تا آنها بدانند که چگونه می توانند بدون متحمل شدن کمترین هزینه، بیشترین ضربه را به بدخواهان آزربایجان بزنند. چون برای حکومت تامین هزینه چند صندلی در ورزشگاه کار سختی نیست و البته چند برابر هزینه آن را هم از تیم تراختور به عنوان جریمه دریافت خواهند کرد، اما آن چیزی که می تواند درس عبرتی بزرگ برای بدخواهان آزربایجان باشد، این است که این حق کشی ها به یک راهپیمایی بزرگ و مسالمت آمیز درون شهرها منجر شود. مطمئنا اگر آنها این خطر را احساس کنند، دیگر جرات چنین سناریو سازی هایی را نخواهند داشت.

اگر دیروز بی برنامه بودیم و غافل گیر شدیم، که اصولا نباید می شدیم، ولی باید از همین الان پیش بینی کنیم که در صورت محرومیت احتمالی تیم از تماشاگران در بازی آینده چه کار باید بکنیم. پیشنهاد من این است که در صورت محرومیت تیم، باید از همین الان همه قرار بگذاریم، که بدون توجه به نتیجه مسابقه، بلافاصله پس از پایان مسابقه همه به بیرون بریزیم. اگر تراختور بازی را ببرد، همه هم برای شادی کردن و در عین حال اعتراض به محرومیت تیم بیرون خواهیم ریخت و اگر ببازد یا مساوی کند، به عنوان اعتراض به محرومیت تیم اعتراض مسالمت آمیز خود را در میادین شهر نشان خواهیم داد.

http://www.facebook.com/TraxtorClub1970