اتحاد سرخ ــ علی سرابلی

تاریخ هر سرزمینی با تلخی ها و شیرینی های بسیاری نگاشته شده است. آنچه در این بین بیشتر نمود پیدا می کنند اهمیت این مساله است که در تمامی این لحظات این مردمان همواره با هم بوده اند و هرگز از رسیدن به آرمان های خود دست نکشیده اند.

در جهان کنونی که شخصی گرایی و گریز از یکپارچه گرایی جزء لاینفک اکثر جوامع به شمار می آید، دل بستگی و پشتگرمی به توده ای چندین میلیونی می تواند باعث رشد و ترقی فردی و جمعی گردد.

چنین اتحاد و یکرنگی ای می تواند در قالب های مختلف شکل گیرد و آذربایجان کنونی ما نیز شاهد یکی از چنین قالب هایی یعنی قالب ورزشی آن است که علاوه بر ورزش بعدهای متنوع بسیاری را در بر گرفته است. با نگاه به استادیوم های کشورهای پیشرفته در می یابیم که چنین رویکرد و رویه ای از مدت ها پیش در این جوامع متمول شکل گرفته و اکنون رکن جدایی ناپذیر هر فرد اروپایی به شمار می رود. رویه ای که در کشورهای جهان سومی کمتر شاهد آن هستیم.

همان گونه که اشاره شد بحث حضور در ورزشگاه و تشویق بی امان تیم در کشورهای پیشرفته به عنوان ساده ترین و ارزان ترین سرگرمی هر خانواده پذیرفته شده است. با این وجود مشکلات بالقوه و بالفعل متعددی باعث شده است که چنین عملکرد و پتانسیلی در جوامع شرقی و همچنین جهان سومی چندان به چشم نیاید. البته تمامی این حضور داشتن ها و نداشتن معلول دلایل بیشماری هستند که ده ها سال پیش در جوامع مدرن حل شده اند ولی در قرن بیست و یک در اکثر کشورهای عقب مانده مشهود هستند.

مشکلات رفت و آمد، تغذیه، تهیه بلیط، امکانات رفاهی استادیوم، ساعات مناسب برگزاری مسابقات و عواملی از این قبیل تنها درصدی از انبوه مشکلاتی هستند که سالها پیش در کشورهای اروپایی و حتی کشورهای در حال توسعه برطرف شده اند و اکنون به جایی رسیده اند که شالوده ی اقتصاد برخی از این کشورهای بر روی اقتصاد ورزشی و فوتبالی استوار شده است.

شاید به جرات بتوان اشاره کرد که حتی در بین کشورهای جهان سومی، کشور ما تنها کشوری است که به پتانسیل تماشاگر به هیچ عنوان ارزش و اهمیت نداده و همواره مسوولان فوتبالی به دلیل ضعف های مدیریت ورزشی و سرپوش نهادن بر ناتوانایی های خود در صدد کمرنگ کردن حضور هواداران برآمده اند. عدم راهیابی به جام جهانی، نتایج نا امید کننده ی تیم های مختلف ملی، زمین های نامناسب فوتبال، برگزاری مسابقات در ساعات و روزهای غیرمتداول، همه و همه بیانگر این رویه ی بیمار ورزشی هستند.

با این حال فقط هواداران تراکتور بوده اند که با وجود همه ی این ناملایمتی ها و دشواری ها، سختی حضور در ورزشگاه را همواره به جان خریده اند و با حمایت های بی دریغ و مداوم ، خود را به عنوان هوادارانی در سطح بین المللی مطرح کرده اند. اکنون هواداران تراکتور به نقطه ای رسیده اند که مرزهای ایران برای آنها بسیار کوچک به نظر می رسد و پتانسیل حضور در آسیا و مطرح شدن به عنوان برترین هواداران آسیا به وضوح احساس می شود.

بازی دوم آبان با تیم آبی پایتخت مطمئنا نقطه ی عطف حضور آسیایی خواهد بود. اینک هر دو تیم در رده های بالای جدول حضور دارند و امکان لغزش هر کدام از این تیم ها مخصوصا تیم تراکتور به مثابه عقب نشینی از کورس قهرمانی خواهد بود. این بازی از جمله بازیهایی خواهد بود که حضور صد هزار نفری هواداران عامل محرکی در روند تیم خواهد داشت و بار دیگر عظمت و حضور یکپارچه در کشور طنین انداز خواهد شد. حضوری که حتی دربی توخالی و پر سرو صدای پایتخت هم نتوانست به آن تحقق بخشد.