گونازتی وی: روزهایی 15-16-17 اسفندماه، دانشگاه تبریز شاهد خود نمایی دیگری از عوامل و دست نشانده گان گروهکهای تروریستی منطقه "پژاک و حزب دمکرات"، تحت عنوان "هیروشیمای کوردستان" بود . این مراسم توسط به اصطلاح، "کانون فرهنگی-اجتماعی زاگرس" و با عنوان فرعی "نمایشگاه عکس و مراسم بزرگداشت شهدای بمباران شیمیایی حلبچه، سردشت، نودشه، پاوه، دالاهو و سایر مناطق کرد نشین"؟؟؟، ساعت 12 روز شنبه 15 اسفند ماه در تالار نگارخانه شهید آوینی، ساختمان امور فرهنگی و با مجوز رسمی مدیریت امور فرهنگی دانشگاه تبریز آغاز گشت . این نمایشگاه که قرار بود در آن عکسهایی از حوادث بمباران شیمیایی شهرهای حلبچه، سردشت، نودشه، پاوه، دالاهو، که توسط ارتش بعث صدام حسین و در سالهای جنگ ایران و عراق رخ داد، به نمایش گذاشته شود، در عمل به محل تجمع و گردهمایی غیر قانونی افرادی از دانشجویان افراطی کرد و نیز اشخاص غیر دانشجوی مرتبط با تشکیلات تروریستی "پژاک" درآمده و این افراد از این نمایشگاه به عنوان وسیله ای برای تبلیغ اهداف جنایتکارانه و تجزیه طلبانه خود استفاده کرده و متاسفانه مسئولان حراست و مدیریت کلان دانشگاه نیز نسبت این تحرکات آنها اقدام موثری انجام ندادند . این نمایشگاه توسط "کانون فرهنگی- اجتماعی زاگرس" که یک کانون مرتبط با گروهکهای افراطی و تروریستی کرد بوده و در ابتدا تحت عناوین انحرافی "شناساندن جاذبه های توریستی مناطق غرب ایران"مجوز گرفته بود، برگزار شده و اعضای این کانون در عمل از نمایشگاه و مراسم به جهت برانگیختن احساسات ترحم آمیز دانشجویان دانشگاه تبریز و نیز ایجاد خوراک تبلیغی برای سایتهای و تلویزیونهای گروهکهای تروریستی خارج نشین بهره جسته و تلاش کردند تا جاپایی برای اهداف شوم خود در دانشگاه تبریز پیدا کنند . گروهک زاگرس در گذشته نیز با برگذاری "نمایشگاه کتاب کردی" و گنجاندن کتابها و نقشه های جعلی و ساختگی سعی در توجیه ادعاهای رویای اکراد یاغی در مورد غرب آذربایجان کرده بود، که با هوشیاری دانشجویان و واکنش شدید ملت آذربایجان نسبت به این گستاخی روبرو شده و عوامل شناخته شده و در سایه آن، در نهایت از نمایش این کتابهای دروغین منصرف شدند . نکته غیر قابل توجیه و بخشش گرداننده گان این مراسم، استفاده از نام شهر آذربایجانی "سردشت" در مقابل شهرهای کردستان عراق و ایران یعنی"حلبچه، پاوه" و... و نام بردن از آنها به عنوان شهرهای کردستان بوده است که این کار در عمل برای اثبات کردستان بودن این نواحی و توجیه ادعایی ارضی گروههای ترویستی و یاغی کرد در آذربایجان ترتیب داده شده و در مقابل سکوت مقامهای مسئول دانشگاه به اجرا درآمد . مراسم اختتامیه و بزرگداشت این برنامه نیز از ساعت 12 تا 16 روز دوشنبه 17 اسفند ماه، در تالار شهید شفایی، ساختمان امور فرهنگی دانشگاه تبریز، انجام گرفت. در این مراسم که هشتاد درصد آن به گویش کردی و کمتر از بیست درصد آن به فارسی برگذار شد،سخنرانان-مجریان و مدعوین آن با خواندن اشعار و مقاله های به کردی به غیر از موضوع بمباران شیمیایی به موضوعات مرتبط با ادعاهای ارضی اکراد و نیز حماسه سرایی های کاذب پرداخته و محتوایی مراسم را به یک مراسم سیاسی و امنیتی و همراستا با نیات تشکیلاتهای غیرقانونی خارج نشین بدل ساختند. بطوری که اکراد افراطی در خطابه های کردی خود مدام از الفاظ کردستان آزاد، کردستان واحد و حتی استقلال کردستان استفاده کرده و مسئولان حراست و انتظامات و دیگر مسئولان اطلاعاتی و امنیتی دانشگاه یا به دلیل عدم آشنایی خود با کردی و یا به دلایل پنهان از واکنش نشان دادن به این گستاخی های آنها سرباز زده و حتی موجبات تامین امنیت خاطر و آسایش آنها را نیز فراهم ساختند . از ویژگی های قابل ذکر این مراسم استفاده تمامی گرداننده گان برنامه از زیر شلواری های متحد الشکل و رنگ، در محیط علمی و دانشگاهی بود که تعجب و حیرت دانشجویان را در محوطه دانشگاه سبب گشته و آنها از همدیگر در مورد ماهیت و کیستی این اشخاص و علت پرسه زدن آنها در محیط دانشگاه سوال می کرده اند . از ویژگی های دیگر این برنامه، حضور بیش از بیست نفر از اعضای این تشکل مرتبط با ترورستهای پژاک با لباسهای ویژه و نیز اتیکتهای "انتظامات" بوده که نشان دهنده ترس آنها از واکنش دانشجویان هویت طلب آذربایجانی به گستاخی هایشان در طول مراسم بوده و آنها جهت جلوگیری از این احتمالات از ارائه برنامه مراسم و زمانمندی های آن اجتناب کرده و مکررا با همدیگر و اشخاص خارج از دانشگاه از طریق موبایل در ارتباط بوده و در مورد چگونگی ادامه مراسم مشورت می گرفتند . در این همایش برای جلب احساسات ترحم آمیز دانشجویان و نیز مظلوم نمایی بیشتر، تصاویری که توسط گروهگ زیر زمینی"soma" و در شمال عراق ساخته شده بود به نمایش درآمده و اکراد یاغی برای تحت تاثیر قرار دادن دانشجویان اقدام به جزه و ناله و حتی گریه با صدای بلند در سالن همایش کرده و موجب تعجب دانشجویان گشتند، از نکات جالب این خیمه شب بازی این بود که این افراد که اکثر از خارج از دانشگاه به همایش آورده شده بودند، پس از این نمایش مضحک و با اصرار اطرافیان از سالن خارج گشته و در آنجا به شوخی و خنده با دوستان خود پرداخته و موقع بازگشت به سالن دوبار قیافه خود را به حالت افراد غمگین و اندوه گین زده و دوباره با صدای بلند و نکره به گریه و مویه خنده آور اقدام می کردند. البته گفتنی است که قتل عام و کشتار انسانها از هر زبان و دین و ملیتی که باشند و توسط هر کسی که انجام پذیرفته شده باشد، در عمل محکوم و ناشایست است، ولی در این همایش و نمایشگاه وابسته به آن افراد گرداننده آن از این موصبیت انسانی در جهت بهره برداری سیاسی و رسیدن به اهداف شوم و جنایتکارانه خود سوء استفاده کرده و در حقیقت موضوع بمباران شیمیایی عراق تنها به عنوان بهانه ای برای اخذ مجوز برای گردهمایی غیرقانونی و نیز فراهم ساختن خوراک تبلیغاتی برای رسانه ای گروهکهای ترویستی خارجی و بیگانه مطرح بوده است. چرا که در غیر این صورت این افراد، باید در مقابل جنایت و حیوانیت "حزب تروریستی دمکرات کردستان ایران" در به خاک و خون کشیدن صدها نفر از مردم بی دفاع و مظلوم سولدوز در سال 1358 و همچنین قتل عام مردم بی دفاع ترکمن عراق توسط به اصطلاح پیشمرگان کرد در شمال عراق نیز عکس العمل نشان داده و آنها را نیز محکوم می کردند. اما در مورد برگزاری این برنامه هدایت شده و تامین مالی شده از خارج کشور و اجرا شده توسط اعضای غیر رسمی پژاک در ایران، ذکر چند نکته ضروری به نظر می رسد: 1- چرا باید مدیریت امور فرهنگی دانشگاه تبریز با مراسمی که اکثرا مربوط به کشور عراق بوده و در مورد حادثه ای که در یک کشور بیگاه رخ داده است، مجوز برگزاری صادر کند. اگر این عمل یک کار انساندوستانه است، پس چرا در مقابل درخواستهای مکرری که از سویی تشکل های دانشجویی آذربایجان برای برگزاری مراسم هایی راجع به قتل عام مردم "قره باغ" انجام گرفته است، تحت هیچ شرایطی ترتیب اثری داده نشده و حتی دانشجویان را برای عدم دنبال کردن این چنین همایشهایی تحت فشار قرار داده حتی و تهدید می کنند. این در حالی است که، در مقابل همایشی اکثرا مربوط به یک کشور بیگانه می شود، نه تنها مجوز صادر می شود که حتی بودجه و نیز امکانات نیز در اختیار آنها قرار می دهند. 2- چرا به ترتیب دهند گان این مراسم اجازه برگزاری مراسم به گویش کردی را داده، در صورتی که مسئولان امنیتی دانشگاه هیچ تسلطی به این گویش نداشته و آنها به راحتی توانستند در چارچوب مراسم بزرگداشت کشته شده گان بمبارانهای شیمیایی عراق، مکرر نسبت به خاک و تمامیت ارضی آذربایجان گستاخی کرده و خواستار آزادی کردستان و وحدت آن شوند، آیا مسئولان نهادهای امنیتی استان و دانشگاه اجازه چنین کاری را به کانون های آذربایجان نیز می دهند. 3- متاسفانه در راستای سیاست آسیمیله فرهنگی و علمی آذربایجان "سازمان سنجش آموزش کشور" بر خلاف قوانین و بخشنامه های خود، مبنی بر تخصیص کرسی های دانشگاهها به دانشجویان بومی، شاهد آن هستیم که در سالهای اخیر شمار قابل توجهی از داوطلبان کرد کنکور دانشگاههای دولتی و آزاد، از دانشگاههای آذربایجان و مخصوصا تبریز و ارومیه پذیرفته شده و و این روال به ویژه در رشته های علوم انسانی واجتماعی بشتر به چشم می خورد. این در حالی است که در اکثر موارد نیز، این دانشجویان یا قبل و یا بعد از ورود به دانشگاه به عضویت رسمی و غیر رسمی گروهکهای معاند و تروریستی کرد، درآمده و تحت هدایت و حمایت مالی و ایدولوژی این تشکیلاتها، جهت ایجاد کانون ها و تشکل های دانشجویی و نیز برگزاری مراسمات به اصطلاح فرهنگی و هنری مختلف و مرتبط با اهداف و نیات اسپانسرهای فکری و مالی خود اقدام کرده و از این نهادهای دانشجویی برای منسجم کردن و نیز تشکیلاتی ساختن دانشجویان افراطی کرد استفاده کرده و پروژه تجزیه خاک آذربایجان و گستاخی به تمامیت ارضی آنر را هم راستا با نیات شوم شوونیستهای فارس به اجرار می گذارند. امید است که تشکل های دانشجویی هویت طلب آذربایجان، با هماهنگی با هم جلو جاه طلبی های سیاسی و فرصت خواهی گروهکهای دست نشانده تروریسم منطقه ای را گرفته و مدیریت امور فرهنگی را از فراهم ساختن موقعیت برای عرض اندام سیاستهای جنایت کارانه اکراد یاغی را در قالب مظلوم نمایی بگیرند. آیلین ارسوی ارک قالاسی