هيچ چهارراه يا خيابان اصلي يا ميداني در تهران نيست كه در آن تابلوي عظيمي از فلسطيني هاي زخمي غزه يا صندوق اعانات براي جمع آوري كمك هاي مردمي نصب نشده باشد. كانال هاي تلويزيون بي وقفه به پخش تصاوير جنگ مي پردازند و انواع گرد هم آئي ها و تظاهرات به حمايت از مردم غزه برگزار مي شود. در يكي از تظاهرات روزهاي اخير مردم شاهد صحنه اي بديع بودند: رژه دختركاني كه عروسك هائي را به نشانه كودكان كشته شده فلسطيني در بمباران ها در آغوش مي فشردند. بيش از سه هفته است كه ايران با غزه همنوا شده است. تبريز، يكي از شهرهاي مقدس شيعه خود را "خواهر دوقلوي" غزه ناميده و بر روي تلفن هاي همراه مردم پيام هاي كوتاه شماره حساب بانكي براي كمك به جنگ زدگان را اعلام مي كنند. احمدي نژاد، رئيس جمهور ايران خواهان تشكيل يك دادگاه بين المللي براي" رسيدگي به جنايات جنگي رهبران اسرائيل" شد و رهبر انقلاب، آيت الله خامنه اي، فتوائي مبني بر تحريم محصولات شركت هاي وابسته به اسرائيل صادر كرد. حتي كار به جائي رسيده كه آيت الله جنتي در نماز جمعه 16 ژانويه در مورد زيپي ليوني، وزير امور خارجه اسرائيل اظهار داشت كه حقش است " يك نفر يك گلوله خرجش كند". در حاشيه اين فضاي ملتهب عاطفي كه اخبار بحران اقتصادي را در " صفحه اوّل" روزنامه ها تحت الشعاع قرارداده، مقامات حكومتي هرچند از اين مسئله ناراضي نيستند امّا مي دانند كه زمان زمان بي گدار به آب زدن نيست. وزارت اطلاعات ايران هفته گذشته 70هزار داوطلب را كه در فرودگاه منتظر رفتن به غزه براي دفاع از "برادران" فلسطيني بودند به خانه هايشان بازگرداند و سرمقاله تند روزنامه هاي محافظه كار جوانان متعصبي را كه براي سر حسني مبارك، رئيس جمهور مصر" يك ميليون دلار" جايزه تعيين كرده بودند سر جايشان نشاند. ترجيح ايران در شرايط كنوني اين است كه از طرق سياسي دست به حمله اي پردامنه بزند. در عرض چند روز منوچهر متّكي، وزير امور خارجه، با ارسال پيام هائي به مصر، عربستان سعودي و اردن كه متهم به" انفعال" و " هواداري از آمريكا" شده اند خواستار" توضيح" شد. علي لاريجاني، رئيس مجلس، در مقام مدافع حماس به تركيه سفر كرد و آقاي احمدي نژاد روز شانزدهم ژانويه براي شركت در نشست غزه به دوحه رفت، نشستي بدون حضور محمود عباس رئيس دولت فلسطين و روساي دولت هاي مصر و عربستان سعودي، و با حضور خالد مشعل، رهبر سياسي حماس. براي احمدي نژاد كه اولين رئيس جمهور ايراني بود كه در جلسه سال 2007 شوراي همكاري خليج فارس شركت داشت حضور در نشست غزه مفهوم ديگري نيز داشت و آن اين كه كشورش را در كنار سوريه در خط مقدم جبهه دفاع از حماس و به شكل عام تر در خط مقدم مسئله فلسطين قرار دهد. احمدي نژاد با پاي گذاشتن به ميدان عمل تحت عنوان "همبستگي اسلامي" در مقابل سردرگمي كشورهاي عرب "ميانه رو" كه به اعتقاد پاره اي از تحليل گران موجوديت اسرائيل را به رسميّت شناخته اند، "خود را در مقام رهبر توده هاي شورشي عرب قرار مي دهد". آيا ايران كه گفته مي شود در سه سال گذشته 250 ميليون دلار به حماس كمك مالي كرده است امروز بيش از هميشه به وظيفه "پدرخواندگي" خود در قبال اين سازمان عمل مي كند؟ براي يافتن پاسخ اين سئوال راهي ساختمان مسكوني كوچكي در شمال تهران مي شويم تا با دكتر ابو اسامه عبدالمتي كه هفت سال است نمايندگي حماس را در ايران برعهده دارد گفت و گو كنيم. به گفته نگهبان ساختمان علاوه بر او هيأتي از حزب الله[ لبنان] نيز در اين ساختمان زندگي مي كند. دكتر عبدالمتي در جواب سئوال ما مي گويد: "مشكل شما اروپائي ها اينست كه توجه اصلي خود را روي ايران متمركز كرده ايد". و بعد سعي مي كند ما را متقاعد سازد كه سازمان متبوع وي كه فرزند اخوان المسلمين است از اقمار تهران نيست بلكه "سال ها پيش از تأسيس جمهوري اسلامي تحت عنوان ديگري وجود داشته و شصت سال است كه مبارزه و مقاومت مي كند". وي مي افزايد كه البته حماس "از كمك هاي ايران قدرداني مي كند. ما خواهان عدالتيم و هر گونه كمكي را كه در اين جهت باشد مي پذيريم. من از كشورهاي اروپائي مثل فرانسه و ايتاليا و آلمان و انگليس مي خواهم راه ايران را كه تأمين عدالت براي فلسطيني هاست دنبال كنند. امّا ايران تنها نيست. ما از اعراب سراسر جهان هم كمك دريافت مي كنيم". آقاي عبدالمتي توضيح مي دهد كه خواست حماس يك توافق "همه جانبه" است يعني: "آتش بس، عقب نشيني نظامي، پايان دادن به محدوديت ها و باز كردن همه گذرگاه ها از جمله رفع . اگر اين خواست تأمين نشود ما همچنان خواهيم جنگيد و اگر لازم باشد سال ها به اين جنگ ادامه خواهيم داد". از او نظرش را در مورد مصر جويا مي شوم و اين كه آيا او هم مثل بعضي ها معتقد است كه مصر به فلسطيني ها "خيانت كرده است"؟ محتاطانه پاسخ مي دهد: "من اين لفظ را به كار نمي برم بلكه ترجيح مي دهم بگويم كشورهاي عرب به اصطلاح ميانه رو، البته نام نمي برم، پس از آنچه كه در غزه گذشت بار يك مسئوليت اخلاقي و تاريخي به دوششان افتاده است كه بايد به انجام برسانند". منبع: لوموند 19 ژانويه