ماموریت اخیر بمب‌افکن‌های «بی-2» آمریکا که 21 ژوئن سه سایت هسته‌ای ایران در اصفهان، نطنز و فردو را هدف قرار داد، نیازمند پرواز بی‌وقفه‌ای به‌مدت 37 ساعت بود. در این عملیات، هفت فروند بمب‌افکن رادارگریز، هرکدام با دو خلبان، رفت‌وبرگشت کامل را بدون توقف انجام دادند.

 

تمرین برای خواب در شبیه‌ساز

سرهنگ بازنشسته «ملوین جی‌دیل» که تجربه پروازی 44 ساعته در افغانستان در سال 2001 را در کارنامه دارد، گفته است خلبانان این ماموریت‌ها پیش از پرواز در پایگاه وایتمن در ایالت میزوری، با شبیه‌سازهایی ویژه تمرین می‌کردند تا چرخه خواب خود را تنظیم کنند.

 

او افزود این تمرین‌ها معمولا از 24 ساعت فراتر نمی‌رفت. طولانی‌ترین پرواز تمرینی‌اش پیش از آن ماموریت نیز 25 ساعت بود.

 

به گفته دیل، خدمه‌ پیش از پرواز قرص‌های خواب‌آور دریافت می‌کردند تا در روزهای پیش از ماموریت استراحت کافی داشته باشند.

 

نوبت‌بندی خواب در آسمان

دیل می‌گوید در زمان خدمتش، سیاست نیروی هوایی ایجاب می‌کرد هر دو خلبان در لحظات حساس پرواز از جمله برخاستن، سوخت‌گیری، بمباران و فرود، در جایگاه خود و هوشیار باشند.

 

در زمان‌های میان این مراحل، هرکدام می‌توانستند به نوبت در تخت کوچکی پشت صندلی‌ها برای حدود سه تا چهار ساعت استراحت کنند.

 

او گفت: «خوابیدن در آن شرایط آسان نبود، چون اضطراب عملیات همیشه وجود داشت، اما بدن ناگزیر به استراحت نیاز دارد.»

 

داروهای محرک برای حفظ تمرکز

دیل همچنین اشاره کرد که خلبانان پیش از پرواز، «آمفتامین» دریافت می‌کردند؛ دارویی محرک برای حفظ تمرکز و هوشیاری در طول ماموریت.

 

او البته افزود که این رویه مربوط به بیش از بیست سال پیش است و ممکن است در حال حاضر تغییر کرده باشد.

 

وضعیت ابتدایی امکانات رفاهی

به گفته دیل، با وجود فناوری پیشرفته و هزینه‌ بالای ساخت «بی-2»، وضعیت سرویس بهداشتی این هواپیما ابتدایی است.

 

او گفت این بمب‌افکن از توالت شیمیایی قابل‌حمل استفاده می‌کند که تنها در موارد اضطراری به کار می‌رود تا از پر شدن آن جلوگیری شود.

 

وی افزود در این هواپیما هیچ دیواری بین توالت و صندلی خلبان‌ها وجود ندارد و حفظ حریم شخصی تنها با چشم‌پوشی خلبان دیگر ممکن است.

 

نقش آب و تغذیه در پرواز طولانی

دیل گفت فشار داخل کابین و ارتفاع پرواز باعث خشکی بدن می‌شود و خلبانان برای جلوگیری از کم‌آبی، تقریبا هر ساعت یک بطری آب مصرف می‌کردند.

 

در مورد تغذیه نیز، آن‌ها معمولا غذای خود را به همراه می‌بردند یا وعده‌هایی مخصوص پرواز به آنان داده می‌شد.

 

دیل افزود که در چنین پروازی احساس گرسنگی چندانی نداشت، چون بی‌حرکتی طولانی، مصرف انرژی زیادی نمی‌طلبد.

 

اهداف مورد حمله در ایران

در این ماموریت، ایالات متحده با استفاده از بمب‌افکن‌های «بی-2»، سه مرکز هسته‌ای ایران در فردو، اصفهان و نطنز را هدف قرار داد.

 

در واکنش، ایران در 23 ژوئن با شلیک حدود 14 موشک، پایگاه هوایی «العدید» آمریکا در قطر و دو پایگاه «عین‌الاسد» و «التاجی» در عراق را هدف گرفت. این حملات تلفات انسانی به همراه نداشت.

 

چرخه‌ای از حملات متقابل

حمله آمریکا پس از آن صورت گرفت که اسرائیل در 13 ژوئن چندین شهر در ایران از جمله تهران را هدف قرار داد.

 

در این حملات، پایگاه‌های نظامی، هسته‌ای و مراکز فرماندهی ایران بمباران شده و آسیب دید و تعدادی از فرماندهان نظامی و حدود 14 دانشمند هسته‌ای کشته شدند.

 

در ادامه، ایران نیز با شلیک آماج موشک و پهپاد، شهرهای مختلف اسرائیل از جمله تل‌آویو، حیفا و بئرالسبع را هدف حمله قرار داد که به گفته ارتش اسرائیل اغلب این حملات رهگیری شدند.

 

گوناز تی وی

E. Y