علیرضا فرشی فعال محبوس حرکت ملی آذربایجان در زندان مرند که روز چهارشنبه پس از پایان ایام مرخصی یک هفته ای خود به زندان بازگشته است در پستی در صفحه اینستاگرام شخصی به شرح وضعیت زندان و شرایط بغرنج زندانیان پرداخته بود، شرایطی که حکایت از نقض سیستماتیک حقوق زندانیان و فاصله زیاد زندان های ایران با شرایط استاندار جهانی دارد.

به گزارش "صفحه اطلاع رسانی عباس لسانی"،

این فعال آذربایجانی که دوره محکومیت ۸ ماهه خود را در زندان سپری می کند در ایام مرخصی با نوشتن مطلبی از درد و رنج عمیق و پایمال شدن حقوق زندانیان و نقض کرامت انسانها و شرایط غیرانسانی نگهداری زندانیان در زندان مرند پرده برداشته است.

بنا بر روایت علیرضا فرشی زندان مرند جایی است که بیش از دویست زندانی در فضایی بسیار محدود،همگی در یک حیاط ۱۷۵ متری و در هفت اتاق بدون در با یک دالان رفت و آمد مشترک محصورند و از ۵ عدد تلفن واحد مخابرات یعنی یک تلفن به ازای هر ۴۰ نفر! با دنیای بیرون ارتباط برقرار می کنند.

آقای فرشی از عدم تفکیک زندانیان بسته به جرم آنها و تغذیه نامناسب در زندان اطلاع داده و نوشته است که زندانیان از گروه‌های متفاوتی هستند: از بدهکاران مهریه و نفقه، تا محکومان قتل، سرقت، جرائم مواد مخدر و زندانیان مالی که بدون تفکیک نگهداری میشوند. در این میان زندانیان فقیر یا بی‌ملاقات، تنها به غذای زندان بسنده می‌کنند، در حالی که افراد متمکن می‌توانند مایحتاج خود را از فروشگاه تأمین کنند؛ سهم هر زندانی چهار نان لواش در روز است و صبحانه تقریباً همیشه شامل بسته‌های کوچک پنیر، مربا، تخم‌مرغ یا حلوا شکری است. وعده‌های ناهار نیز محدود به استامبولی، قورمه‌سبزی، قیمه، خورش هویج، آبگوشت یا مرغ است و شام غالباً عدسی، تخم‌مرغ، سوپ یا سیب‌زمینی آب‌پز. میوه تقریباً وجود ندارد و تنها هفته‌ای یک خیار میان زندانیان توزیع می‌شود.

فرشی بسیاری از زندانیان را قربانی سیستم حکمرانی کشور دانسته و زندانی شدن آنها را نتیجه وضع اقتصادی، اجتماعی و سیاسی برشمرده است وی علاوه بر ذکر کمبود فضا و کمبودغذا، به کمبود امکانات مطالعاتی و آموزشی اشاره کرده و وضعیت بهداشت و سلامت روان زندانیان را نگران کننده توصیف کرده است که تعداد زیادی از زندانیان به متادون وابسته‌اند و بدون نظارت تخصصی پزشکی در این وضعیت نگه داشته می‌شوند. برخی نیز به‌دلیل فشار روحی و ناامیدی، به فکر خودکشی می‌افتند.

روایت این فعال آذربایجانی از زندان مرند به همراه روایت آقایان محمدرضا فقیهی،محمود اوجاقلو و مرتضی پروین و دیگر زندانیان محبوس از وضعیت اسفناک زندان تهران بزرگ و زندان اوین که پیشتر در جریان بمباران زندان اوین از سوی اسرائیل به زندان تهران بزرگ منتقل شده بودند، نشان از بحران عمیق حقوق بشر، عدم حفظ کرامت انسانی و نقض سیستماتیک حقوق زندانیان در ایران دارد.

شرایط موجود در زندانهای ایران نه تنها با استانداردهای جهانی فاصله بسیاری دارد بلکه با اصول قانون اساسی ایران، آیین‌نامه سازمان زندان‌ها و تعهدات بین‌المللی ایران همچون میثاق‌های حقوق بشری منافات دارد. 

تراکم بالای جمعیت زندانیان وتهویه نامناسب در مقایسه با استاندارد جهانی که حداقل باید ۳/۴متر مربع برای هر فرد باشد، کمیت و کیفیت پایین غذا و نبود امکانات بهداشتی مناسب، عدم دسترسی به خدمات درمانی معادل افراد خارج از زندان، نداشتن تماس ها وملاقات منظم با خانواده، نبود امکانات فرهنگی و آموزشی، عدم رسیدگی قضایی شفاف و امکان دسترسی به وکیل و شکنجه و تنبیه از جمله موارد اساسی است که همچنان حکومت ایران از پاسخگویی در رابطه با آن شانه خالی کرده و سیاست خصمانه و نقض سیستماتیک حقوق زندانیان جرایم عمومی و زندانیان سیاسی را در پیش گرفته است.

گوناز تی وی

E. Y