کشورهای اتحادیه اروپا برای ورود به منطقه یورو باید چهار معیار را برآورده کنند‌. اما بحران مالی درس مهمی به کشورهای عضو اتحادیه داد‌:‌ وقتی وارد منطقه پولی یوور شوید،‌ دیگر نمی‌توانید مانع تقویت سیاست‌های پولی منطقه یورو بشوید. در واقع یک کشور کم درآمد باید از نظر اقتصادی همپای کشور ثروتمند پیش برود.

یکی از ستونهای اصلی پیمان اتحادیه اروپا، شالوده لازم برای داشتن واحد پول مشترک بود. به این منظور، کشورهای عضو باید معیارهای سفت و سختی را رعایت می کردند تا زمینه وحدت اقتصادی و پولی فراهم شود.

کشوری که می‌خواهد وارد منطقه یورو شود،‌ شبیه راننده ای است که قصد دارد در اتومبیل‌رانی سرعت شرکت کند. این کشور ابتدا باید معیاهای پیمان «ماستریخت» را برآورده کند.

پس از ورود به منطقه یورو، نیز باید به‌طور مرتب موتور اقتصادی خود را نو کند تا بتواند خود را هم‌سطح شرکت‌کنندگان قوی‌تر نگاه دارند، در مسابقه از بقیه عقب نمانند و همراه گروه پیش برود.

این کشوری که وارد حوزه یورو می‌شود بایدر رقابت با کشورهای ثروتمند تولید ناخالص داخلی سرانه خود را افزایش بدهد. این به‌معنای اصلاح و بازسازی نهادهای ضعیف و اداره کشور است، به شکلی که نهادهایی مشابه با نهادهای کشورهای ثروتمندتر داشته باشد.

در نتیجه سطح زندگی شهروندان این کشور نیز به سطح زندگی شهروندان دیگر اعضای باشگاه هم نزدیک‌تر می‌شود.

افزایش توان رقابت‌پذیری این کشور به توانمندسازی نیروی کار نیاز دارد. این کار باعث کنترل نرخ تورم می‌شود و کشورهای با ارز یورو را برای مقابله با شوک‌های ناگهانی اقتصادی آماده نگه‌می‌دارد.

پرتغال بهترین نمونه برای مقابله با چالش‌های ناشی از همگرایی پولی است. گرچه افزایش رشد اقتصادی این کشور بعد از بحران بیشتر از میزان میانگین اتحادیه اروپا بوده اما تولید ناخالص داخلی سرانه پرتغال پایین‌تر از زمان قبل بحران مالی اروپاست. سرانه تولید ناخالص ملی یکی از شاخص های اصلی ثروت و قدرت اقتصادی کشورهاست.

به همین دلیل هم پرتغال برای رسیدن به گرد پای کشورهای ثروتمندتر در منطقه یورو، و همچنین بهبود بهره‌وری تولید باید دست به اصلاحات بزند.

پرتغالی ها جزء آن دسته از شهروندان اتحادیه اروپا هستند که ساعات کاری شان طولانی است، اما بهره‌وری نیروی کار پایین‌تر از میزان میانگین در اروپاست. این وضعیت تناقض آمیز باعث شد فرایند همگرایی‌ای که در دهه 1950 میلادی شروع شد، در اواسط دهه‌ 1990 متوقف شود.

ریکاردو پینرو آلوز،‌ مدیر تعیین استراتژی و تحقیقات وزارت اقتصاد در این باره که پرتغال به چه اصلاحاتی نیاز دارد،‌ می‌گوید: «سرمایه‌گذاری در موسسات غیرتجاری برای پرتغال سودآورتر بود. یکی دیگر از عوامل هم به سطح تحصیلات پرتغالی‌ها برمی‌گردد: چون جمعیت تحصیل‌کردگان این کشور کم‌تر از کشورهای دیگر اروپایی است. برای گسترش فناوری و دانش در اقتصاد باید بیشتر کار کنیم و همچنین نیاز به سازماندهی بیشتر و توسعه شرکت‌‌های تجاری داریم.»