گوناز تی وی:مصطفی چمران که به دلیل سوابق نظامی خود به مرد شماره یک در جنگ ایران و عراق تبدل شده بود طی نامه به خمینی از وی انتقاد کرده بود نامه ای که محققین معتقدند عامل کشته شدنش شد.

به گزارش گوناز تی وی به نقل از ایران بریفینگ،مرگ چمران به دنبال نوشتن نامه تند انتقاد آمیز یکی از دهها ترور مخفی حکومت ایران در جریان تصفیه های داخلی است.

وی در تاریخ ۳۱ خرداد ۱۳۶۰ او درمنطقه جنگی دهلاویه در خط مقدم جنگ از پشت سر مورد اصابت تیر قرار می‌گیرد. کمک‌های اولیه بر روی او در بیمارستان سوسنگرد انجام و درحالی‌که رسم بر انتقال مجروحان فرمانده و ارشد توسط بالگرد به بیمارستان‌های شهرها بود او با آمبولانس به اهواز فرستاده می‌شود ولی جنازه او به اهواز می‌رسد، در کشته شدن چمران نیز چندین روایت وجود دارد از شلیک تیر و منفجرشدن نارنجک تا اصابت ترکش که هیچ‌کدام به‌ درستی معلوم نشد جز اینکه هرچه بود او از ناحیه پشت سر مورد اصابت قرارگرفته.

سرهنگ سید محمدعلی شریف‌النسب از جمله ارتشی هایی است که در کنار چمران بود در خصوص مرگ وی می گوید: «جلال طالبانی» اولین نفری بود که از شهادت «چمران» خبر داشت و هنوز بیت امام خمینی هم بی‌خبر بود .

شریف النسب نمی گوید چگونه اولین فردی که شهادت چمران را اعلام کرده باید طالبانی باشد و در برابر این سئوال که این موضوع مشکوک نیست؟ می گوید :صحبت‌هایی درباره این شده بود که می‌گفتند شهادت چمران مشکوک است؛ اما من به این موضوع اعتقاد ندارم !

شریف النسب معتقد است چمران با ترکش خمپاره سبک کشته شده اما مهدی چمران، برادر او معتقد است:او داخل اتومبیل بوده و به سوی دهلاویه می رفته و در همان خودرو شروع می کند به نوشتن و این دست نگاشته داخل جیب لباسی بود که با آن کشته شد.

طبیعتا ترکش خمپاره سبک نمی تواند از داخل خودرو عبور کند و به پشت سر چمران برخورد کند .

اما صرف نظر از نحوه کشته شدن چمران دلیل کشته شدن چمران مهم است .

چرا مصطفی چمران کشته شد؟

مصطفی چمران در روزهای پایانی زندگی خود نامه ای به خمینی نوشته نامه ای که کمتر منتشر شده و بسیاری درباره آن سکوت کرده اند .
ایران بریفینگ در این خصوص نوشته است پس از اطمینان از صحت نامه اقدام به انتشار آن می نماید که بی شک این نامه دلیل کافی برای حذف و کشتن چمران می تواند باشد.

چمران در این نامه تکان دهنده از خمینی به دلیل نزدیکی به معمر قذافی، رهبر لیبی، بشدت انتقاد کرده و با لحنی سرزنش آمیز آیت خمینی را به دلیل نادیده گرفتن مسأله ربایش موسی صدر توسط رژیم قذافی، بشدت مورد انتقاد قرار می دهد.

این دست نوشته دردمندانه به دنبال انتشار خبر تجدید روابط ایران با لیبی و سفر عبدالسلام جلود نخست‌وزیر وقت رژیم قذافی به تهران، انتشار یافت اما بازتاب آنچنانی نیافت و آنطور که یکی از نزدیکان مصطفی چمران به خبرنگار روزنامه مهران گفته بود:« مطلع شده ایم شورای عالی امنیت ملی به مطبوعات نامه داده که به این نامه نپردازند»

چمران درروزهای پایانی عمر خود حتی احترامات عرفی را با خمینی به کناری نهاده وبرخلاف دیگر حزب اللهی ها که وی را با پیشوند امام مخاطب قرار می دادند، وی خمینی را نه امام و حتی نه آیت الله العظمی وبلکه تنها آیت الله مخاطب قرار داده است.

لحن پرخاشگرانه این نامه حکایت از تجدید نظر عمیق کسانی مانند چمران دربارۀ خمینی دارد ومی تواند پاسخ معمای حذف زودهنگام مصطفی چمران از صحنه سیاست درجمهوری اسلامی باشد.

همچنانکه این نامه را می توان یکی از مهمترین اسناد همکاری حکومت ایران با رژیم قذافی درجهت حذف موسی صدر از صحنه سیاسی لبنان وباز کردن فضا برای فعالیت آزادتر طیف عاملان رژیم مطلقه فقیه درلبنان دانست.

گوناز تی وی
M.Y