گوناز تی وی : سایت دویچه وله ی فارسی در باره ی نژادپرست بودن ایرانیان نظر یک نژادپرست ایرانی و یک جامعه شناس را پرسید

به گزارش گوناز تی وی علای رغم اینکه رفتارها و گفتارهای ایرانیان به تنهایی و حتی بدون محاسبه ی ذهنیت آنان نسبت به ملل دیگر بسیار نژادپرستانه می باشد و توهمی بسیار عمیق از "ایران باستان" دارند (چیزی که وجود خارجی ندارد و برساخته ی قرن بیستمی است) رسانه های فارسی زبان با دعوت کردن از میهمانانی که خود درگیر نژادپرستی و آریا گرایی شان هستند سعی می کنند تا وضعیت موجود در ایران را نرمتر نشان دهند

این رسانه ها سعی دارند تا از ملی گرایان افراطی ایرانی به عنوان کارشناس در مورد چنین موضوعاتی دعوت کنند این در حالیست که در همان آلمان "اصولا رد نژادپرستی در موارد مشابه" خود به تنهایی عین نژادپرستی محسوب می شود

از اینها گذشته ایرانیان هیچگاه به میزان تورک ستیزی و نژادگرایی در مقابل هویت تورک در رسانه های فارسی زبان اعتراف نکرده اند در این نوشته هم تنها در یک جمله ی آخر آنهم با شک و تردید از این امر نامبرده شده است این درحالیست که مهمترین درگیری نژادگرایانه ی ایرانیان در مورد تورکستیزی در قرن بیستم بوجود آمده است از سوی دیگر در این متن نیز چنانچه خواهید خواند دوباره به اسطوره هایی که از ایران باستان ساخته شده است تاکید شده است این در حالیست که تا 100 سال پیش از این هیچ ایرانی یی خبری از "ایرانشهر" و نژاد آریایی" و جنگ ایران و اعراب و نظایرهم نداشته است و اینها همگی برساخته های بعد از آن هستند

متن زیر عینا از سایت دویچه وله ی فارسی منتقل می شود :

رفتار برخی از ایرانیان با مهاجران افغان و یا سر دادن شعارهای ضد عرب که پس از حادثه‌ فرودگاه جده و یا پس از مسابقات ورزشی در فضای حقیقی و مجازی دست به دست می‌شوند، آیا بر نژادپرست بودن ایرانیان دلالت دارند؟

سیل نوشته‌های خشم‌آلود کاربران شبکه‌های اجتماعی پس از واقعه فرودگاه جده (آزار جنسی دو نوجوان ایرانی) در بیشتر موارد نه متوجه آن دو پلیس خاطی بلکه متوجه کل اعراب بود. در برخی از تجمعات شهرها نیز شعار "مرگ بر اعراب" شنیده می‌شد. گویا نفرتی تاریخی از پس این واقعه دوباره سر بر آورده بود

دست‌ نوشته‌های کارگران در تظاهرات روز جهانی کارگر، نمونه دیگری از نفرت نسبت به "غریبه" در جامعه ایران بود. البته تنها نوشتن شعار "کارفرما حیا کن، افغانی رو رها کن" مصداق این "غریب‌گز" بودن نیست، پیش از آن نیز، در شهرهای مختلف تابلوهایی در اماکن عمومی نصب شده بود که با جمله "ورود افغانی ممنوع" این "غریب‌گز" بودن را فریاد می‌زد

اما آیا این‌ها تنها رفتارهایی خارجی‌ستیزانه یا بیگانه‌گریز هستند؟ یا می‌توان آن‌ها را مصداق نژادپرستی دانست؟ آیا ایرانیان، ملتی نژادپرستند؟

پاسخ سعید پیوندی، جامعه‌شناس مقیم پاریس به این پرسش منفی است. او در گفت‌وگو با دویچه‌وله تاکید می‌کند که با دقت و وسواس علمی نمی‌توان این واکنش‌ها را نژادپرستانه دانست، به عنوان مثال رفتارهای ایرانیان در واکنش به واقعه فرودگاه جده به نظر او می‌تواند مصداق عرب‌ستیزی یا تنفر از اعراب باشد، اما مصداق نژادپرستی نیست

آقای پیوندی می‌گوید: «نژادپرست بودن مستلزم این است که ما یک تئوری نژادی داشته باشیم که در آن یک نژاد برتر و متفاوت و متمایز از یک نژاد دیگر تلقی و برداشت شود و بعد نتایج عملی​اش در ذهنیت یا در عمل اجتماعی افراد بازتاب پیدا کند. بنابراین اطلاق نژادپرستی به این موارد به نظر من چندان دقیق نیست، هرچند که این برخوردها می‌تواند شکل نژادپرستانه داشته باشد، اما خود نژادپرستی نیست»

او به عنوان مثال می‌گوید کسی را که یک بار دروغ گفته نمی‌توان دروغگو دانست و به همین مصداق، داشتن رفتار نژاد پرستانه با اینکه یک ملت را نژادپرست بدانیم متفاوت است و این واژه بسیار سنگینی است که باید با احتیاط به کار برده شود

در مورد برخورد با افغان‌ها نیز این جامعه‌شناس معتقد است اصطلاح نژادپرستی را نمی‌توان اطلاق کرد چرا که اصولا نژاد افغان‌ها با ایرانی‌ها متفاوت نیست و این رفتارها بیشتر مصداق خارجی‌ستیزی یا افغان‌ستیزی هستند

مهرداد درویش‌پور، جامعه‌شناس مقیم استکهلم اما نظر دیگری دارد. او رفتار ایرانیان به خصوص با افغان‌ها را مصداق نژادپرستی می‌داند، چرا که اصولا معتقد است بیگانه‌ستیزی یکی از اشکال نوین نژاد پرستی است

او به عنوان مثال می‌گوید کسی را که یک بار دروغ گفته نمی‌توان دروغگو دانست و به همین مصداق، داشتن رفتار نژاد پرستانه با اینکه یک ملت را نژادپرست بدانیم متفاوت است و این واژه بسیار سنگینی است که باید با احتیاط به کار برده شود

در مورد برخورد با افغان‌ها نیز این جامعه‌شناس معتقد است اصطلاح نژادپرستی را نمی‌توان اطلاق کرد چرا که اصولا نژاد افغان‌ها با ایرانی‌ها متفاوت نیست و این رفتارها بیشتر مصداق خارجی‌ستیزی یا افغان‌ستیزی هستند

مهرداد درویش‌پور، جامعه‌شناس مقیم استکهلم اما نظر دیگری دارد. او رفتار ایرانیان به خصوص با افغان‌ها را مصداق نژادپرستی می‌داند، چرا که اصولا معتقد است بیگانه‌ستیزی یکی از اشکال نوین نژاد پرستی است

او در گفت‌وگو با دویچه‌وله می‌گوید: «قرار نیست نژادپرستی حتما مبتنی بر به​رسمیت شناختن یا تاکید بر تفاوت​های بیولوژیک باشد و یا بگویند مثلا فلان گروه نژاد بهتر و هوشمند​تر از آن گروه دیگری​ست. امروز در کل جهان غرب هم شاهد این هستیم که نژادپرستی نوین بیشتر یا بر تفاوت​های فرهنگی تاکید می​کند یا بر بیگانه​ستیزی. یعنی این​ها بخشی از گفتمان جدید نژادپرستی​ست. به این معنی رفتار با مهاجرین یکی از معیارهای میزان تمایلات نژادپرستی در یک کشور است. در جامعه ایران رفتار با مهاجران افغان به​شدت تحقیرآمیز است و یکی از کم تساهل​ترین نمونه رفتار با گروه​های مهاجر می​توانم بگویم در کل دنیا یا در بسیاری از کشورهای دنیاستـ»

نفرت از اعراب یا نژاد پرستی؟

سابقه تاریخی ایرانیان با اعراب، سابقه صلح‌آمیز و دوستانه‌ای نیست؛ از زمان حمله اعراب به ایران در صدر اسلام تا جنگ ایران و عراق. سعید پیوندی با اشاره به این سابقه می‌گوید: «ما در مورد اعراب دارای یک وجدان شوربخت تاریخی هستیم. برای این‌که حداقل بخشی از گروه​های اجتماعی و بخشی از روشنفکران و نخبگان ما، آن​ها را عامل بدبختی​های ما می​دانند، چه به​خاطر اسلام، چه به​خاطر جمهوری اسلامی، چه به​خاطر حمله عراق به ایران. به​خاطر همین هم در واقع این وجدان شوربخت است که به این صورت منفی خودش را نشان می​دهد و تظاهر بیرونی​اش به این شکل دیده می‌شود»

این جامعه‌شناس به روشنفکران دوران مشروطه اشاره می‌کند که در جست‌وجوی یک هویت تازه برای ایرانیان، بر اختلاف آن‌ها با اعراب پای فشردند. این رویه بعدها از سوی نویسندگان وشعرای موسوم به "محفل برلین" پی گرفته شد و نشریاتی مثل کاوه و ایرانشهر در تعریف جدید از هویت ایرانی آن را تداوم بخشیدند

به نظر آقای پیوندی این تعریف‌ها بیش از آن‌که شکل نژادپرستانه به خود بگیرد به جدا بودن و متمایز بودن ایران و به​خصوص انتقاد از اسلام پافشاری می‌کردند

مهرداد درویش‌پور اما می‌گوید که برخورد با اعراب به دلیل پیشینه تحقیری است که حمله اعراب به ایران وارد کرده است و نمونه این‌گونه برخوردها را می‌توان بین یونانی‌ها و ترک‌ها هم دید. اما به عقیده او: «وقتی به کسی در فرودگاه جده تعرض می​شود و بعد مردم شعار "مرگ بر عرب" سر می​دهند، یعنی تعمیم​ رفتارهای نادرست آن دیگری به کل مردم یک کشور و خود این جلوه دیگر و نشانه​ای از نژادپرستی​ست»

آقای درویش‌پور البته تاکید می‌کند که در مورد اعراب یک دوگانگی وجود دارد. او معتقد است رفتار برخی ایرانیان در مقابل اعراب هم ناشی از شکست تاریخی از آن‌هاست و هم نشانه‌ای از عظمت‌طلبی ایرانی و از آنجا که عظمت‌طلبی ناسیونالیستی خود یکی از جنبه‌های نژادپرستی است، به نظر درویش‌پور رفتار ایرانیان با اعراب از این منظر می‌تواند نژادپرستانه باشد

در مورد شکست تاریخی ایرانیان از اعراب هم این استاد دانشگاه اصطلاح "نژادپرستی وارونه" را به کار برده و می‌گوید: «واقعیت تاریخی شکست ایرانی​ها از اعراب زمینه‌ساز شکل​گیری یک حس تحقیر بوده، بنابراین رفتار ایرانیان با اعراب از این منظر می‌تواند نوعی نژادپرستی وارونه یا تحقیر وارونه​ باشد به​خاطر این‌که خودش قبلا مورد ضربه قرار گرفته، شکست خورده و سعی می​کند مغبونیت تاریخی​اش را این گونه جبران کند»

آیا ناسیونالیسم افراطی در رفتار ایرانیان مشاهده می‌شود؟

برخی از کسانی که معتقدند اطلاق واژه "نژادپرستی" به رفتار ایرانیان در مقابل اعراب و افغان‌ها چندان علمی و دقیق نیست، می‌گویند این گونه رفتارها بیشتر نوعی ناسیونالیسم افراطی است تا نژاد پرستی

سعید پیوندی در پاسخ به این گروه می‌گوید: «وقتی ما رفتار ایرانی​ها را با برخی از خارجی​های دیگر (یعنی خارجی​هایی که ما آن​ها را بیشتر قبول می​کنیم مثل یک اروپایی یا آمریکایی یا استرالیایی) مقایسه می​کنیم، آنجا می‌بینیم که همین رفتار "افراطی ناسیونالیستی" را در مقابل اروپایی‌ها یا آمریکایی‌ها شاید خیلی کمتر داشته باشند. برای همین هم ریشه​اش فقط نمی​تواند ناسیونالیسم افراطی باشد»

این استاد دانشگاه ریشه این رفتارها را در نبود فرهنگ برخورد با بیگانه می‌داند و معتقد است ذهنیت ایرانی درباره برخورد با غیرخودی و بیگانه به اندازه کافی رشد نکرده و آموزش ندیده است و در نتیجه احترام​گذاشتن به دیگری را یاد نگرفته و نمی‌تواند متفاوت بودن را به​جای بیگانه​بودن، دشمن​بودن و متمایزبودن بگیرد

آقای پیوندی می‌گوید: «همین مورد افغان​ها را اگر در نظر بگیرید، چقدر از روشنفکران، روزنامه​نگاران و رسانه​های حتی مستقل ما به میدان آمدند برای این‌که با این رفتار برخورد بکنند. در حالی که همین اتفاق اگر در فرانسه یا در انگلیس یا در آلمان بیفتد، بدون تردید بخش مهمی از روشنفکران و رسانه​ها و افکارعمومی و حتی شخصیت​های بزرگ و مهم و مرجع فرهنگی​ـ سیاسی به میدان می​آیند، برای اینکه با افکارعمومی صحبت کنند و بگویند که چرا این رفتار نادرست است. این کار در ایران انجام نمی​شود. بنابراین مصداق​هایش می​تواند گاهی شکل افراطی به​خود بگیرد. ولی باید با دقت به این پدیده برخورد کرد و به ​​آسانی به آن عنوان نژادپرستی را اطلاق نکرد»

مهرداد درویش‌پور نیز بر این نکته تاکید دارد و معتقد است زمینه‌های مقابله با تبعیض نژادی و نیز آگاهی نسبت به تبعیض نژادی در ایران وجود ندارد، وی اما قائل به وجود ناسیونالیسم افراطی در میان برخی از ایرانیان است

او می‌گوید: «امروز ناسیونالیسم عظمت​طلب رشد پیدا کرده ازجمله به​عنوان یک واکنش در برابر اسلام​گرایی سیاسی یا حکومت اسلامی. این تشدید حس​ ناسیونالیستی، زمینه​های رشد نژادپرستی را تشدید می​کند. فراموش نکنیم در همه جای دنیا یکی از منابع تغذیه​ نژادپرستی همین ناسیونالیسم​های عظمت​طلب و افراطی بوده که امروز در جامعه ایرانی به​هرحال در حال رشد است، گیریم که به​عنوان واکنش در برابر حکومت اسلامی»

از دید آقای درویش‌پور، برخورد برخی از ایرانیان با گروه‌های قومی داخل ایران نیز خود شاهدی بر وجود همین ناسیونالیسم افراطی است. به اعتقاد او ناسیونالیسم افراطی ایرانی با نوعی تبعیض قومی در جامعه ایران همراه است که با شعار "یک ملت، یک فرهنگ" جامعه چند فرهنگی ایران را به​رسمیت نمی​شناسد. این جامعه‌شناس تاکید می‌کند که به​رسمیت نشناختن حقوق اقلیت​های قومی بخشی از گفتمان نژادپرستی​ نوین است

این‌که رفتار برخی ایرانیان با افغان‌ها و اعراب و برخی موارد ترک‌ها نشانه‌ای از نژادپرست بودن ایرانی‌هاست یا نه، محل اختلاف است، اما آنچه همه کارشناسان بر آن اتفاق نظر دارند، لزوم تغییر این رفتار و این نگاه است؛ خواه نامش نژادپرستی باشد خواه ناسیونالیسم و یا غریبه‌ستیزی گوناز تی وی MA