گوناز تی وی: روستای زیبای کندوان که در دل رشته کوه سهند قرار گرفته بدون اغراق زیباترین روستای صخره ای جهان به شمار می رود. تنها دو نمونه مشابه این روستا در تورکیه و ایتالیا وجود دارند که از نظر زیبایی در سطحی نازل تر نسبت به کندوان قرار دارند. از سوی دیگر مهمترین مزیت کندوان تداوم سکونت انسانی در آن و عدم قطع زندگی روستایی پس از نزدیک به 4500 سال می باشد! علی رغم این همه پتانسیلی که این روستا برای جلب درآمدهای توریستی دارد، اما رژیم اسلامی در کنار عدم تبلیغات برای جذب گردشگر برای این مکان زیبا، از تخصیص هرگونه اعتبار برای ایجاد و یا توسعه امکانات اولیه برای ساکنین روستا جلوگیری می کند.

به گزارش گوناز تی وی، در حالی که رژیم اسلامی ایران به مکان های توریستی مناطق فارس نشین انواع امکانات و تسهیلات لازم را فراهم می کند، اما مکان های توریستی و مناطق گردشگری بکر آذربایجان جنوبی با سیاست های ضد آذربایجانی رژیم اسلامی ایران مواجه شده و از داشتن هرگونه امکانات و زیرساختها در زمینه های مختلف محروم مانده اند.

«پناهگاه‌های اولیه در دل سنگ‌های روستای کندوان به صورت غار درست شده و بعدها مردم برای راحتی خود در داخل این سنگ‌های آتشفشانی جاهایی مثل اتاق خواب و انباری نیز تعبیه کرده‌اند.»

اینها را شهردار سهند می‌گوید و ادامه می‌دهد: این سنگ‌ها مختص مناطق آتشفشانی است که انسان نخستین در مبارزه با طبیعت سخت و بی‌جان و تلاش برای تسخیر آن در اندرون سنگ‌های مخروطی شکل دست به معماری صخره‌ای زده و این دهکده رویایی را به وجود آورده‌ است.

بهرام روشنی شهردار سهند در رابطه با روستای کندوان و مشکلات آن می گوید: "سالانه حدود دو میلیون نفر مسافر از این دهکده بازدید می‌کنند و این رقم در مقایسه با 12 میلیون توریستی که سالانه از دهکده دولومیت ایتالیا که مشابه کندوان است دیدن می‌کنند رقم ناچیزی است؛ به هر حال زیرساخت‌های آنجا مانند فرودگاه‌ها، هتل‌ها و سایر امکانات رفاهی موجود قابل مقایسه با کندوان نیست و شاید همین میزان توریست مراجعه کننده به کندوان نیز منطقی به نظر برسد."

علاوه بر آنچه که شهردار سهند از نبود زیرساخت‌های مهم گردشگری در کندوان بیان می‌کند، گویی گذر زمان هم بر استواری سنگ‌های آتشفشانی فائق آمده و بر مخدوش کردن چهره زیبای دهکده اصرار دارد.

یکی از رسانه های محلی طی گزارشی به بررسی مشکلات این روستا پرداخته که در ادامه به آن می پردازیم:

"پری خانم در کندوان متولد شده و مغازه‌دار است و همه چیز می‌فروشد؛ از شیر مرغ تا جان آدمیزاد. انگار پا قدم ما بد بوده و کاسبی امروزش حسابی کساد است. از صبح تا حالا حتی یک مشتری هم نداشته است.

می‌پرسم از زندگی در اینجا راضی هستید؟ مکثی می‌کند و می‌گوید: راضی هستیم ولی گاز نداریم و یک بشکه را که بخواهیم پر کنیم 40 هزار تومان پول می‌خواهد و اگر در سرما مصرف کنیم دو سه روز بیشتر دوام نمی‌آورد و یک کپسول برای یک روز هم هشت هزار تومان پول می‌خواهد.

می‌پرسم ماهانه به طور متوسط چقدر درآمد دارید؟ می‌گوید نمی‌توانم بگویم؛ مثلاً امروز هیچ فروشی نداشته‌ایم.

شوهرش اکبر هم زنبوردار است و مغازه را بیشتر خودش به تنهایی اداره می‌کند؛ گویی امروز او هم کار را تعطیل کرده و همین اطراف می‌پلکد؛ اکبر را هم به مصاحبه دعوت می‌کنیم:

-وضعیت زندگی و کار و بار در کندوان بر وفق مراد هست؟

- زندگی بدک نیست؛ به هر حال می‌گذرد اما بچه مدرسه‌ای‌ها مدرسه و معلم ندارند و مجبور شدم دختر و پسرم را در مدارس اسکو ثبت‌نام کنم و پول سرویس‌ بدهم.

- چرا برخی از مردم دهکده کوچ می‌کنند؟

- مدرسه که نیست و کسانی که بچه مدرسه‌ای دارند به تدریج کوچ می‌کنند؛ میراث فرهنگی هم اجازه نمی‌دهد اینجا خانه درست کنیم و چون فرزندانمان پس از تشکیل زندگی جایی برای زندگی نمی‌توانند پیدا کنند مجبور به کوچ می‌شوند.

- شما نمی‌خواهید کوچ کنید؟

- اگر امکانات تا این حد باشد ما هم مجبور به کوچ خواهیم شد.

- اینجا که یک دهکده توریستی است و مدام توریست رفت و آمد دارد و باعث رونق کسب و کار می‌شود؛ به نظر نمی‌رسد مردم ناراضی باشند؟

- توریست در سه ماه تابستان می‌آید و در این فصل کندوان بهشت است اما پس از اتمام تابستان همه به خانه‌هایشان باز می‌گردند و ما را در زمستان جهنمی کندوان تنها می‌گذارند.

او به درددلش ادامه می‌دهد و می‌گوید: امسال 20 خانواده کوچ کردند؛ 20 خانواده هم سال گذشته کوچ کرده بودند مردم اگر آسایش و امکانات داشته باشند چرا باید کوچ کنند، در سال‌های گذشته تقریباً تمام روستاهای استان از نعمت گاز برخوردار شد‌ند اما این دهکده توریستی هنوز گاز ندارد.

چند مغازه آن طرف‌تر عباس آقا بستنی فروشی دارد و از همین طریق امرار معاش می‌کند؛ راضی به نظر می‌رسد. پای صحبت‌هایش که می‌نشینم گویی او هم دل پری از میراث فرهنگی دارد و می‌گوید: بچه‌ها که بزرگ می‌شوند و می‌خواهند کار و کاسبی به راه اندازند و خانه‌ای برای خود بسازند، میراث فرهنگی اجازه نمی‌دهد و بچه‌هایمان آواره می‌شوند و مجبورند به تبریز یا اسکو کوچ کنند.

این مغازه‌دار ادامه می‌دهد: امسال میراث فرهنگی از 40 نفر از مردم دهکده شکایت کرده و برایشان حکم تخریب گرفته است؛ ساخت و ساز جدید در اینجا با حکم تخریب و حتی سه ماه زندان تعزیری مواجه می‌شود.

عضو شورای روستای کندوان نیز که رستورانی دایر کرده و نقشی در استقبال و پذیرایی از میهمانان و توریست‌های مراجعه کننده به عهده گرفته است، از شکایت میراث فرهنگی بی‌نصیب نمانده و چاره‌ای نمی‌بیند جزء اینکه بخواهد رستورانش را تعطیل کند.

قربان کیانی می‌گوید: میراث فرهنگی اجازه نمی‌دهد در این جا ساخت و سازی صورت گیرد و چون ساخت و ساز ممنوع است سرریز جمعیتی از اینجا کوچ می‌کنند بقیه مردم هم که بچه مدرسه‌ای دارند به دلیل نبود مدرسه مجبور به کوچ می‌شوند.

این رستوران‌دار می‌افزاید: من بارها و بارها از میراث فرهنگی خواسته‌ام تا طرح مورد نظرش را ارائه دهد تا غذاخوری را براساس آن دایر کنم ولی 10 سال است از این کار شانه خالی می‌کند؛ میراث فرهنگی باید طرح کلی دهکده را ارائه دهد تا اهالی بر طبق آن به ساخت و ساز مجاز بپردازند؛ این سازمان هیچ طرحی ارائه نمی‌دهد و ما هم به دلیل نبود امکانات مناسب شرمنده مسافران و توریست‌ها می‌شویم.

عضو شورای روستای کندوان اضافه می‌کند: اینجا جای خوبی برای زندگی است؛ به شرط اینکه زیرساخت‌هایش را فراهم کنند؛ کندوان 650 نفر جمعیت دارد و برای سرریز جمعیتی جا نیست؛ بنده هم که این رستوران را دایر کرده‌ام تا به مردم خدمت کنم میراث فرهنگی شکایت کرده و اجازه کار نمی‌دهد؛ مغازه‌هایی که با ایرانت درست شده‌اند همگی غیرمجاز هستند و میراث فرهنگی از صاحبان آنها شکایت کرده است.

کیانی خاطرنشان می‌کند: می‌گویند چون اینجا توریستی است نباید به بافت آن لطمه‌ای وارد شود؛ قول داده‌اند که شهرکی احداث و تحویل مردم دهند اما پس از گذشت سال‌ها به وعده‌های خود عمل نکرده‌اند؛ اینکه باید بافت تاریخی دهکده حفظ شود منطقی است ولی قبل از آن باید جایی برای سکونت مردم در نظر بگیرند."

شایان ذکر است بسیاری دیگر از مناطق گردشگری آذربایجان جنوبی با مشکلاتی به مراتب بیشتر از مشکلات مذکور مواجه اند اما رژیم اسلامی ایران هیچ توجهی برای برطرف نمودن این مشکلات از خود نشان نمی دهد.

گوناز تی وی

R.C