گوناز تی وی: شخصیت های برجسته فرهنگی، ادبی و سیاسی آذربایجان همواره بار سنگین روشنگری و بیداری ملی بر علیه نژادگرایی فارس محور را برعهده داشته اند و همواره به دلیل فعالیت های بی شائبه خود از سوی دشمنان وطنمان تهدید، تخریب و شانتاژ شده اند. یکی از این شخصیت های برجسته که بارها از سوی جزم اندیشان پارس مورد بی احترامی قرار گرفته، دکتر حسین محمد زاده صدیق می باشد که با تالیف بیش از 150 عنوان کتاب و صدها مقاله خدمات ارزنده ای به فرهنگ و ادبیات آذربایجان ارائه نموده است.

به گزارش  گوناز تی وی، زمستان سال 90 مقاله ای با عنوان " دشمنی با ایران و ایرانی، فارس ها و زبان فارسی" به قلم فردی به نام مسعود مژدهی در در شماره 60 فصلنامه پان ایرانیستی تاریخ معاصر ایران منتشر شد و سخنانی سخیف و پر از توهین را نثار این استاد گرانقدر نمود. در آن مقطع زمانی برخی از فعالین فرهنگی-مدنی آذربایجان جواب های دندان شکنی به این یاوه گویی ها دادند؛ در روزهای اخیر نیز "سید احسان شکر خدا" در مقام پاسخ به "مژدهی" و امثال او برآمده و در مقاله ای مبسوط به افکار و عقاید نژادپرستان آریایی تاخته است.

گوناز تی وی با اندکی تلخیص این مقاله را خدمت مخاطبا خود ارائه می نماید:

"نویسنده‌ی مغرض مقاله‌ی «دشمنی با ایران و ایرانی، فارس و فارسی زبان‌ها» سطح و زمینه‌ی تحصیلات خود را ثبت نکرده است و معلوم نیست چگونه در زمینه‌های مختلف تاریخ، زبانشناسی، تورکولوژی، شعر و ادبیات اظهار نظر می‌کند. وی که در فرازهای مختلف مقاله‌اش تا توانسته به بی‌ادبی و بی‌تربیتی نسبت به دکتر ح. م. صدیق مبادرت ورزیده است و حتی نصیحت می‌کند که :«ای مگس! عرصه‌ی سیمرغ نه جولانگه توست» اینجانب تحقیق کردم و متوجه شدم در کتابخانه ملی از این شخص هیچ کتابی به عنوان تالیف ثبت نشده است کاش لااقل خود را بیشتر معرفی می‌کرد تا این «سیمرغ» را بهتر بشناسیم. در بخشی از مقاله‌اش درباره دکتر صدیق می‌نویسد: « در بیشتر آثار خود با انبوهی از واژه‌ها و عبارات دارای بار منفی،‌ مشکوک، زشت و ناپسند و همراه با دروغ‌های شاخدار . . . حریفان و مخالفانش را از میدان به در کرده . . .»

و یا: « اتهام، برچسب زدن، القاء‌ یهودی بودن و ارتباط با صهیونیسم از دیگر ابزارهایی است که حسین صدیق با طرح آن‌ها سعی در به کرسی نشاندن حرف‌های خود . . . دارد . . . که صد البته غیر علمی و بسیار ناجوانمردانه و کین توزانه نیز هست و سنخیتی با کار پژوهش علمی راستین ندارد . . .»

عبارات فوق را آوردم تا بدانیم او چگونه از «عبارات زشت و ناپسند»، «دروغ‌های شاخدار» و «برچسب زدن» بیزار است. بعد می‌گوید: «. . . شما دغدغه‌ی اسلام ندارید، معیار و ملاک شما برای ارزیابی افراد فقط گرایش یا عدم گرایش به پان ترکیسم و تجزیه طلبی است . . . »

و یا: « از این‌ها گذشته، او کار بی‌ادبی را به آنجا رسانده که . . . »

یا: «او هیچ پایبندی‌یی به اصول اخلاقی ندارد . . . و در این راه از هیچ کوششی نیز رویگردان نیست و حتی به جعل و تحریف دست می‌زند. . . »

و باید دانست که او اصلا اهل برچسب زدن یا استفاده از عبارات زشت و ناپسند نیست (!) به عنوان مثال جمله‌ی زیر را از نویسنده هتاک مقاله بخوانید: «. . . به درستی به اندیشه‌های ناپاک اسلاف فکری امثال صدیق پی برده . . .»

بعد ادامه می‌دهد که یک انسان دلسوز است و فقط قصد روشنگری دارد، اما حواسش نیست که روحیه‌ی تخریبگرانه‌اش در جای جای کلمات و جملات خودنمایی می‌کند. به عبارتی دم خروسش بیرون می‌زند: «. . . هدف اصلی [من] فقط نشان دادن بی‌صداقتی و ناراستی این شخص [استاد دکتر صدیق] است . . . که از چه حربه‌های نادرست و غیراخلاقی‌یی . . . سود می‌جوید و پهلوانی خود در عرصه‌ی پان ترکیسم را به هوادارانش بقبولاند . . . » نویسنده که بزعم خود از «حربه‌های نادرست و غیراخلاقی» استفاده نمی‌کند آن قدر از بیانات خود به وجد می‌آید که با ترسیم یک تصویر خیال انگیز می‌گوید: «. . . او از دن کیشوت سروانتس هم پهلوان پنبه‌تر است . . . »

باز دلش برای جوانان می‌سوزد که: «. . . او با سوء استفاده از ابزار زبان، مردم، و به ویژه جوانان را فریب می‌دهد. . .»

در فرازی که درباره‌ی ترکی سومری اظهار فضل می‌کند، می‌گوید: «. . . صدیق آن قدر در این زمینه بی اطلاع است . . . »

باز تاکید میکنم که از نویسنده‌ی این هجونامه هیچ کتابی در کتابخانه ملی ثبت نشده است و هیچ مقاله‌ای با نام او در اینترنت موجود نیست. اگر این یک نام واقعی است معلوم است که او هیچ پژوهش و تحقیق جدی‌یی تا کنون به انجام نرسانده است و تخصص و شایستگی لازم را در زمینه‌ی اظهار نظر ندارد، و اما اگر این یک نام مستعار برای اوست باید سخن وی را به نقل از خودش در هجونامه‌ی تاریخ معاصر بیان کنم که:«. . . گوینده زبان را برای دروغ گویی به کار برده است . . . گوینده از حیله‌های زبانی به عنوان سرپوشی برای پوشاندن ذهنیات واقعی خویش استفاده می‌کند . . . »

وی زیر تیتر «گستاخی و بی ادبی محض» مینویسد: « . . . بنا به شهادت نوشته‌های حسین صدیق، ایشان یکی از هتاک‌ترین کسانی است که متاسفانه به عرصه‌ی پژوهش راه یافته و عناوین پرطمطراق نیز برای خود دست و پا کرده و یا دیگران برایش دست و پا نموده‌اند. البته این وجه از ویژگی‌های شخصیتی ایشان خلق الساعه و آنی پیدا نشده و ریشه در گذشته‌های دور دارد . . . » نویسنده که بزعم خودش کاملاً «منطبق با واقعیت»، «مستدل» و «مستند» حرف می‌زند در جایی می‌گوید: «. . . صدیق که تاب و تحمل نوشته‌های مستدل، مستند و منطبق با واقعیت‌ها را ندارد با توسل به فریب و نیرنگ و طرح اتهامات دروغین سعی در بیرون راندن حریف از میدان می‌کند. او با توهین آمیزترین الفاظ و عبارات آمیخته با کنایه، ریشخند و تمسخر و تحقیر کسانی که نوشته‌هایشان به مذاق ایشان خوش نمی‌آید می‌پردازد . . .»

و در جای دیگر، باز تاکید می‌کند که: «. . . به هرکس و هر جریان سیاسی و فرهنگی‌یی که مطابق میل آنان نبود، زشت‌ترین دشنام‌ها و بدترین صفات را بدهند و برای آنان پرونده سازی بکنند. . . .»

تا کنون عالم بی‌عمل دیده بودم اما نه در حد و اندازه‌ی نویسنده‌ی این هجونامه. بعد از هر عبارتی که به استاد صدیق نسبت می‌دهد، همان کار را مرتکب می‌شود. یعنی به «زشت‌ترین دشنام‌ها» و «بدترین صفات» برای «از میدان به در کردن» شخص یا «جریان فرهنگی‌یی» که مطابق میلش نیست عمل می‌کند. هرزگی نویسنده مقاله تا حدی است که می‌گوید: « . . . احمد کسروی در مقابل شما واقعاً‌ پاک و منزه و عاری و بری از هر گناهی است!»

جملات و عبارات زشت و سخیف این نویسنده آن قدر زیاد است که نوشتن آن موجب درازای مقاله‌ام می‌شود. در واقع نمی‌خواستم به هجویات او پاسخی بدهم که آن را اتلاف وقت می‌دیدم. حرف‌هایی که او مطرح می‌کند بی سر و ته و صرفا در جهت تخریب چهره‌ی علمی دکتر صدیق است، اما چون این هجونامه توسط یک فصلنامه و نشریه‌ی مکتوب کشوری چاپ شده است، فعلاً به بخشی از جعلیات نویسنده پاسخ می‌دهم. وی در صفحه 91 از روی مکر، فقط پاسخ دکتر صدیق به «ناصح ناطق» را می‌آورد و به ناسزاگویی مشغول می‌شود اما ذکر نمی‌کند که ناصح ناطق چه گفته است که دکتر صدیق پاسخش را چنین می‌دهد. وی، جمله‌ی وهن آلود ناصح ناطق را درباره‌ی آذربایجانیان به دکتر صدیق نسبت می‌دهد. ناصح ناطق می‌گوید: «به مردم آذربایجان که زبان ناپدری‌های زورکی را پذیرفته‌اند،‌ توصیه می‌کنم که تا می‌توانند در رواج زبان فارسی بکوشند . . . » و دکتر صدیق در کتاب «فرضیه زبان آذری و کسروی» با ذکر عبارت فوق از ناصح ناطق چنین پاسخ می‌دهند:« . . . البته باید تأکید کنیم که او خود در آذربایجان بزرگ شده است. اما در این ادّعا معلوم نکرده است که کدامیک از پدران ما ترکان آذربایجان ناپدری او بوده است، آن هم ناپدری زورکی! بر همگان معلوم است که اجداد ما در غیرت و حفظ عصمت و کیان خانواده در دنیا زبانزد بودند و به سختی می‌توان باور کرد که بخواهند برای کسی ناپدری زورکی بشوند!» (ص. 124)

این سخن سخیف وهن آلود از آن ناصح ناطق است و نه دکتر صدیق که فقط به وی جواب داده است. آیا نباید عبارت اهانت آمیز نویسنده مقاله به قائل سخن سخیف فوق برگردد. سخن شخص هتاک به شرح زیر است: «جناب استاد، این هم ناشی از فرهیختگی، تعهد و تدین شماست که ناشر شما درباره‌ی آن قلم فرسایی کرده است؟ به راستی شما را چه می‌شود و چرا چنین هراسان و شتابزده فحاشی و هرزه درایی را پیشه ساخته‌اید؟ مگر این سخن نغز سعدی را نشنیده‌اید که: دلایل قوی باید و معنوی / نه رگ‌های گردن به حجت قوی البته نیک می‌دانیم که شما را با دلیل و منطق کاری نیست، اما باز هم نداشتن منطق، مجوزی برای درشت گویی و هرزه‌درایی لجام گسیخته نمی‌شود.» در باب ادب نویسنده هجونامه که کم از قائل قول فوق نیست، چه باید گفت؟ کینه، تعصب،‌ خودبینی، قوم‌گرایی، خاک‌پرستی و خون گرایی آفت تحقیق است. یک محقق نباید به کسی باج بدهد.

ناصح ناطق کیست؟ ناصح ناطق (۱۲۸۰- ۱۳۶۳) فرزند میرزا جواد ناطق و پدر هما ناطق دارای درجه‌ی مهندسی در رشته‌ی راه و ساختمان از فرانسه بود. چند رمان مانند «آدمک حصیری»، «میکرو میگاس» و «آنژلیکا» را از فرانسه ترجمه کرده است. وی کتابی نیز با عنوان «آذربایجان و وحدت ملی» دارد که از سوی بنیاد افشار چاپ شده است. وی در این کتاب هدف‌های زیر را دنبال می‌کند: 1- تحقیر و توهین به مردم آذربایجان با دستاویز قرار دادن برخی روایات متون کهن، مانند نزهةالقلوب حمدالله مستوفی. مثلاً در جایی بی‌آن‌که موردی وجود داشته باشد، زهر خود را این‌گونه می‌ریزد: «… ضمناً حمدالله مستوفی می‌گوید که در نظر ابناء زمانه مردم تبریز وفا ندارند و شاعری درباره‌ی آنان گفته است: هرگز نشود به طبع تبریزی دوست، مغز است جهان و هست تبریزی پوست…»

2- نفاق افکندن و گسستن وحدت دینی و زبانی در میان شهرهای آذربایجان. مثلاً در جایی می‌گوید: «… تبریزی‌ها نسبت به مردم ارومیّه عواطف خوبی ندارند و …» 3- پیشنهاد سرکوب زبان ترکی در آذربایجان که در جای جای این کتاب به صراحت و یا به تلویح بیان شده است. 4- سوق دادن مردم به ملّی‌گرایی و ایرونی‌بازی از نوع سلطنت‌طلبی

5- تبلیغ دشمنی و خصومت با کشورهای تورک "

گوناز تی وی

R.C