10 فینال نفسگیر تا انتهای لیگ یازدهم و طوفان سرخی که تیراختور آذربایجان را به سمت قهرمانی می برد   

سکوتی سنگین بر هواداران پرشور تیراختور سایه افکنده است گویی که این تیم پرهوادار یک بازی فینال را واگذار نموده و با بازاندنش در مقابل تیم دردانه ی پایتخت قرار بر این بوده که دنیا به آخر برسد! تساوی تیراختور مقابل نفت تهران نیز در شرایطی که فرصت پیروزی بر آن را داشت مزید بر علت شده است که حداقل در ظاهر خیلی از هواداران فراموش نمایند که تیراختور در روز چهارشنبه، 19 بهمن یک مصاف بسیار حساس در استادیوم سهند آذربایجان دارد. جو مسموم رسانه ای و هجمه های لجام گسیخته ی براه انداخته شده بر علیه هواداران تیراختور نیز عاملی تشدید کننده شده است که برخی هواداران بدون آنکه اتفاقی افتاده باشد از پیش تیراختور را محروم حساب نمایند. اینکه با آن «رسوایی» آشکار بوقوع پیوسته که ظاهراً داور بازی نیز 4 جلسه محروم شده است این هواداران مورد ظلم قرار گرفته چرا باید محروم شوند بحث دیگری است.

فارغ از همه ی این مسائل در حال حاضر چیزی مهمتر از این وجود ندارد که تیراختور یک بازی مهم مقابل صنعت نفت دارد که با توجه به گلاویز شدن رقیبان در صدر جدول، تیم محبوب آذربایجان به 3 امتیاز آن و حمایت همه جانبه ی هوادارانش جهت رهنمون ساختن آن به سمت قهرمانی نیازی مبرم دارد. جای بسی تعجب است که هواداران چنان غرق در برخی حاشیه ها گشته اند که بندرت می توان خبری، اطلاعیه ای و نوشته ای را در خصوص بازی با صنعت نفت مساهده نمود. آری! پرشورها «سنگر» را رها نموده و با غوطه ور گشتن در افکار گذشته آینده را به دست فراموشی سپرده اند! چیزی که در این روزهای فوق العاده حساس آرزوی بدخواهانشان بود که شرایطی پیش آید که هواداران پرشور و شعف این تیم مردمی از کنار تنور داغ تیم محبوب خود دور شده و به مسیرهایی سنگلاخی سوق داده شوند. انگار نه انگار که هر بازی فقط 3 امتیاز داشته و 3 امتیاز این بازی ارتباطی به بازی دیگر ندارد و تیراختور 10 بازی دیگری پیش روی خود دارد که هر کدامشان حکم یک فینال نفسگیر را دارد.

روشن است انتظار از هواداران تیراختور که در آن سرمای چند درجه زیر صفر استادیوم را چنان مالامال از جمعیت می نمایند که دنیا در مقابل شور عاشقانه ی این شیفتگان وطن انگشت حیرت به دندان می گزد به مراتب فراتر از این بوده و ایستادن و نظاره گر بودن بر شرایط، خستگی، نومیدی، انفعال و سکوت و سکون در قاموس دلاورمردان و شیرزنان سرزمین قهرمان خیز آذربایجان نمی گنجد. اگر به هر دلیلی حتی اجازه ی حضور هوادار تیراختور در استادیوم از آن سلب شود می بایستی با احساس شورانگیز خود در هر مکانی که حضور دارد حریفان را در زمین بازی میخکوب نماید. گرچه نامردیها و نامردمیها تلاش بر سوق دادن هوادار تیراختور به سمت انزوا و گرفتن ابتکار عمل از آن می نمایند اما مگر میشود هواداری که حتی سرما و برف و بوران هم یارای مقابله با آن را نداشت و با کیلومترها کوهپیمایی خود را به «معشوق» خویش رسانده و چون پروانه دور آن چرخید به «کنج عزلت» سوق داذه شود؟. مگر امکان پذیر است آن هواداران جرعه ای از ناامیدی به دل خود راه دهند؟ اینجا تنها چیزی که معنا و مفهوم دارد «مبارزه» تا دستیابی به هدف می باشد و ایستادن حتی برای لحظه ای معنایی ندارد و چه زیباست لحظه ای که با تلاش حستگی ناپذیر مردانی که عزمی جزم را سرلوحه ی اعمال و کردار خود قرار داده اند سخت ترین شرایط وادار به تعظیم و تکریم در مقابل اراده ی پولادینشان می گردد.

حماسه ی عظیمی که روز یکشنبه، نهم بهمن در بازی تیراختور آذربایجان با استقلال تهران خلق شد اگرچه باعث سرافکندگی برخی روسیاهان گشت تا بیشتر در منجلاب تفکرات تاریک اندیشانه ی خود فرو روند اما این روز به یاد ماندنی نه به عنوان یک «شکست» بلکه در مقام «پیروزی بزرگی» برای همیشه در تاریخ ملت آذربایجان خواهد درخشید و الگویی برای نسل کنونی و آینده ی هواداران این تیم مردمی خواهد بود. به امید روزیکه بارسلونای آذربایجان دروازه های جهانی را به روی خود گشوده و بیرق سرخ عدالتخواهی ملت آذربایجان را بر فراز قله های جهانی به اهتزاز درآورد...

اگر ثانیه ها را نگه داری، اگر دستانت قایق چوبی ات را به سوی افق دریا ترغیب کنند، اگر دانه های برف کوهستان را با سورتمه های شکارچیان آشتی دهی، شاید بتوانی غزال تیزپای وجودم را از دویدن های بی وقفه در انبوه جنگل زندگانی بازداری...

«ما زنده به آنیم که آرام نگیریم،موجیم که آسودگی ما عدم ماست».

میعادگاه همیشگی عاشقان: چهارشنبه، 19 بهمن، ساعت 15:30، استادیوم بزرگ سهند آذربایجان.

آرتان آرمان

Tiraxturfans