پیشنهاد به هواداران پرشور تیراختور: تغییر تاکتیک در نحوه ی تشویقها

درطول دو فصل گذشته (فصلهای 9 و 10) یکی از علل مهم موفقیت تیم هواداران بی شمار و پرشور آزربایجانی بود اند که در همه بازیهای داخل و خارج از خانه تیم خود را تنها نگذاشته و ثابت کردند که واقعاً یار 12 تیم هستند. در دو فصلی که گذشت تشویق بی امان تیم و صدا و همهمه ای که این تشویق ها بوجود می آورد بسیاری از بازیکنان تیم های حریف را سردرگم کرده و بنوعی در آنها ایجاد استرس می نمود و این تشویق ها همه تیمها و حتی سرخابی ها که به این نوع جو آشنائی نسبی داشتند را هم دچار نگرانی می نمود. پارسال خبرنگار یکی از سایتهای معروف فوتبالی در بازی تراختور و استقلال که در نیم فصل اول در تبریز برگزار شد را چنین عنوان کرد که: صدای تماشاگران چنان ما ترسانده بود که گویی زلزله آمده است!

ولی دراین فصل تابه حال همه تیم های مهمان دست ما را خوانده (بدون لحاظ بازیهای بدون تماشاگر) و برای عبور از این جهنم به تکاپو افتاده و فکر چاره کرده اند. چرا تیم جوانی مثل نفت تهران توانست دربرار 60 هزار تماشاگر بازی کم اشتباهی را ارائه دهد؟ چرا تیم مس کرمان توانست برای دقایقی تیم ما را تحت فشار قرار بدهد؟ و ما با خوش شانسی توانستیم آنها را شکست بدهیم.

همیشه مربیان برای اینکه بازیکنان خود را با جو چنین ورزشگاه های آشنا کنند، بعد از صبحتهای که با بازیکنان انجام می دهند آنها را برای گرم کردن به داخل زمین می فرستند تا بازیکنان خود را با شرایط ورزشگاه وفق بدهند. لابد برای همین است که بازیکنان تیم حریف زودتر برای گرم کردن به زمین می آیند و اتفاقاً زودتر از همه نیز دروازه بان تیم حریف برای گرم کردن به میدان می آید. بنده بارها شاهد بوده ام که در استادیوم سهند موقعی که دروازه بان حریف مشغول حرکات کششی و یا تمرین با توپ هست چنان سر وصدایی بر پا می شود که گویی چه اتفاقی افتاده است! اما در کمال تعجب در اکثر این بازیها دروازه بان حریف ستاره تیمش شده است.

آیا این اتفاق نه به خاطر این است که ما ناخواسته شرایط را طوری برای دروازه بان تیم حریف رقم می زنیم که استرس او از بین برود و حتی عزم خود را برای تلاش بیشتر جزم کند. چرا دروازه بانی که در بازیهای قبلی از لای پای گل می خورد در برابر تیم ما می شود سوپر استار؟

پیشنهاد بنده این است که در نحوه تشویق های خود تغییر تاکتیک بدهیم! بدین صورت که قبل و بعد از تشویق بازیکنان خودی در اول بازی، همه سکوت کنند و تا موقعی که داور سوت بازی را برای شروع نزده هیچ کس تشویق نکند و جو سنگین سکوت بر ورزشگاه حاکم باشد.

یک لحظه خود را بجای بازیکن تیم حریف تصور بکنید. مثلاً 50 هزار نفر بی صدا شما را نظاره می کنند! اول سؤالی که به ذهن خطور خواهد کرد این است که قرار است چه اتفاقی بیفتد. همه که می گفتند اینها پرشور هستند حالا چه شده ؟!!

یا به اشکال دیگر. به هر صورتیکه تصور بکنیم بازیکنان حریف گول خورده و اسیر جو ورزشگاه شده اند. اما ولی وقتی بازی شروع بشود و آن تشویق های طوفانی و آن «یاشاسین آزربایجان» گفتن ها شروع بشود چنان لرزه ای بر اندام بازیکنان حریف خواهد افتاد که با تجربه ترین انها نیز دچار اشتباه خواهد شد.

شاید خنده دار باشد ولی از این حربه در گذشته در جنگ های تن به تن هم استفاده شده است . ما از تشویق تیم خود دو هدف را دنبال می کنیم. اول بالا بردن روحیه تیم خودی و دوم در نقطه مقابل آن یعنی تحلیل دادن روحیه تیم حریف. البته این که تشویق ها از لحظه شروع بازی آغاز بشود مزیت دیگری هم دارد. آن هم ذخیره انرژی و صدا برای تشویق 90 دقیقه ای تیم می باشد. بی تعارف عرض می کنم حتماً دیده اید که کیفیت تشویقها در 30 الی 20 دقیقه آخر بازی اصلاً با نیمه اول قابل مقایسه نیست. بلی بعضی ها را رمقی برای تشویق نماند ه است!

به این لحظات حساس آخر بازی اتفاقات نخواسته دیگری را که گاهاً جو را علیه تیم بر می گرداند را اضافه کنید. مثلاً در چنین لحظاتی است که مربی زیرکی مثل ویسی آرزو می کند کاش بازی تماشاگر داشت. زیرا بخوبی می داند که با بازی ضد فوتبالی می تواند جو ورزشگاه را بسود خود عوض کند و استرس را در بازیکنان میزبان افزایش دهد.

بهر حال به نظر حقیر با این ترفند ما می توانیم از تشویقهای خود سود صد درصد برده و بر همه تیمهای حتی آنهای که چنین بازیهای را تجربه کرده اند، عرصه را تنگ کنیم و با صدای گرفته ولی خندان و شادان به خانه هایمان برگردیم.

خواهش من از تمامی دوستانی که حوصله کرده و این چند خط را خوانده اند این است که حتماً نظر خود را ولو چند کلمه هم باشد را بنویسند و به تشکر اکتفاء نکنند. حتی در این راه از کسانی که بصورت تخصصی با علم روان شناسی آشنائی دارند هم استمداد می کنم نظرات مفید خود را به ما ارائه بدهند تا به یک جمع بندی کلی برسیم و بعد از آن بنحوی با تمام سایتهای هواداری هماهنگی ایجاد بشود که در نهایت این کار در استادیوم بزرگ سهند نهادینه بشود و شاید لیدرهای باشگاه هم عهده دار مسئولیت این کار بشوند.

علی یاشیل- Tiraxturfans