يك نويسنده عرب: "ايران نگران بر روى كار آمدن دولت دينى در سوريه است"

ايران در برابر سوريه بر سر سه راهى است!

عبد الرحمن الراشد نويسنده ى مشهور عرب موضعگيرى هاى ايران در برابر بحران سوريه را از امور بسيار دشوار و عبرت آموز توصيف كرده و مى نويسد: كشورى كه هم اكنون نيز از تحركات نيروهاى اسلامگرا در مصر، فلسطين، بحرين و طبعاً عراق حمايت مى كند، نگران بر روى كار آمدن دولت دينى در سوريه است!

اين روزنامه نگار در يكى از آخرين مقالات خود در الشرق الاوسط نوشت: در گزارشى منسوب به "على جنتى" سفير سابق ايران در كويت، آمده است كه تهران دريافته كه نظام اسد در سوريه رو به زوال است ولى هنوز در برابر آينده ى سوريه پس از سقوط بشار، راه مشخصى را در پيش نگرفته است.

عبد الرحمن الراشد به نحوى توضيح مى دهد كه ايران بر سر سه راهى؛ ادامه ى حمايت از بشار، كنارآمدن با آينده ى سوريه ولو به رهبرى نيروهاى اسلامگراى سنّى مذهب و يا در افتادن با حال و آينده ى سوريه قراردارد.

وى مى نويسد: تهران مثل ساير پايتخت هاى منطقه مى داند كه با توجه به سكته قلبى خطرناك نظام در سوريه، بايد به فكر آينده باشد. اما اين نگرانى را هم دارد كه "نكند سنّى هاى مخالف تهران قدرت را در دمشق به دست گيرند و اين احتمال با توجه به اينكه دو سوم جمعيت سوريه را سنى ها تشكيل مى دهند بعيد نيست".

الراشد مى افزايد: روابط تهران با ديگران غالباً نه بر اساس ايدئولوژى بلكه بر اساس منافع بوده است و اين در ارتباط با نيروهاى اسلامگراى لبنان، فلسطين و مصر مشهود بوده و هست. از همين رو است كه مى بينيم اسلامگرايان سورى از هر دو نوع "اخوان المسلمينى" و "سلفى اش" از داشتن رابطه ى گرم با تهران محروم و مستثنى شده اند.

اين نويسنده ى عرب به نوشته ى على جنتى فرزند آيت الله جنتى اشاره مى كند كه از "عدم همكارى حكومت آينده ى سوريه با حزب الله لبنان به دليل اختلاف مذهبى و ايدئولوژيكى" ابراز نگرانى كرده است. الراشد سپس مى گويد: بحث بر سر شيعه و سنّى بودن نيروها نيست. زيرا تهران و دمشق هر دو با "حماس" و "جهاد" كه نيروهايى سنّى هستند روابط خوبى داشته اند. بحث بر سر اين است كه "حزب الله" بازوى نظامى سوريه در لبنان است.

به نوشته ى عبد الرحمن الراشد "از عجايب روزگار است كه تهرانى كه از تحركات و اقدامات نيروهاى اسلامگرا در مصر، فلسطين، بحرين و طبيعتاً عراق حمايت مى كند، نگران بر روى كار آمدن دولت دينى در سوريه مى باشد".

او مى نويسد: البته تجارب منطقه به ما آموخته است كه "اسلامى ها" نيز مانند سايرين طبقه بندى ها و طيف هاى رنگارنگ خود را دارند. اين نيز بر همگان روشن است كه سوريه و ايران طى 7 سال گذشته سعى كردند با خطا و آزمونهاى بسيار نيروهاى مذهبى باب طبع خود و بويژه شيعه گراها را در عراق بر سر كار آورند. سوريه طبعاً زحمت ارسال تندروان سنّى را به داخل خاك عراق تحت عنوان "مقاومت" بر خود هموار كرد، تا حضور امريكايى ها و استقرار نظام جديد را با مشكل روبرو سازد.

الراشد نتيجه مى گيرد: الآن دمشق از همان جامى مى نوشد كه خود زهرش را در آن ريخته است و تهران نيز در نگرانى از به قدرت رسيدن اسلامگرايان در سوريه بسر مى برد، حال آنكه سالها منادى اين گونه حاكميت در غزه بوده و حال نيز آن را در قاهره مى خواهد.