تحلیل نیویورک پست : دلایل احتمال استقبال ایران از بمباران

بمباران کردن یا بمباران نکردن؟ مسئله ناتنیاهو و اطرافیانش این است. هدف این بمباران ایران است که بار دیگر توسط آژانس بین المللي انرژي اتمي به توسعه پنهاني موشک هسته اي محکوم شده است.

اما چرا اسرائیل مي خواهد ایران را بمباران کند؟ از لحاظ منطقي این دو کشور باید متحد استراتژیک یکدیگر باشند. هیچیک از این دو نمي خواهند خاورمیانه در دست پان عرب ها یا حکومت هاي سني بیافتد؛ هر دوی این کشورها خواستار منطقه اي هستند که گروه هاي مختلف طبق اصول مورد قبول باشند، منطقه اي که پذیراي همه است: سني ها، شیعیان، مسیحیان، یهودیان، ایرانیان، اعراب، اسرائیلي ها، ترک ها و قبطي ها و کرد ها و دیگران.

هیچ یک از مناقشات سنتي که بین کشور هاي دیگر وجود دارد، موضوع مناقشه ایران و اسرائیل نیست. این دو کشور نه بر سر مرزهایشان مشکلي دارند، نه دشمني بر سر بازار و منابع طبیعي دارند و نه دوستانشان مورد تهدید دیگري قرار گرفته است.

ایرانیان و اسرائیلي ها هیچ سابقه مشترک نفرت و دشمني ندارند. یهودیان از سه هزار سال پیش در ایران زندگي مي کردند؛ ایران بعد از اسرائیل بیشترین تعداد یهودي را در خاورمیانه دارد. هزاران اسرائیلي ایراني الاصل همچنان احساس خوبي نسبت به ایران دارند.

چندین دهه است که وجود اسرائیل باعث شده است که بخشي از انرژي منفي که اکثر اعراب در قبال شعیان و بطور خاص ایرانیان دارند، به سمت اسرائیل برگردد.

اسرائیل تنها کشوري نیست که از سوي اعراب با عنوان اشغالگر سرزنش مي شود. همین شکایت از ایران هم مي شود. در همه نشست هاي کشور هاي عربي، ایران و اسرائیل بعنوان اشغالگر محکوم مي شوند.

طه جزراوي، تئوریسن پان عرب، کتابي با این عنوان منتشر کرده است:" سه موجودي که خداوند نباید خلق مي کرد: مگس ها، یهودیان و ایرانیان"

اسرائیل با ایران دعوا ندارد بلکه با حکومت خمیني گرا دعوا دارد. درحالي که ایران بطور طبیعي متحد اسرائیل محسوب مي شوند اما ایران بعنوان مهد حکومت خمیني گرا، دشمن دولت یهود است.

نسخه شیعه پان اسلامیسم همان خمینی گرایي است که اهداف جهاني دارد. براي خمیني گرایان، ایران یک کشور با منافع ملي اش نیست، بلکه بخشي از امت اسلام محسوب مي شود که با آمریکا و متحدانش دشمني دارد. خمیني گرا ها تلاش مي کنند تا موضوع اسرائیل و فلسطین را تحت کنترل خود داشته باشند و امیدوارند که عرب ها را نیز وارد این هژموني بکنند.

این یک استراتژي جدید نیست. مصر در زمان ناصر مثل لیبي زمان قذافي، عراق زمان صدام حسین و سوریه زمان حافظ اسد همین استراتژي را دنبال مي کردند. طرفداران خمیني هم مثل این دیکتاتور هاي عرب که از گروه هاي تروریسیتي علیه اسرائیل استفاده مي کردند، از حماس، جهاد اسلامي و حزب الله براي هدف قرار دادن دولت یهود استفاده مي کند.

به نظر مي رسد که حکومت ایران از بمباران اسرائیل یا آمریکا استقبال مي کند. این حمله نه تنها به سقوط حکومت کمک نمي کند بلکه قدرت اش را نیز افزایش مي دهد.

همین اتفاق در سال 1967 در زمان ناصر در مصر افتاد. ناصر در این حمله شکست خورد اما همچنان در قدرت باقي ماند. در سال 1986، زماني که لیبي توسط آمریکا بمباران شد، قذافي زنده ماند تا درمورد "پیروزي بزرگ" اش گزافه گویي کند. همینطور در سال 1991، صدام حسین شکست خورد اما در قدرت باقي ماند.

در سال 2006، از لحاظ نظامي، اسرائیل حزب الله لبنان را شکست داد. حزب الله یک چهارم جنگجویانش و همه پایگاه هاي مرزي . هشتاد درصد تسلیحات اش را از دست داد. اما به این دلیل که رهبري این گروه در لبنان دست نخورده باقي ماند، نتیجه این جنگ را "بزرگ ترین پیروزي در تاریخ اسلام مدرن" نامیده اند.

دلیل دیگري که باعث مي شود حکومت ایران از بمباران اسرائیل که تنها منجر به صدمه خوردن دولت مي شود، استقبال کند این است: آنها در بهار سال جاري یک انتخابات سخت در پیش رو دارند که ممکن است یک خیزش علیه فساد مالي و سرکوب را بدنبال داشته باشد. بمباران ایران این بهانه را به دست حکومت مي دهد تا نیروهاي مخالف را به عنوان اتحاد ملي سرکوب کنند و مشروعیت بدست بیاورند.

حکومت خمیني گرا ها دشمن مردم ایران، اسرائیل و غرب است. کساني که به بمباران ایران فکر مي کنند باید این توصیه ماکیاولي را به یاد داشته باشند: "دشمن فاني ات را زخمي نکن و بگذار زندگي کند. یا او را به دوستت بدل کن یا او را بکش"

نیویورک پست، 6 نوامبر

روز