آره با شما هستم؛ آنها از اشتباهات خود درس گرفته اند ما چطور؟

ای کسانی که ادعای عشق به آذربایجان دارید ای کسانی که مدعی سینه چاک این خاک پاک هستید، ای کسانی که وقتی نام آذربایجان را میشنوید در درونتان شور بپا میشود ،آری باشما هستم .چند روز پیش موفقترین مربی دهه اخیر کشور با استقبال بی نظیر ملت آذربایجان وارد شهر اولین ها شد و در یک سخنرانی کوتاه قول بستن تیمی در خور شان این ملت را داد.

بی شک تراختور آذربایجان وارد فاز جدیدی از حیات خویش گشته است که آینده آن بسیار مبهم و تا حدود زیادی گنگ میباشد ، اینطور به مساله نگاه کنیم:

تقریبا یک دهه پیش، تراختور از لیگ برتر به لیگ دسته اول سقوط میکند ،یک اتفاق کاملا ورزشی و فوتبالی که دلایلش بیشتر مربوط به ضعف مدیریت آن زمان بر میگشت ،تراختور چند سالی در لیگ دسته اول حضور داشت و توان برگشت به لیگ برتر را نداشت.

کم کم ملت از حضور چندساله تراختور در لیگ دسته اول جان به لب میگشتند اما باز خبری از صعود نبود. اول خرداد 85 از راه میرسد. در همین روزها بود که تراختور در یک قدمی صعود قرار داشت، اما در قانونی من در آوردی مجبور به بازی پلی آف با هما در شهری مابین تبریز و تهران میشود، و جالب اینکه اصفهان برای انجام این بازی انتخاب میشود!!!  با توجه به شرایط آن زمان آذربایجان ، کسی امید زیادی به برد تراختور نداشت و در نهایت هم آن بازی با برد هما و حذف تراختور به پایان رسید.

لیگ 86 شروع میشود و تراختورسازان با فرشاد پیوس با قاطعیت به مقام اول گروه خود می رسند ،اما باز با توجه به قوانین خاص فدراسیون ایران مجبور به انجام بازی پلی آف برابر شیرین فراز میشود. روز بازی با شیرین فراز فوتبال ایران صحنه بسیار نادری را به خود میبیند، وسط هفته و در یک بازی لیگ دسته اول بیش از هفتاد هزار نفر در ورزشگاه سهند تبریز حضور دارند ،همه یک رنگ و همه یک صدا ،رنگشان قرمز و صدایشان آذربایجان.

اینبار همه خود را آماده برد و حضور در لیگ برتر کرده اند ، سوت آغاز بازی به صدا در می آید اما ...

انگار قرار نیست باز تراختور به لیگ برتر بیاید ،در بهت و حیرت همگان شیرین فراز در تبریز تراختور را میبرد و در بازی برگشت نیز نتیجه دلخواه خود را گرفته و راهی لیگ برتر میشود.

لیگ 87 از راه میرسد ،شعور ملی در بین هواداران به مراتب بیشتر از سالهای قبل گشته ،بازیها آغاز میگردد اما اینبار تراختور حتی توان صعود به پلی آف را نیز ندارد ،لیگ تمام میشود و باز سر تراختور بی کلاه میماند.

ذهنیتی عمومی در بین ملت آذربایجان راجع به تراختور شکل گرفته ،از بچه 7 ساله گرفته تا پیرزن 70 ساله همه بر این باورند که تراختور به دلایل سیاسی از صعود به لیگ برتر باز میماند.

تا میرسیم به لیگ 87-88 در ابتدای فصل شفق به تراختور میاد و کمالوند رو سرمربی تیم میکنه، بازیها مثل سال پیش در ورزشگاه اختصاصی برگزار میشه و تراختور به دستور شورای تامین استان محروم از بازی در باغشمال گشته است ،هر چه به پایان رقابتها نزدیکتر میشویم تراختور خود را مدعی تر نشان میدهد ،اما هواداران زیاد امیدی به صعود ندارند و فکر میکنند باز اتفاقات سالهای پیش رخ خواهد داد اما امسال شرایط فرق میکند ،در 22 خرداد انتخابات ریاست جمهوری برگزار خواهد شد و شایعه ای در بین هواداران شکل گرفته مبنی بر اینکه دولت برای اینکه دل مردم آذربایجان رو بدست بیاره و مثل انتخابات مجلس نشه ،دیگر جلوی صعود تراختور سنگ اندازی نخواهد کرد و شاید تراختور به لیگ برتر صعود کنه.

دقیقا همین اتفاق میافته و در بازی آخر و چهار روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری تراختور مجوز حضور در لیگ برتر را پیدا میکند و آنچنان که انتظار میرفت بعد از بازی استادیوم شهید باکری تراختور ،  بیشتر شبیه به میتینگ های تبلیغاتی هست تا جشن صعود به لیگ برتر.

تراختور وارد لیگ برتر گشته و تمامی تابوها رو شکسته ، کار به جایی رسیده که طرفداران این تیم نه تنها ادعای پرطرفدارترین تیم ایران بلکه حتی آسیا را نیز دارند ،بی راه هم نمی گویند رکورد 150 هزار نفری در بازی با فجر سپاسی را زده اند ،پیروزی و استقلال را در آزادی تهران با حضور بیشمارشان تحقیر کرده اند و....

اینها شرح خلاصه وار تراختور در دهه اخیر بود . اما برسیم به امسال ،تراختور در شرایطی که در یک قدمی کسب سهمیه آسیا قرار داشت از این مهم باز میماند و در سه بازی انتهایی لیگ  و مخصوصا در بازیهای مقابل سایپا و صبا در ورزشگاه سهند با اتفاقات عجیب و غریبی رویرو میگردد.

لیگ به پایان میرسد و اینبار نیز تراختور از رسیدن به هدفش باز میماند .

به پایان لیگ می رسیم به روزهای پرشور و التهاب نقل و انتقالات ،در نخستین گام کرار ستاره بی چون چرای تراختور از این تیم جدا میشود ،سپس در یک حرکت کاملا سمبولیک کمالوند منشوری میشود ،آنهم فقط در تبریز!!!

اما خبرهای خوب هم در راه هست ، موفقترین مربی دهه اخیر کشور به عنوان سرمربی تیم انتخاب میشود ،کم کم بازیکنان سرشناسی همچون حاج صفی ،اکبرپور و...  وارد تیم میشوند. اما در این میان سوال بسیار بزرگی ذهن هواداران را به خود جلب کرده و تمامی این اتفاقات را تحت الشعاع خویش قرار داده است ، آنهم دلایل وارد شدن یک نهاد نظامی به عرصه ورزشی و تیمداری میباشد.

نگاهی به خبرهای  پیرامون تراختور میندازیم :تمرینات تراختور در زمین چمن لشکر عاشورا برگزار میشه ، سردار .... گفت ، سردار ... فرمانده لشکر عاشورا مصاحبه کرد ،سردار ... سردار و باز هم سردار!!!

از طرفی دیگر خبرهایی مبنی بر بودجه قابل توجه تیم میشنویم به طوریکه یکی از فعالترین تیمها در فصل نقل و انتقالات هستیم. اما واقعا اینجا چه خبره ؟ چرا برای تیمی که تا دیروز مجوز حضور در لیگ برتر هم صادر نمیشد این همه هزینه میشه ؟ حضور این همه سردار نظامی پیرامون یک باشگاه ورزشی چه پیامی داره؟

تراختوری که بی شک محبوبترین تیم کشوره دارای پیشنهادهای مختلفی از طرف اشخاص مختلف حقیقی و حقوقی برای اسپانسری و حمایت بود اما همه آنها به نوعی کنار زده شدند و تنها یک نهاد نظامی در این میان باقی ماند و اکنون کل اختیارات باشگاه به آنها سپرده شده است . آنچه که ظواهر امر نشان میدهد و اقدامات مسئولین امر نمایان میسازد ، تراختور بیشتر یک تیم سیاسی-فرهنگی هست تا یک تیم فرهنگی –ورزشی.

در همه دنیا شاهد هستیم که بسیاری از دولتمردان از ورزش به عنوان یک وسیله برای نیل به اهداف خویش بهره میبرند ، یقینا تراختور ما هم مستثنی از این امر نیست ،با نگاهی به اتفاقات رخ داده در داخل کشور و جریانات حال حاضر منطقه خاورمیانه و مهمتر از همه آنها جهت گیری طرفداران میلیونی تراختور که با شعارهایشان هویدا میگردد ،ما را به نتایجی رهنمون میسازد.

شاید جواب سوالات ما زیاد هم پیچیده نباشد ،"آنها از اشتباهات خود درس گرفته اند" تجربه هفت ساله آنها و اتفاقات این دو فصل اخیر ،آنها را به نتایجی رهنمون ساخته است. بی شک به این نتیجه رسیده اند که در مقابل سیل خروشان ملت، یارای ایستادگی ندارند و هر چه قدر که ملت را از رسیدن به حقوقشان محروم میسازند، مردم حریص تر از قبل میشوند، آنها به جای اینکه خود را در مقابل مردم قرار دهند سعی دارند که با اقدامات خویش ملت را در کنترل خویش نگه دارند، به طرق مختلف سعی در کاهش حضور هواداران داشته و میخواهند جو استادیوم را بدست گیرند، فلذا با ایجاد گروهی معلوم الحال که اکثریت آنها جوانان پر شور و عاشق آذربایجان اما سرکرده گانشان آلت دست مسئولین هستند سعی در ایجاد دو دستگی و کنترل اتمسفر ورزشگاه دارند.

اما در این میان نقش و وظیفه ما چیست، آیا باید نشسته و تنها نظاره گر باشیم یا میتوانیم باز معادلات حاضر را به نفع خود سوق دهیم؟ جواب سوال بسیار ساده و در دو کلمه خلاصه میشود "حضور و آگاهی"

آری این دقیقا همان کاریست که ما باید انجام دهیم ،تردیدی نیست که تنها عاملی که میتواند ما را در مقابل این هجمه ها بیمه ساخته و مکر بدخواهان را خنثی سازد ،حضور متحد ما در ورزشگاه میباشد که اگر با بیداری نیز همراه باشد دیگر   کسی را یارای مقابله با ما نیست.

پس از همین حالا خود را برای حضور در تمامی بازیها آماده کرده و به بدخواهان هشدار میدهیم که از گذشته عبرت گرفته و خود را در مقابل خواست ملت قرار ندهند و در آخر ایمان داشته باشیم که " گوج بیرلیکده"

گونش