میزبان یا میهمان؟ نگاهی به گستردگی هواداران تراکتورسازی

مثالهایی در لیگ امسال اتفاق افتاده که می تواند دلایلی بر تولد یک قدرت جدید هواداری که فقط به تبریز محدود نیست در لیگ ایران باشد

 سايت گل- جمعه دوم اردیبهشت استادیوم شهید رجایی قزوین؛ پیکان که خطر سقوط را احساس می کند با گل دقیقه 3 رحمان رضایی از تراکتورسازی پیش است ولی در ادامه دو گل از ابراهیمی و کیانی در دقایق 18 و 28 میهمان را برنده از زمین خارج می کند. تراکتورسازی با این برد 53 امتیازی شده است و با امیدواری به رتبه سوم جدول چشم دارد، با این همه سه امتیاز حساس تنها نکته این بازی نبود.

گزارشهای مربوط به بازی حاکی از حضور حدود 4 هزارهوادار سرخپوشی بود که با تعدادی بیش از مشوقین پیکانی، تراکتور را در قزوین حمایت کرده اند. گزارشگر تلویزیون قزوین تراکتور را با عنوان تیمی که در اکثر ورزشگاهها هوادار دارد نام برد و این موضوع را عاملی برای موفقیتهای اخیر این تیم دانست

لیگ نهم حرفه ای همزمان با ورود تراکتورسازی شاهد اتفاقی جذاب بود. هواداران پر تعدادی که ورزشگاه را برای تراکتورسازی پر می کردند، در دنیای مجازی ورزشی حضوری دائمی داشتند و البته خود را کاملا مبرا از سرخابی ها و تراکتوری خالص می دانستند. در این میان ادعای تراکتوری ها مبنی بر پر تعداد بودن و تبدیل شدنشان به قدرت جدید فوتبال ایران بازخوردهایی ایجاد کرد.

منتقدان این ادعا معتقد بودند که علی رغم آماربالای هواداران تراکتورسازی در ورزشگاه خانگی، به دلیل عدم داشتن هوادار در سایر ورزشگاههای ایران تراکتورسازی را نمی توان قدرت عمده ای در لیگ ایران دانست. با این وجود مثالهایی در لیگ امسال اتفاق افتاده اند که می توانند دلایلی بر تولد یک قدرت جدید هواداری که فقط به تبریز محدود نیست در لیگ ایران باشد.

بازی‌های اخیر تراکتورسازی در استادیوم آزادی محلی برای مناقشه بوده است. مشکل مربوط به رعایت قانون ده درصد است. استقلال و پرسپولیس سالهاست عادت به بازی در استادیومهایی دارند که جو ورزشگاه حتی به عنوان میهمان به نفع آنهاست. شیراز مثال بارزی در این مورد است، سالها فجر سپاسی و برق در حالی در حافظیه با سرخابی ها بازی کرده اند که بیش از نیمی ورزشگاه حامی میهمان بوده اند.

حالا مشکلی مشابه در استادیوم آزادی برای سرخابی ها در برابر تراکتورسازی به وجود آمده است جایی که این بار آنها به دلیل تعداد زیاد هواداران این تیم مدعی رعایت قانون ده درصد شده اند. فارغ از بحث در مورد لزوم یا عدم لزوم رعایت این قانون شواهد و قرائن حاکی از پرهوادار بودن تراکتورسازی در تهران است. داستانی مشابه در مورد سایر تیمهای استان تهران شامل استیل آذین، راه آهن و نفت وجود داشته، نگاهی به آمارآرشیوی این بازی ها نشان می دهد که تراکتورسازی کمابیش در این بازی ها در تهران حکم میزبان را داشته است.

استادیوم های استانهای البرز، قزوین، قم و گیلان نیز در بازی های تراکتورسازی پذیرای هواداران پرتعداد تراکتوری بوده اند، که می توان با توجه به گستردگی جمعیت ترک نشین در این مناطق و البته تهران نمی توان این موضوع را غیرطبیعی دانست. شواهد پس از دو دوره حضور این تیم در لیگ برتر نشان می دهند که نمی توان این تیم را فقط محدود به تبریز دانست. از منظری دیگر می توان حضور تیمی با پایگاههای هواداری با گستردگی جغرافیایی را امکانی برای پیشرفت فوتبال ایران دانست. تراکتور تیمی از این دست است که می تواند کمی هیجان بیشتر به فوتبال تضعیف شده ایرانی تزریق کند