تیراختور پشت دروازه ی آسیا و آرمان سرخی که هواداران را به حضور فرا میخواند      

نبرد مکتب فوتبال آذربایجان با غیرآذربایجان به اوج حساسیت خود رسیده است. شهر تبریز که در طی یک قرن اخیر در بسیاری از عرصه ها پیشتاز بوده، از جمله خاستگاه و پایگاه اصلی ایده های روشنفکرانه و تحول خواهانه بوده است پس از سپری نمودن یک دوره رکود، مجدداً به بازیابی نقش و رسالت اصلی خود پرداخته و رفته رفته با انطباق خود با خواستهای دنیای مدرن می رود که سردمداری فوتبال کشور را نیز بعهده بگیرد.

وقتی در 3 فصل اخیر به حرکت آغاز شده توسط تیراختورچیها از آخرین سال حضور در گرداب گریزناپذیر لیگ دسته اول تا به اکنون نگاهی می افکنیم بسادگی به این نتیجه میرسیم که تمامی تلاشها، مرارتها و سختیهای تحمل شده توسط خیل عطیم هواداران این تیم مردمی که بعنوان نماد و سمبل معرف یک ملت در میادین حضور می یابد در واقع برای نیل به چنین روزی بوده است. شاید کمتر کسی باور می نمود که تیمی که نزدیک به یک دهه از سطح اول فوتبال کشور دور بوده و در باتلاق لیگ پایین دست غوطه میخورد به یکباره در اولین سال صعود به لیگ برتر ادعای آسیایی شدن داشته و حتی تا نزدیکیهای آن نیز پیشروی نماید و در سال دوم یکی از مدعیان اصلی خیز برداشته برای به چنگ آوردن این افتخار باشد و اکنون هواداران دهها میلیونی این تیم درست سر بزنگاه ایستاده و می خواهند با نیروی شگفت انگیز خود فوتبال کشور را مسحور و مقهور اراده ی خود نمایند. دیگر فرصتی برای ایستادن و مجال دادن به هیچگونه شک و شبهه و تردید وجود ندارد، اسبها زین شده و چابک سواران پشت خط ایستاده اند تا با شروع مسابقه با به اهتزاز درآوردن پرچم سرخ آذربایجان بر شانه های استوار خود با جهشی به سرعت برق و باد رقبا را مغلوب ایمان و عشق خود نمایند. آنان از آرمان سرخی الهام می گیرند که رویای گسیل داشتن نام مقدس وطن به سرتاسر گیتی را در سر می پروراند و اینک این هدف متعالی رویاگونه می رود که جامه ی عمل پوشیده و آواز عاشقان وطن را بر بلندای فوتبال جهان به نغمه درآورد.

آری! اینجا آذربایجان است، دیار عشق و حماسه؛ سرزمین بابک ها، ستارخانها و قهرمانانی که از رازهای این دیار تاریخساز الهام گرفته و چون سهند و ساوالان وسعت عشقشان قلب فلک را می شکافد؛ اینجا سرزمین رادمردان و شیرزنانی است که در آن میهمان را ارج بسیار می نهند اما در میدان رقابت بیگانه مجالی برای عرض اندام نیافته و راهی بغیر از زانو زدن و تسلیم در مقابل نیروی بیکران قهرمانان این سرزمین شور و حماسه نخواهد داشت.

روزی دیگر در راه است، زنگها از هر طرف بصدا درآمده و عاشقان وطن را به حضور فرا می خوانند، ورزشگاه بزرگ سهند آذربایجان باری دیگر حضور پر تب و تاب فرزندان عشق و حماسه را به نظاره نشسته است. در این روز همه با هم می آییم تا با ذوب نمودن مس کرمان در حرارت عشق خود، تیم محبوبمان را بر اریکه ی بازوانمان به روزهای روشن آینده هدایت نماییم.

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم، موجیم که آسودگی ما عدم ماست.

وعده یمان شنبه، 21 اسفند 89، ساعت 16:15، ورزشگاه بزرگ سهند آذربایجان.

آرتان آرمان

TractorFansPortal.Com