مصاحبه با دکتر ح. ا. از فعالین مدنی آذربایجان، پژوهشگر و مدرس دانشگاه که پس از چهل و یک روز زندان انفرادی، به سه سال حبس تعزیری محکوم گردید

سوال : ابتدا خودتان را برای خوانندگان ما معرفی کنید و اینکه چه شد که مجبور به ترک ایران شدید؟

جواب: من ح. ا. ، 36 ساله ، دارای مدرک دکتری، مدرس در دانشگاههای استان تهران می باشم (متاسفانه بدلیل اینکه خانواده ام در ایران زندگی می­کنند نمی توانم بطور کامل مشخصات خودم را بیان نمایم). حکم سنگین 3 سال حبس تعزیری که بدلیل فعالیتهای مدنی برای اینجانب صادر گردیده بود، موجب شد که از ایران خارج شوم.

سوال : اشاره کردید که مدرس دانشگاه بودید، لطفا اندکی از فعالیتهای سیاسی خود در دانشگاه را بیان نمایید.

جواب: اینکه مبارزه با استبداد و ستم دولتها به مرحله­ای رسیده است که هرچه بیشتر نیاز به افزایش آگاهیهای ملتهای مظلوم به چشم می­خورد. با ایمان به اینکه دانش قدرت است و تجهیز به سلاح علم برتر از فعالیتهایی است که بر پایه احساس صورت می­گیرد برخود واجب دانستم که بعنوان یک آذربایجانی در افزایش آگاهیهای دموکراتیک مردم فعالیت نمایم.

متاسفانه بسیاری از حرکتهایی که جوانان پرشور آذربایجانی انجام می دهند بدلیل احساسی بودن در نطفه خفه می شوند و یا به نحوی بی ثمر می باشند حال اگر این حرکتها با آگاهی و دانش و بدور از هر گونه حرکتهای احساسی باشند هر چه سریعتر می توانند آزادی آذربایجان جنوبی را از دست شونیسم دولتی و بعضا ملتی فارس رقم زنند. در این راستا اموری را در دستور کار خود قرار دادم که ذیلا به مواردی اشاره می کنم

سوال : برخوردهای جمهوری اسلامی با شما چگونه بود؟

جواب: ادامه اینگونه فعالیتها در محیط دانشگاهی از یکسو، ترس حکومت از علوم انسانی از سوی دیگر و نهایتا آگاهی و احساس خطر رژیم به واسطه مزدوران خود در دانشگاه موجب گردید که:

سوال : کجا دستگیر شدید و بعد از دستگیری شما را بکجا بردند؟

جواب: از طریق تماس تلفنی از من خواسته شد که دیداری با شخصی به نام موسوی در پارک نزدیک خانه­ام داشته باشم. من این تماس را مزاحمت فرض کردم ولی خانواده ام که در شهرستان بودند را در جریان گذاشتم. طبق معمول ساعت 3 از دانشگاه خارج شده و به منزل رفتم و پس از پارک ماشین و گذاشتن کیفم به پارک نزدیک خانه رفتم. در مسیر پارک بودم که باز  موبایلم زنگ خورد و همان فرد پرسید "کجا هستی؟" و من در پاسخ گفتم که در مسیر پارک هستم و از وی مشخصاتش را پرسیدم که ناگهان یک دستگاه پژو نوک مدادی رنگ با کمی فاصله از من ایستاد و شخصی که داشت با موبایل صحبت می کرد از آن پیاده شد و به من دست بلند کرد و من نیز متقابلا به ایشان دست بلند کردم. به همدیگر که نزدیک شدیم خودش را معرفی نموده و گفت که از اطلاعات می باشد و از من خواست سوار ماشین شوم. بغیر از ایشان 3 نفر دیگر نیز در ماشین حضور داشتند. از من خواستند که سرم را بطور مستقیم به روی زانوهایم خم کنم و ماشین حرکت نمود. دیگر متوجه نشدم که کجا هستیم و بعد وارد حیاط بزرگی شدیم. در داخل ماشین چشمان مرا بستند دستبندی به دستانم زدند و پیاده شدیم. مرا به اتاقی برده و از من خواستند کلیه لوازمم را اعم از لباس، کفش، کمر، موبایل و ... را تحویل دهم و آنها نیز یکدست لباس زندان به من دادند و سپس مرا به سلولی منتقل نمودند که فکر می کنم زیر زمین بود چراکه نم شدیدی را در آنجا احساس می نمودم و در تمام مدت بازداشت در آنجا بودم.

سوال : آیا تحت شکنجه هم بودید؟

جواب: بازجویان سعی داشتند که به نحوی وانمود کنند که می دانند من جاسوس آمریکا و اسراییل می باشم. فحش، هتاکی، کتک و تحقیر زبان رایج در اعتراف گیری می­باشد که من نیز از آنها بی نصیب نماندم. شکنجه های آنها حالتهای متفاوتی داشت که ذیلا به مواردی اشاره می نمایم:

سوال : آیا بعد از خروج از ایران دوباره به فعالیتهای خود ادامه دادید؟

جواب: بله اینجانب بعد از خروج نیز به فعالیتهای خودم ادامه داده و علاوه بر نگارش مقالات متعدد در جهت اعتلای فرهنگی جنبش، نویسندگی بخش اجتماعی یکی از رسانه های هویت طلب آذربایجانی را بر عهده دارم.

سوال: بعنوان سوال آخر آیا حرفی برای گفتن دارید؟

جواب: همانطور که قبلا نیز اشاره شد لازمه پیروزی یک جنبش و حفظ آن همه جانبه نگری به مسائل می باشد. این همان اشتباه تاریخی بود که جمهوری اسلامی مرتکب شد و تنشهای داخلی که هم اکنون آنها را به چالش کشیده است نشان از عدم توانایی دولتمردان در حفظ این انقلاب به ظاهر مردمی دارد. جنبش استقلال طلبی آذربایجان نیز اگر فقط به فکر مبارزه باشد مطمئنان در حفظ پیروزیهایش با چالش روبرو خواهد گردید حال آنکه اگر به ابعاد فکری و فرهنگی و سایر جنبه های مبارزه نیز پرداخته شود خواه ناخواه خود را از جامعه عقب مانده ای که استعمار فارس در کل ایران بنا نهاده است جدا نموده و خود را یک سرو گردن از بقیه بالاتر خواهد دید. تاریخ نشان داده است که این نوع جنبش ها هزینه های بسیار کمی را نیز پرداخت نموده اند. به خاطر داشته باشیم که آگاهی قدرت است و هرچه آگاهانه به پیش برویم ثبات بیشتری خواهیم داشت.