سازمان آزادیبخش ترکمن صحرا : دیکتاتور تونس گریخت نوبت ایران است

مردم تونس با قیامی سراسری در مدتی کوتاه سردمدار دیکتاتور خود بن علی را مجبور به فرار از کشور کردند. این واقعه انقلاب ایران در سال ۱۳۵۷ را در اذهان متداعی می سازد که مردم ایران در قیامی سراسری دیکتاتور را در مدتی کوتاه از کشور بیرون کردند.

این دو انقلاب وجوه تشابه بسیاری با هم دارد. از جمله این که در هر دو جنبش، بخش بزرگی از نیروهای مسلح به مردم پیوستند و درهر دو مورد سردمدار کشور حاضر نشدند که به قیمت قتل شمار کثیری از انسانها بر کرسی قدرت تکیه کنند. امروز وقتی مردم ایران از محمد رضا پهلوی یاد می کنند جدا از نقاط نیک و بد آن، حداقل این جمله را بر زبان می آورند که شاه حاضر نبود به هر قیمتی یعنی به قیمت کشتار تمام معترضین بر سر قدرت بماند.

اما این رژیم ملایان، اینان تافته جدابافته ای هستند که نمونه اش را در هیچ جای جهان نمی توان دید. اینان حاضرند که به قیمت کشتار تمام مردم ایران و تجاوز به نوامیس مردم و شکنجه آزادیخوان در زندانهای دهشتناک خود قدرت را در چنگال خود حفظ کنند. اینان خود را نمایندگان خدایی می دانند که به آنان حکم قتل تمام مخالفان را داده است. کلید بهشت و جهنم در دست اینان است و هر که را که بخواهند به جهنم و هر که را بخواهند به بهشت روانه می دارند. حتی اگر تمام مردم ایران بپاخیزند اینان از رو نخواهند رفت چرا که مردم تنها مخلوقاتی هستند که خالق آنان آنها را آفریده است و اینان می توانند مسئولیت عزرائیل را نیز به عهده گرفته جان انسانها را خود بگیرند و به خالق تسلیم کنند. این یعنی بدترین نوع دیکتاتوری. بدترین نوع حکومت ایدئولوژیکی، حکومتی دینی که هیچ حد و حصری برای قدرت خود قائل نیست.

در چنین شرایطی اینان تنها در صورتی مجبور به ترک قدرت خواهند شد که در برابر زورگویی خود قدرتی فراتر را ببینند. این قدرت هم شامل نیروهای مسلح است و هم شامل نیروهای مردمی. یعنی جنبش ایران تنها در صورتی به نتیجه خواهد رسید که از سویی بخش آگاه نیروهای مسلح همچون نیروهای مسلح تونس به مردم بپیوندند و از دیگر سو این اعتراضات تنها به روشنفکران و لایه های متوسط جامعه محدود نشود و چون قیام تونس و انقلاب سال ۵۷ ایران تمام طبقات، مخصوصا طبقات فرومایه که اکثریت جمعیت را تشکیل می دهند را نیز فراگیرد. عامل موثر سوم که شاید در ایران چند ملیتی بیش از همه مهم باشد، ارتباط با اقوام و ایجاد حرکت انقلابی در میان آنان است. اما این ارتباط اگر ریشه ای و صادقانه و با احترام به حقوق اقوام صورت نگیرد، به واقعیت نخواهد پیوست. چنانچه به خاطر وجود ضعف در این مورد ، در جنبش سبز ایران شاهد حرکتی مخصوص در میان ترکمنها و آذربایجانیها و کردها و عربها و بلوچها نبودیم. اکثریت جمعیت ایران را ملل غیر فارس تشکیل می دهند که حاضر نیستند به موقع جنبش استفاده مقطعی از آنان شود بلکه اقوام ایرانی اهداف فرهنگ و سیاسی بزرگتری دارند که امروز بدون در نظر گرفتن آنان هیچ حرکتی در ایران موفق نخواهد بود.

آری از حوادث پیرامون خود چون انقلاب تونس باید درس گرفت. انقلابیون ما باید با شناخت از واقعیات جامعه خود و لایه های طبقاتی و ساختار قومی آن در پی جنبشی سراسری و متحول کننده باشند. ملایان نیز باید این درس را بگیرند که هر رژیم دیکتاتوری بالاخره رفتنی است، و با حرکت انقلابی رو به گسترشی که مردم ایران آغاز کرده اند دیر نیست که شاهد واژگونی تخت لرزان آنان خواهیم شد.

سازمان آزادیبخش ترکمن صحرا – تورکمن صحرا آزادلیق قوراماسی