آسمان سرخ فام یکشنبه ــ علی سرابلی

سکوت بغض کرده ی دل های بی تاب همچون هق هق آرام کودکانه ای است که به یکباره تبدیل به فریادی جان گداز می شود. و اکنون سکوت میلیون ها تشنه ی عشق سرخ، قاصد روزی طوفانی است که از ورای ابرهای فرار آسمان آبی سفید فام فرا خواهد رسید.

رقص زیبای گندم زارهای طلایی در موسیقی دلنشین باد، پیچ و تاب امواج آرام دریاها، و درخشش پر تلالو آفتاب همگی وعده طوفانی را می دهند که از ورای این سکوت و آرامش به روزی سر خواهد رسید.

و پیشاپیش مردمان این دیار خود را مهیای طوفانی می کنند که از درون این طوفان بزمی بیارایند که همچون گلستان آتش ابراهیم باشد. آتشی مهیا خواهد شد که هیزم هایش به رنگ آبی پایتخت بوده و در پایان گلستانی با صد هزار گل سرخ از این هیمه های آبی به بار خواهد نشست. و ساوالانمان، این سمبل عظمت و افتخار سرزمینمان از خروش دل های فرزندانش به وجد خواهد آمد. ماندن جایز نیست. چشم های برادرم در میعادگاه یادگار چشم انتظار حضور عاشقان مام میهن است.

یکشنبه روزی است که تقابل تاریخ رقم خواهد خورد. روزی خواهد بود که به تمامی گفتارهای پوچ و عبث نابخردان با گام های استوار خود پاسخ خواهیم داد. زیرا که مدت هاست آغوش یادگار بی تاب سینه های پر مهر غیور فرزندان ستار خان است. و چه روزی خواهد شد این یکشنبه ی تاریخ ساز که فریادهای صد هزار نفری مردمان آذربایجان دهشتی مهلک بر جان حریفان خواهد افکند و زمین یادگار زیر پایشان به لرزه خواهد افتاد.

یکشنبه روزی است که باید به ندای برادرانمان پاسخ دهیم و با گام های حضورمان نیروی مستحکمی برای سربازان سرخ پوش آذربایجان باشیم و در پیکره ای صد هزار نفری همچون عصای موسی بر کالبد بی رمق باریکه ی آبی بتازیم. یکشنبه، آبی به کلی از اساس هستی زدوده خواهد شد و تمامی سرزمینمان به رنگ سرخ خون رگ های دلیرمان در خواهد آمد.

برادر ، دمی بیشتر به رسیدن پگاه اتحاد باقی نیست. حضورت و قدم های پر صلابتت پشت گرمی ای خواهد بود برای سرفرازی سرزمینمان. این بار نباید گذاشت یپرم ها بر ستار خان امان چیرگی یابند. یکشنبه هر یک از برادرانت لباس رزم ستار خواهند پوسید و بر فراز قاراقاشقا برای سربلندی تمامی مردمانمان فریاد خواهد کشید. در این بزم رزم تنهایم مگذار زیرا که بیش از پیش به بودنت نیازمندم.

از ورای ساوالان، از بلندی های سهند، از میان جنگل های ارسباران، از کنار مزار باقرخان، از زیر خاک امامیه، از ورودی درب های گنبد شاه اسماعیل، از بلندای تپه های حسن لو، از روی قیز کورپوسو، از میان سیلاب خشکیده دریاچه ی ارومیه و از جای جای آذربایجان همچون سیلی خروشان به دریای یادگار سرازیر خواهیم شد تا افتخاری باشیم برای آیندگانمان. همچنان که پیشینیانمان افتخار امروز فرزندان آذربایجان هستند.

برادر بار دیگر خود را همگام با موسیقی دلنشین قلب های همزبانانت قرار ده زیرا که غفلت و جا ماندن به غربت و تنهایی برادرانت خواهد انجامید. برادر یکشنبه ستارها به حضورت دل بسته اند تا نغمه ی زیبای آذربایجان را بر بال های کبوتران بر بلندای آسمان سرخ فام یکشنبه به تصویر کشند. چشم ها به حضورت دل بسته اند.

یکشنبه ی سرخ به زودی فرا می رسد و این همان روز موعودی است که آفتاب در غروبش در عزای کودکان غریب آبی تهران لباس سرخ خون بر تن آسمان خواهد کشید. این همان روزی است که سرخی جاودان عشق پهنه ی بیکران هستی را با قطره قطره ی خون دلهای عشاق خطه ی آذربایجان آذین خواهد بست.