اگر قرار باشد نابود شویم، همه شما را نابود می کنیم!... ــ فرزاد صمدلی

این جمله ای است که تقریبا 5 سال پیش یکی از فعالین سرشناس از زبان شهید غلامرضا امانی و به نقل از یکی از روسای اطلاعات تبریز به هنگام بازجوئی از شهید امانی در تهران به من فرمودند.

بعدها شبیه این اظهارات را از زبان دست کم دو تن دیگر از فعالین شهیر آذربایجان جنوبی و به نقل از بازجویان اطلاعات در شهرهای تهران و اورمیه شنیدم. بیان متواتر این جملات از سوی بازجویان بخوبی مبین منویات آنان است. حقیقتا اپارتاید به این می اندیشد که در صورت گسیختن امور، سیاست زمین سوخته را در آذربایجان اعمال کند.

فکر می کنم این فقط دیدگاه آپارتاید نیست. فاشیزم آنتی ترک از هر نوعش که بشمارید چنین سیاستی را در مخیله خود میپروراند.

بنابراین چرا نمی بایست مثلا خشک شدن دریاچه اورمیه را با 10 میلیارد تن نمک موجود در بستر آن، بعنوان یک پروژه فاشیستی و در راستای همان اعمال سیاست زمین سوخته تحلیل نکرد. حتما برخی خواهند گفت این فقط دریاچه اورمیه نیست که خشک می شود.

درست است در ایران چند دریاچه دیگر نیز در حال خشکیدن است. اما خشک شدن دریاچه اورمیه بعنوان بزرگترین دریاچه ایران در حالیکه دو دریاچه خواهر خوانده اش یعنی وان و سیوان(گویجه گول) در ترکیه و ارمنستان پرآبند بسیار مشکوک است.

از سوی دیگر اگر به نقشه پراکندگی جمیعت در ایران نگاه شود کاملا مشخص است که شمال غرب ایران و بخصوص غرب آذربایجان جنوبی از جمله مهمترین مناطق متراکم جمعیتی در ایران است و درست در منطقه حساس مرزی ایران با ترکیه قرار دارد. جائیکه ایران و فاشیزم آنتی تورک بین المللی همواره کوشیده تا ترکیب جمعیتی آنرا از ترک به کرد تغییر دهد.

خشکانیده شدن دریاچه اورمیه و پراکنده شدن نمک این دریاچه توسط باد و دیگر عوامل طبیعی طی چند دهه منطقه را می تواند خالی از جمعیت عمدتا ترک نشینی کند که برای زندگی به استانداردهای معینی احتیاح دارند.

دقیقا پس از فروپاشی غول کمونیزم در مسکو و آغاز مبارزات خونین استقلال طلبانه در آذربایجان شمالی و نهایتا برافراشته شدن پرچم آذربایجان در باکو و به دنبال ان احتمال بروز تغییرات در جغرافیای سیاسی خاورمیانه، مشاهده می شود که به تدریج همراه با دیگر پارامترها از جمله اشغال قره باغ و استان شدن اردبیل، دریاچه اورمیه و حوضه ابریز ان با برنامه ای که بوی جهالت و خیانت از آن بلند است مورد حمله بلدزرها قرار می گیرد.

مسئله دریاچه اورمیه به حدی مهم است که هر گونه سهل انگاری و یا خدای نکرده بی توجهی عمدی به آن، از سوی نسل اینده می تواند در حد خیانت به وطن تلقی شود.

اگر با اغماض از مسائل آذربایجان شمالی سخن بگوییم، باید گفت که آذربایجان جنوبی در حال حاضر با مجموعه ای از مسائل مهلک روبرو می باشد.

خشکانیده شدن دریاچه اورمیه، نقض فاحش حقوق انسانی و زبانی و فرهنگی و ملی، بی اعتنائی و تخریب و یا حتی غارت آثار تاریخی و منابع طبیعی، ترویج و هدایت انبوه مواد مخدر به آذربایجان، تلاش اشکار برای کاهش موالید در مناطق ترک نشین، سعی در تغییر ترکیب جمعیتی نواحی مرزی در آذربایجان جنوبی، فلاکت اقتصادی و تشویق پنهان به مهاجرت به بخشهای فارس نشین ایران،... از جمله این مسائل است.

با قاطعیت می توان گفت که خشکانیده شدن دریاچه اورمیه در صدر این جدول تهاجمات قرار دارد.

پس بیائید به جای پراکندگی نیرو، ابراز انجام مخالفتهای غیر سازنده و بذل توجه به موضوعات فرعی، جهت تمرکز برای حل مسائل آذربایجان، اجازه دهیم که همه اشعه ملی در کانون عدسیهای حرکت ملی متمرکز شود و به این ترتیب با توجه ویژه به یک سیستم هرمی و سلسله مراتبی، از قدرت اعجاز انگیز عمل سازماندهی شده برای حل مسائل بزرگ و مهلک پیش پای آذربایجان استفاده گردد.

نیروی ملی بسیار عظیمی در آذربایجان جنوبی در شرف ازاد شدن است. قورولتاهای صدها هزار نفری قلعه بابک، تظاهرات میلیونی ملت آذربایجان در بهار سال 1385 و امواج پر شور و شعور جوانان سراسر وطن در استادیومهای ورزشی بصورت شفافی نیاز به راس هرم را در حرکت ملی آذربایجان پدیدار کرده است. این نیاز را نه می توان انکار کرد و نه می توان کوچک شمرد.

اگر چنین نکنیم و اگر وقت را بیش از پیش هدر دهیم و در خصوص احترام، هماهنگی، اطاعت و حتی فداکاری در راه عدسیهای ملی ای که قادرند ما را از انوار بسیار اما پراکنده حرکت ملی به سوی تمرکز در کانون نیروها هدایت کنند جدیت به خرج ندهیم، دچار آفت گسترش سطحی و کم عمقی و دفع نیرو و ریزش خواهیم شد.

چه کسی حاضر است مسولیت این خبط بزرگ را در اینده بر گردن بگیرد؟!

18 اکتبر 2010