یا بمبِ ایرانی یا بمبارانِ ایران!؟

برای ایران سی سال بعد از انقلاب خمینی همان چیزی صادق است که روزگاری وینستون چرچیل دربارۀ روسیه گفت: «رازی پیچیده در تاریکی.»

 درحالیکه رئیس جمهور ایران احمدی نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل درنیویورک رؤیای قدرت جهانی شدن دارد که منطقاٌ داشتن سلاح اتمی را اقتضا می کند، حکومت نشان می دهد که تحریم های اقتصادی و مالی درد آورند. قرار است گفتگو شود – البته اینکه در چه موردی به عمد مبهم می ماند.

 اما چه باید کرد اگر این گفتگوها فقط برای وقت کشی باشد، در حالیکه هزاران سانتریفوژ، اورانیوم با غلظت بالا تولید می کنند و برای بمب آماده می سازند؟ در اینصورت سؤال های جدی دربارۀ محتوا و میزان و پیامدهای «راه حل نظامیِ» غرب مطرح می شود: سیاسی و اقتصادی و اخلاقی. اما در ناتو با خود و با طرح راهبردی جدید مشغولند و در شورای ناتو تردید وجود دارد که بصورت جدی راه حلِ – احتمالاٌ – ناخوشایندی برای موضوعِ ایران مورد بررسی قرار گیرد: آلمانی ها و دیگران توصیه به اعتدال می کنند و ترک ها دنبال نزدیکی به همسایۀ پیش بینی ناپذیر خود در شرق هستند. اینکه ویروس «استاکس نت» از راه اینترنت بتواند مشکل را با جاسوسی حل کند نامحتمل است.

شاید روحانیون کوتاه بیایند شاید نه

شاید حکومت روحانیون کوتاه بیاید؟ شاید هم نه؟ در اینصورت باقی می ماند دو راهۀ ناخوشایندی که زمانی رئیس جمهورفرانسه بر زبان آورد: بمبِ ایران یا بمبارانِ ایران. فکرکردن دربارۀ این احتمال ها که دولت ها از زیر بار آن شانه خالی می کنند موضوع گردهمایی مؤسسۀ آسپن در برلین در آخر هفته بود. گفتگوهای بسیار جدی انجام شد.

زیرا اگر ایران همینطور ادامه دهد در اینصورت روحانیون در آیندۀ نزدیک کلاهک های هسته ای و موشک و همۀ وسایل بازدارندگی را دارند – در مقابلِ اعراب و اروپا و آمریکا و شاید حتی روسیه. اینجاست که هندسۀ قدرت درجهان تغییر بی بازگشتی خواهد کرد. بعد پیمان جلوگیری از گسترش سلاح اتمی تکه کاغذی خواهد بود، بعد رقابت تسلیحاتی هسته ای در دیگ مذاب خاورمیانه در خواهد گرفت، همراه جنگ های نا متقارنی که گروه های تروریستی حامی ایران – حزب الله در لبنان و حماس درغزه و شبه نظامیان شیعه در عراق – زیر پوشش هسته ای ایران به صحنه می آورند. بعد جهان بسیار خطرناک می شود.

اعرابِ حاشیۀ جنوبی خلیج فارس به کمک غرب توان نظامی خود را افزایش می دهند و از آمریکا کمک می خواهند. درعین حال با نگرانی می پرسند آیا مانند دوران جنگ سرد سلاح های هسته ایِ دو طرف نمی توانند به وضعیت ثبات دهند؟ اما حفظ تعادل دوجانبۀ جنگ سرد به اندازۀ کافی مشکل بود – چهارجانبه و پنج جانبه، با مصر و ترکیه و عربستان سعودی تصور ناشدنی است. این کار برای اسرائیل بازی شطرنجِ موشک ها نیست بلکه تهدید موجودیت آن خواهد بود. اسرائیل تهدیدات ویرانگر حکومت ایران را جدی می گیرد- و طبق آن راهبرد خود را تعیین خواهد کرد.

* از: میشائل اشتورمر / در: ولت آنلاین

http://irandarjahan.net/spip.php?article1622