بيانيه تحليلي اورمو ايشچيلري به مناسبت 22خرداد

حركت ملي آزربايجان نه يك حركت يك باره، بلكه مولود مقاومت طبيعي ملت ترك ايران در مقابل هجوم فاشيسم و شوونيسم فارس و همكاران امپرياليست آن مي باشد. ملل غير فارس ايراني كه در جغرافياي سياسي به نام ايران زندگي مي كنند علاوه بر تبعات و يا حتي امتيازات(!!!) زندگي در ايران از نارسايي ها و رنج هاي مضاعفي نسبت به فرهنگ و ملت حاكم يعني فرهنگ فارسي نيز رنج مي برند كه البته اقتصاد ضعيف تر ، بيكاري و ركود ، مهاجرت نيروي مولد ، ممنوعيت فرهنگي و زباني و تحقير ملي مهمترين آن ها به شمار ميرود. نظام حاكم پس از بهمن 57علي رغم انتظارات در آن زمان خيلي زود ماهيت نژاد پرستانه بخود گرفته و سريعاً به سركوب ملت ها پرداخت وليكن جنگ 8ساله و هيجانات اوايل انقلاب سرپوشي بر خواست هاي ملي ملل غير فارس بود كه بتدريج پس از جنگ و فضاي پيش آمده به كناري زده شد و بتدريج شكاف هاي عمده نژادي و زباني علاوه بر شكاف هاي سياسي و اجتماعي و اقتصادي خود را نمايان ساخت. 8سال حاكميت اصلاح طلبان نيز نتوانست پيشرفت قابل توجهي در اين زمينه ها باشد. پس از حاكميت جناح احمدي نژادي و مناسبات جديد حكومتي و اقتصادي اين طيف ، دامنه تضييق ها و تهاجمات و تبعيض ها و مديريت خودي مدار و دفع هر آنچه غير خودي بود گسترش كم نظيري يافت و اختناق سياسي و فرهنگي و اجتماعي و نابساماني هاي اقتصادي و نيز فشار خارجي بيشتر شد به طوري كه عملا از دايره تحمل قاطبه مردم پا را فراتر نهاد . در چنين شرايطي 22خرداد 88آخرين نقطه اميد و ميل به تغيير با حفظ چهارچوب موجود بود كه بسياري را وسوسه كرد . مناظرات تلوزيوني اجاق سرد انتخابات را به يك باره و بسيار فراتر از تحليل هاي اوليه گرم كرد و سير طبيعي و حساب شده معادلات را به هم زد. اما آنچه از همان ساعات اوليه پس از انتخابات پيش آمد بسيار غير منتظره تر براي بسياري بود كه همه ديديم و شنيديم و از چند و چون آن آگاهي داريم . اما آنچه قصد اين تحليل مي باشد نه بررسي وقايع انتخابات يا به زبان بهتر انتصابات 88 بلكه نشان دادن اين موضوع مي باشد كه 22خرداد 88و موج اعتراضات گسترده جنبش سبز در مناطق فارس نشين نقطه عطف بسيار مهمي در تنظيم روابط و ظهور نيروهاي جديد بود . جنبش سبز و خرداد 88بيان گر اين واقعيت بسيار روشن براي حاكميت و اپوزوسيون داخلي و خارجي اش شد كه ملل غير فارس ساكن در جغرافياي ايران و مواكداً ترك هاي آزربايجاني ، ايران و حاكميت يك فرهنگ يك ملت را ديگر به رسميت نمي شناسند و ديگر خود را در گير مسائل داخلي پان فارسيسم نخواهند كرد . خرداد 88براي خيلي ها زنگ طلاق سياسي ايران و آزربايجان را به صدا در آورد. خرداد 88علاوه برآنكه مرزها و شكاف بين دو بال حاكميت يعني اصلاح طلبان و مريدان ولايت را به طور آشتي ناپذير نمايان ساخت باعث شد تا هر دو طرف  به پالايش نيروهاي خود پرداخته و در واقع كوچك تر شوند. نيروي ولايت مدار بسياري از نيروهاي خود را به سبب وسعت خشونت و اعمال بي پرده زور از دست داد و جناح اصلاح طلب نيز چون نتوانست به طور مشخص در حوزه مليت ها ، كارگران وحتي زنان پاسخ قابل قبول براي فعالين ارائه دهد ، شاهد ريزش نيرو هاي خود بود. خرداد 88نشان داد علاوه بر ولايت مداران و اصلاح طلبان و اپوزوسيون خارج نشين نيروي سومي به نام فعالين و باشندگان ملي خصوصاً در آزربايجان وجود دارد  كه مستقل و با عزم راسخ بدون اثر پذيري از فضاي حاكم بدنبال حاكميت و منافع ملي خود مي باشد . ابتدا امثال علي بيكس از طرفين جدا شدند و سپس سكوت فعال ملي در آزربايجان  يك نه بزرگ به آپارتايد و رسم ناميمون باشندگي و قرباني شدن آزربايجان را رقم زد . ميتينگ هاي ورزشي و سياسي تراكتورسازي زنگ خطر را براي خيلي ها به صدا در آورد و 13فروردين 89 روز طبيعت و حركت ملي احياي درياچه اورميه شاخص قدرت و نيروي بسيج مردمي آزربايجان با خواست هاي ملي مستقل و  بدون اثر پذيري از مركز بود. جان كلام اينكه22 خرداد 88روزي بود كه تمام نيروها فقط پشت سنگر هاي خود قرار گرفتند و راه خود را از ديگران جدا كردند. 22خرداد 88نشانگر يك واقعيت تاريخي شد ، در اين روز  آزربايجان ، ايران را طلاق داد!!!

اورمو ايشچيلري