بياض آورين: تهران شهر عجیبی‌ است.این شهر پر از تناقض‌ها و تظادها است. تهران یکی‌ از بزرگترین شهرهای خاور میانه است. این شهر بعد از استانبول و آنکارا بزرگترین شهر ترک نشین دنیا است. جمیعت ترک نشین تهران بسیار بیشتر از کل جمیعت تبریز و باکو است. تخمین زده میشود که حدود ۷ میلیون از نفوس ۱۲ میلیونی تهران ترک زبان هستند. بدین ترتیب اکثریت قعطی اهالی تهران ترک زبان هستند. مشخصا فارس‌ها در تهران در اقلیت هستند. با اینکه کوچه و بازار تهران بطور یقین ترکی‌ حرف میزند اما با کامل تعجب میبینیم ترک‌ها هیچ اسراری در بکار گیری زبان خود ندارند. بر عکس همه سعی در تکلم فارسی‌ دارند. خیلی‌ از جوانتر‌ها زبان اجدادی‌شان را بلد نیستند و هیچ علاقه به یادگیری آن‌ ندارند. تهران بزرگ با جمیعت بیش از ۷ میلیونی خود حتّی یک عدد کودکستان و مدرسه، دبیرستان به زبان مادری ۷ میلیون شهروند ترک خود ندارد. این حادثه شاید در دنیا بی‌ نظیر است. باور این موضوع برای یک شهروند غربی دشوار است. شبیه این نوع بیعدالتیها در دنیا یا اصلا وجود ندارد و یا خیلی کم نظیر است. اینکه اکثریت بزرگ ترک ایران که جمعیتی نزدیک به ۳۰ میلیون هستند، اینطور باندزه یک اقللیت ۲۰-۳۰ هزار نفری از حقوق اجتماعی و شهروندی برخوردار نیستند. اگر کسی‌ در ایران بزرگ نشده باشد این وجود پدیده را نمیپذیرد. تهران شهر دود، نفرت، ترافیک چند کیلومتری و جوک ضد ترک روزانه تهران را ترک‌ها ساخته اند. پادشاهان ترک قاجار به پایتختی برگزیدند و جمعیت و ساکنین ترک آن‌ را ساختند. هویت و شناسنامه تهران ترکی است اما تهران از ترک و هویت خود فراری است. تهران در واقع از ترک نفرت دارد و بزرگترین شهر ضد ترک جهان است. حتی از وجود یک مجسمه و هیکل از فرهنگ و قهرمان ترک در این شهر ترک نشین اثری نیست. در مجسمه‌های میادین تهران نه اثری از کور اوغلو، نبی، کرم - اصلی‌ یا بابک دیده نمیشود. در عوض میدان فردوسی‌ دشمن ملت ترک با مجسمه فردوسی‌ نصب شده و هر میدان دیگری به اسم مفاخر ملت فارس آراسته است. تهران با جمعیت ۷ میلیون ترک خود حتا یک کانال تلویزیونی بزبان ترکی برای شهروندان ترک خود ندارد. با در نظر گرفتن معیارهای دموکراتیک کشورهای غربی که حتا گروههای جمیتی ۱۰-۲۰ هزار نفری از همه امکانات فرهنگی‌ مثل کتاب، روزنامه، کانال تلویزیون، آموزش بزبان مادری را در کشورهای غربی دارند، این یک فاجعه مخوف حساب میشود. ۷ میلیون تهرانی‌ ترک پایتخت نشین هیچ امکان فعالیت فرهنگی‌ بزبان ترکی ندارند. باز این یکی‌ از شگفتیهای تهران است که ۷ میلیون تهرانی‌ ترک یک خانه فرهنگی‌، انجمن ترکی- آذری، سازمان و یا ارگان دفاع از زبان و فرهنگ ترک ندارد!! تهران با اینکه یک شهر ترک نشین است و در حوزه جقرفیایی ترک نشین قرار دارد ولی‌ از هویت و فرهنگ ترک بیزار است. تهران روزانه چندین جک رکیک، توهین آمیز و ضد ترک همراه با میلیون‌ها تن دی اکسید کربن و زباله در کنار صاف‌های طولانی ترافیک ماشین تولید می‌کند. ترک تهرانی‌ ترک تهرانی‌ آدمی‌ است اسیمیله شده و خالی‌ از هویت خود که هم با خود تضاد دارد و هم با محیط خود! اساسا ترک تهرانی‌ بالانس روانی‌ ندارد و دائم در هراس و استرس روحی بسر میبرد. او دچار مرض روحی خود کم بینی‌ است. و همانطور که این عارضه روحی ایجاب می‌کند او از خود بیزار است. ترک تهرانی‌ از خود و فرهنگ خود که ترکی باشد، فراری است. آرزو می‌کند که ترک نبود و اجداد او ترک نبودند. تا می‌‌تواند فارسی‌ با اطرافیان خود حتی خانواده خود حرف میزند تا کاملا رشته ارتباط با هویت خود قطع شود. ترک تهرانی‌ هیچ علاقه به ارتباط با سرزمین اجدادی خود را ندارد و اگر گذارش مثلا به شهر خودشان در اذربایجان بیافتد، سعی‌ می‌کند اصلا ترکی حرف نزند و منکر تسلط به زبان ترکی میشود. هر چند که ترکی را بخوبی فارسی‌ بلد است. ترک تهرانی‌ خود سانسور است و حتا جرات روبرویی با خود را نیز ندارد! او دچار یک نوع دوگانگی شخصیتی‌ است دائم در حال فرار از خود!! هیچ جای امنی‌ برای او نیست؛ نه خانه، نه مدرسه و دانشگاه و نه مسجد!! ترک تهرانی‌ بدبخت از خود بیگانه‌ای است که از درون از هویت ملی‌ خود خالی‌ شده است بی‌ آنکه بتواند هویت دیگری جایگزین آن‌ سازد. او با خود و خانواده خود بزبان بیگانه حرف میزند و همیشه در خود بیگانگی‌ بسر میبرد. با محیط خود که دشمن فرهنگی‌ اوست نامانوس است. تهرانی‌ ترک با یک شخصیت تقلبی و ساختگی بطور قاچاق در خانه خود زندگی‌ می‌کند. او روزانه نفی و کتمان هویت ترک خود را تمرین می‌کند. ترک تهرانی‌ انسانی‌ است توخالی، مثل پوسته گردو بدون مغز آن‌. از او چیزی نمانه است، او بیشتر یک نماست تا یک انسان!! او اعتماد به نفسی‌ ندارد برای همین بیشتر حرف میزند تا عمل. تا میتواند در حرف زدن مبالغه می‌کند تا جبران کمبود اعتماد به نفس کند. در واقع او روباهی است که خود را مثل شیر می‌‌آراید تا قوی دیده شود و ترسویی آاش پوشیده شود. تهرانی‌ و ترک تهرانی‌ بسیار ترسو است و بیشتر در عالم سیاست منتظر است تا ببیند مثلا تبریز چه می‌کند چون خود زیاد جرات به انجام کار بزرگ را ندارد. ترک تهرانی‌ چیزی است بیخود، بیمصرف، بی‌ محتوا و بیمورد که بدردی نمی‌‌خورد! او انسانی‌ است که روحاً و جسماً مریض که باید معالجه شود... درست مثل خود شهر تهران!!