روشنگری: دريافتی از يکی از کاربران. اين روزها با بعضی از دوستان در ايران که حرف مي‌زنم از دوستان و آشنايان حزب‌اللهي‌شان مي‌گويند که در يک ماه اخير بريده‌اند. به ويژه از خود رهبر. ظاهراً خطبه‌های نماز جمعه رهبر در هفته بعد از انتخابات و برخوردهای خشنی که در خيابان‌ها شد، تأثيرش را گذاشته. اين نکته يکی از جدي‌ترين نشانه‌هايی است که به من مي‌گويد اين بار با بارهای پيش خيلی زياد فرق دارد. و اساساً اتفاق ديگری دارد مي‌افتد. محمد نوري‌زاد، سال‌ها در روزنامه کيهان مي‌نوشت. او يک ولايی کامل است، و همين‌طور يک کيهانی کامل ولی بدون هواداری پرشور از احمدي‌نژاد. البته حرفه نوري‌زاد فيلم‌سازی و به‌خصوص مستندسازی است. دوتان سينمايی احتمالاً خاطرات زيادی از او دارند. حالا نوري‌زاد روز هفتم تير، يعنی يک هفته بعد از نماز جمعه رهبر، يادداشتی در وبلاگش نوشته که به نظر من خيلی مهم است. وقتی کار به جايی مي‌رسد که نوري‌زاد اين‌ها را ,مي‌نويسد,، يعنی توی دل خيلي‌ها تکان خورده. خودتان بخوانيد: من از تبار طايفه ای هستم که درحد خود برای آرمانهای اين انقلاب زحمت کشيده است . چه با حضور تنگاتنگش در ميان محرومين مناطق دور و مرزی ، چه در سالهای جنگ ، و چه در حضور رسانه ای اش که عمدتا همان جامعه آرمانی را در کم کاری و بدکاری و خوب کاری مسئولين رصد می کرده است . من ، دراين سی سال عمر انقلاب ، بسيار از بايد ها و نبايد ها نوشته و تصوير ساخته ام . و در اين راه ، خدای می داند که آبروی خود را نيز به ميان آورده ام و برای فرزندان و خانواده خويش زحمت تراشيده ام . و چون وامدار کسی و جريانی نبوده ام ، تيز گفته ام و تيز نوشته ام . بقدر بضاعت خود ، تلاش کرده ام دراين تيز گفتن و تيز نوشتن ، جانب انصاف و درستی را بگيرم . اين روزها اما ، روزهای تعليق من و امسال من است . چرا ؟ خواهم گفت . من و امثال من ، در اين سالها ، هرکجا که کم می آورديم و بغضمان به مرحله شکفتن پا می نهاد ، به مولايمان خامنه ای پناه می برديم . کاستی های خود را در کمال او غنا می بخشوديم . به زندگی ساده او غرور می ورزيديم . از اين که او به راه امام اصرار می ورزد، در پوست نمی گنجيديم . واز اين که او ، فرزندان خود را از ورود به کارهای اقتصادی و مالی و مسئله دار برحذر داشته ، ذوق زده می شديم . من با لذت ، از ميزان دارايی او که اگر قرار بر اسباب کشی باشد ، می شود اسباب و اثاثيه خانه او را در پشت يک وانت جای داد ، نوشته ام و ذوق کرده ام . من از انصاف و بزرگی و عدالت و شجاعت و سرزدن گاه و بی گاهش به صاحبان انقلاب نوشته و به آن باليده ام . اين روزها که روزهای بعد از انتخابات رياست جمهوری است ، برای من و امثال من ، روزهای معلق بودن است . کسی نيست به سئوالها و ابهام های ما پاسخ بدهد . ما معلقيم . خامنه ای ما فصل الخطاب همه درماندگی ها بود ، اما من امروز به دنبال رهايی بخشی می گردم که مرا با گذشته ام آشتی دهد . من اين روزها لذتی از سالهای خدمتم به انقلاب نمی برم . من از اين که هموطنانم درخيابانهای شهر کشته می شوند ، به انقلابی بودن خود ترديد می کنم . من افقی برای جامعه خود ترسيم کرده بودم که درآن افق ، حتی به اغتشاش و آتش زدن و خراب کردن اموال عمومی ، به ديده عبرت می نگرد و برای آن اعتبار و شانی قائل است . من جامعه ای را برای خود ترسيم کرده بودم که بزرگان نظام ، به مردم ، به چشم عيال خود می نگرند . حتی عيالی که به آنها پشت کرده باشد و در نجوای جهالت خود به آنها ناسزا بگويد . چه کنم ؟ من اينگونه جامعه ای را برای خود آراسته بودم . حکايات بعد از انتخابات ، بساط فکری مرا به هم ريخته است . اين روزها من و امثال من دچار ترديد شده ايم . قرار نبود در افق اين انقلاب ، ظلم عربده بکشد و قداره به کمر ببندد . چه از طرف نظام چه از طرف مردم . قرار بود ما با برپايی اين نظام ، خلا ايمانی و انسانی جوامع ديگر را به رخشان بکشيم . قرار بود به آنها بياموزيم : مردمداری يعنی چه ؟ قرار بود صبوری و کرامت و درستی و انصاف و عدالت و زيبايی های گمشده انسانی را به نمايش درآوريم . من اين روزها دريک خلا تعليقی بسر می برم . از ياد آوری گذشته خويش هيچ لذت نمی برم . به مسئولين هم که نگاه می کنم ، آنها را برآمده از حق و انصاف نمی بينم . راستش را بخواهيد اين ترديد درست بعد از اولين حادثه های بعد از همين انتخابات درمن و امثال من پيدا شده است . تا روز قبل از آن ، ما همان فداييان اين انقلاب و نظام بوديم . يعنی فداييان آرمانهای خوبی که قرار بود اين نظام برای مردم ما و مردم جهان به صحنه آورد . اما اکنون چه کنم ؟ خود را با چه ادله ای و احتجاجی متقاعد کنم که اين روزهای جامعه من ، ادامه روزهای پيش از انتخابات است ؟ وهمان است که شهدا برای برپايی آرزوهای آرمانی اين نظام از خود گذشتند ؟ اين روزها من دست بر پشت دست خود می زنم و سرگردانم و ايکاش ايکاش می کنم . چه ايکاشهايی ؟ خواهم گفت : ۱- ايکاش رهبر ما درست يک روز پس از اخذ رای که هنوز شمارش آرا به پايان نرسيده ، پيام نمی داد و از نتيجه حاصله ابراز شادمانی نمی کرد . ايکاش به شکوه ميليونی شرکت کنند گان بسنده می فرمود . ۲ - ايکاش رهبر ما با اولين جرقه های اعتراض ، مثل يک بزرگ بسيار بزرگ ، جانب انصاف و عدل را می گرفت و به معترضين می فرمود : مگر خامنه ای مرده است که شما احساس دلتنگی می کنيد ؟ خامنه ای هست برای اين که هر معترضی احساس تنهايی نکند . خامنه ای هست تا کسی احساس نکند در اين نظام فرياد رسی نيست . و می فرمود : من تا مادامی که رای دهندگان به اقناع کامل نرسند و نسبت به سلامت و صحت و نتيجه آرا خود احساس آرامش نکنند ، به جانبداری از رای دهندگان خواهم پرداخت و از حقوق آنان دفاع خواهم کرد. ۲- و کاش با اولين راهپيمايی معترضين ، خود به صفوف آنان می پيوست و در شکوهی باور نکردنی ، محبوبيت خود را صد چندان می کرد . معترضين مگر چه می خواستند ؟ غير از احقاق حق ؟ و در ميان همان جمعيت مليونی معترضين ، می فرمود : به چه معترضيد ؟ به نتيجه آرا ؟ من درهمين جا اعلام می کنم که با شما برای احقاق حق تان همصدايم . برای من که رهبر شمايم ، در وجه حقوقی ، موافق و مخالف يکسانند . ۳ - ايکاش بعد از اولين درگيری ها و اولين کشته ها ، خامنه ای ما اعلام عزای عمومی می کرد . چرا ؟ برای اين که کشته شده ها ، از اسراييل و آمريکا نيامده بودند و ضد انقلاب و منافق هم نبودند . از مردم بودند . گيريم که آنها در راهپيمايی غيرقانونی کشته شده اند ، و گيريم که به هشدار دستگاههای انتظامی اعتنا نکرده اند ، اما ايرانی که بودند . انسان که بودند . چرا ما برای کشته های ديگران ارج می نهيم و برای هموطنانمان ارعاب و اختفا و تنش پيشنهاد می کنيم ؟ ۴ - ايکاش خامنه ای ما در خطبه های نماز جمعه بعد از انتخابات و بعد از تشنجات اخير ، از خانواده های کشته شدگان دلجويی می کرد . اخلاق پيامبران اينگونه است . پيامبر ما به فرموده قرآن ، از جهل مردم آنچنان می گداخت و نسبت به آنان دلسوزی می کرد که خدای متعال به او هشدار می دهد . که ای رسول ما ، تو در جانبداری از جهال و نافهم ها ، داری خودت را از پای در می آوری ! مردم ما که به آن درجه نفهم نيستند . سئوالی داشته اند که در پاسخگويی نسبت به آن تعلل شد. ۵ - ايکاش نيروهای بسيجی و انتظامی و سپاهی وارد معرکه نمی شدند . مگر چه شده بود که اينهمه نيرو بايد به ميان می آمدند . خدا خوب می داند که با سخن گفتن درست با اين مردم ، می شد همه آنان را مجاب کرد و محبت آنان را برای نظام ذخيره کرد و از اين انشقاق بزرگ ايجاد شده جلوگيری کرد . مگر ديگر می شود اين مردم زخم خورده را که تعدادشان هم کم نيست ، بار ديگر به جانبداری از نظام دعوت کرد . ۶ - ايکاش خامنه ای ما بلافاصله بعد از بالا گرفتن اعتراضات به تلويزيون دستور می فرمود تا برای آقای موسوی ، حتی بعنوان يک مجرم ، فرصتهايی ايجاد کنند تا او نظرات خود را باز بگويد . اگر اين اتفاق می افتاد چه بسا فاجعه های بعدی رخ نمی داد که برای ما و برای نظام ما تا ابد لکه ننگی به شمار آيد . ۷ - ايکاش مراجع ما سکوت خود را می شکستند و با صراحت در باره اغتشاش های اخير اعلام موضع می کردند و تنها به کلی گويی و دعوت به آرامش و مراجعه به شورای نگهبان اکتفا نمی فرمودند . و مثلا آيت الله جوادی آملی ، در يک بيانيه بسيار آرام و روشنگرانه ، داستان هاله نور را که رييس جمهور جلوی چشم همه آن را ساختگی اعلام کرد ، يک حقيقت و يک ماجرای درست و رخداده بيان می کردند و نسبت به دروغگويی آقای احمدی نژاد ابراز تاسف می کردند . مگر نه اين که مومن بايد راست بگويد اگر چه به زيانش تمام شود ؟ ۸ - خامنه ای ما در نماز جمعه ، منصفانه نسبت به کانديداها و ناسزاگويی های آنان موضع درستی گرفت . اما ايکاش کسی از مردم ، حداقل عموم مردم ، از گرايش ايشان به آقای احمدی نژاد خبردار نمی شد . امام خمينی عزيز ، هيچگاه نسبت به بنی صدر - که حتما با وی مخالف بود - اعلام نظر صريح نکرد و به انتخاب مردم - اگر چه اشتباه - احترام نهاد . ۹ - ايکاش خامنه ای ما در ملاقات با نمايندگان مجلس ، که هنوز شورای نگهبان نظر قطعی خود را درباره صحت انتخابات اعلام نکرده ، انتخابات را سالم و تمام شده برنمی شمرد و همکاری نمايندگان با دولت را به بعد از اعلام نظر شورای نگهبان موکول می فرمود . ۱۰ - ايکاش خونی ريخته نمی شد و بسيجيان در هيبت لباس شخصی به ميان نمی آمدند و برای يک چنين مسئله ساده ای که به راحتی می شد به نفع نظام و همان جمعيت چهل مليونی شرکت کننده درانتخابات مصادره اش کرد ، قشون کشی حيرت انگيزی صورت نمی گرفت . ۱۱ - و ايکاش های ديگری که اينجا تاب تحمل آن را ندارد.