قطعا،حماس مشتاقانه به دنبال نابودی کشور اسرائیل است. و به همین دلیل هم در فردای جنگ لبنان در سال 1982 تاسیس شد، از همان زمانی که بعضی از رهبران فتح قصد مذاکرات کلی با اسرائیل داشتند. تاکنون حامیان فلسطین در انجمن مصری اخوان المسلمین تغییر جهت گیری در قلب جریان ملی گرا را به ابراز مستقیم کیش اسلام ترجیح می دادند. در غزه به اندازه کافی بدن های سوخته وجود دارد و از طرف دیگر یک ماهی برای تصمیم گیری وقت هست؛ برای زیرپا گذاشتن آتش بس موقت و نه گفتن به مذاکرات مخفیانه که حماس با وجود همه چیز احتمالا با اسرائیل ادامه اش می داده است. ولی این چنین تصمیمی در خود غزه، جایی که تنها بازیگران جلوی صحنه و رسمی جریان حضور دارند گرفته نشده است. دستور از سرگیری شلیک راکت از دمشق از سوی رئیس ارتش حماس، خالد مشعل صادر شده است. و در سوریه ای که روز به روز خصمانه تر با حماس رفتار می کند، در حالی که مذاکرات میان بشارالاسد و اسرائیل در سایه حمایت ترکیه پیش می رود، مشعل نمی تواند این گونه بدون مراجعه به تهران عمل کند. و دلیلی دیگر آن است که سرویس های اطلاعاتی ایران همین حالا نیز به طور مستقیم یا غیر مستقیم در نوار غزه فعالیت می کنند.به بیان دیگر، در تمامی این جریان لحظه ای از درگیری شدید میان اورشلیم و تهران وجود دارد: ایرانیان به اسرائیلی ها می گویند که آنها باید محتاط باشند، زیرا کشور دوبرابر قدیم نسبت به حمله های حزب الله لبنان در شمال و حمله های حماس در جنوب آسیب پذیر است. اسرائیلی ها پاسخ می دهند که در میانه افزایش تهدید هسته ای ایران، اسرائیل باید پیش گیرانه از خود دفاع کند و برای آغازکردن هم باید از مرزهای به روشنی تعریف شده اش، غزه و جنوب لبنان شروع کند.با این زمینه است که می توانیم عکس العمل های مختلف بازیگران اصلی نمایش خاورمیانه را بررسی کنیم. درس اول: ایرانیان و متحدان لبنانی شیعه شان، متحد فلسطینی خود را در یک "تشییع جنازه انفرادی" جلوی اسرائیل تنها رها کرده اند. مثال بهترش زمانی است که یک گروه کوچک فلسطینی مخالف چهار راکت از خاک لبنان به سمت اسرائیل پرتاب می کند و نصرالله، رهبر حزب الله، سریعا بیانیه ای منتشر می کند تا همه متوجه شوند که حزب الله در این اشتباه هیچ تقصیری نداشته است. چند روز مانده به تفویض قدرت به اوباما، ایران می خواهد درهای مذاکرات کلی با ایالات متحده را باز بگذارد. ولی در عین حال می دانیم که این سیاست احتیاطی عکس سیاستی است که رئیس جمهور احمدی نژاد دنبال می کند. پس روشن است که تهران سیاست اش را به سوی میانه روی بیشتر تغییر داده و احمدی نژاد یک بار دیگر از سوی آیت الله های عمل گرا کنار زده شده و حتی در مقامش علیل شده است. این رها ساختن ایران- لبنان، به گونه ای متناقض به حماس اجازه می دهد روابط سنتی ترش با دنیای عرب، مخصوصا سنی ها را بازیابد. اول ازهمه، شاخه نظامی حزب با حملات اسرائیلی ها به شدت لرزیده، به گونه ای که امروز نزد عرب های میانه رو مساله دیگر دنباله روی از اسلام گرایان نیست، بلکه بیشتر مساله یافتن راه خروجی انسانی برای جریانی است که از لحاظ استراتژیک به هم ریخته است. در ادامه، بازگشت برتری نظامی اسرائیل، بعد از شکست اسرائیل در لبنان در سال 2006، تلویحا حق را به طرفداران مذاکرات،یعنی دولت خودمختار فلسطین حمایت شده از جانب مصر و عربستان سعودی، می دهد و از مساله تروریسم متغیری از یک راه حل کلی می سازد. اینجاست که پیروزی کوچک نظامی اسرائیل لزوما به پیروزی سیاسی ای با همان شدت منجر نمی شود: بعد از آتش بس، نه از اشغال نوار غزه به دست اسرائیل خبری خواهد بود، نه از دوباره مستقر شدن محمود عباس در دومین پایتخت کشور فلسطین، و نه حتی دولتی خارجی، مصری یا بین المللی. با این زخم روانی این روزهای گذشته، حتی امکان آن وجود دارد که رهبری حماس باقی مانده در مقامش،حداقل برای استفاده خارجی، ادعا کند که مقاومتش پیروزی بزرگی مثل پیروزی استالینگراد بوده است. و تاثیر وجود یک گروه یاغی در کنار مصری نگران و دوباره اسلامی شده مدام احساس خواهد شد. پیروزی های نظامی زمانی که به نفع نقشه ای استراتژیک عمل نکنند، هیچ گاه تعیین کننده نیستند.این طرح استراتژیک برای اسرائیل وجود دارد، که همانا برگرداندن آرامش در تمامی جبهه شمال (ایران، عراق، سوریه و لبنان) تحت اثر مصالحه ای ژئواستراتژیک، که ترکیه و ایالات متحده اوباما مباشرانش خواهند بود. با انتخابات ریاست جمهوری ایران که بر سرش بحث بسیار هست و امکان یک مصالحه هسته ای واقعی، این چنین پایانی کاملا ممکن است.می ماند شکست خوردگان خلع سلاح نشده این مصالحه تاریخی:حماس، اخوان المسلمین مصر و بنیادگرایان سنی سازمان دهی شده به دست عربستان سعودی که بعد از عراق، اینجا دومین شکست تاریخی اش را تجربه خواهد کرد. ترجمه از فرانسوی: هلیاجوانشیر