اشتباهات گروهکهای تروریستی کرد، دستاوردهای مبارزات اقوام منطقه در زمینه حقوق مدنی را در تمام ابعاد تهدید می کند.

حمایتهای مقطعی بعضی قدرتها منطقه ای ویا فرامنطقه ای سبب شد امر بر گروهکهای تروریستی کرد، خصوصا بر شخص آقای مسعود بارزانی مشتبه شود. بر همین اساس هم گرفتار آرزوهای دور و دراز و نوعی بلند پروازیهای بی محابا گردد.

مسعو بارزانی در تداوم این بلند پروازیها دچار نوعی خولیای جنون آمیزشد و به فکر برگزاری رفراندم فرمایشی با زور سرنیزه شد.( باید توجه داشت حساب مردم کرد از حساب گروهکهای منسوب به کرد جداست.)

مسعو بارزانی برای فراهم آوردن شرایط مطلوب نظر خود، اقدام به ایجاد حکومت ترور و وحشت نمودند. در اقلیم  تحت کنترول خود بومیان یعنی ترکمنها را و در کنار آنها اعراب ساکن اقلیم را تحت فشار قراردادند.اموال، خانه و زمینهای آنها را مصادره و تصرف کرده و بین کردهای مهاجر که به زور تبلیغات اغوا شده بودند، تقسیم می کردند.

با این گونه اقدامات ایذایی مستمر بومیان را یا می کشتند و یا آنها را مجبور به ترک خانه و کاشانه و مهاجرت می کردند. مقصدشان از این کارها پاکسازی قومی و یکسان سازی جمعیت بود. در این بین آسوریها که در خود قدرت مقاومت و پایداری نمی دیدند؛ صلاح را در آن دیدند که برای حفظ خود به خدمت بارزانی در آیند و.... به تدریج که اقدامات باند بارزانی شکل جدی تری به خود می گرفت؛ از سوی قدرتهای منطقه ای به بارزانی پالسهای اخطار ارسال می شد.

با جدی تر شدن این اخطارها به تدریج قدرتهای فرامنطقه ای از بارزانی و گروهکهای منصوب به او فاصله می گرفتند. اما هیچ کدام از اخطارها سبب نشد تا مسعود بارزانی و دارو دسته اش متنبه شوند. در این بین گروههای کرد نسبتا معتدل هم از بارزانی فاصله گرفتند. ولی بارزانی همچنان سوار بر اسب آرزوهای خولیایی، می تاخت و به تحولات بی اعتنا بود.

مسعود بارزانی در نهایت راه مرحوم پدرشان ملا مصطفی را طی کرد و امروز می رود که برای همیشه به بوته فراموشی سپرده شود. اقدامات مسعود بارزانی که از عدم توجه به معادلات عینی جامعه اکراد عراق و معادلات منطقه ای سرچشمه می گرفت، سبب شد اقوام ساکن در منطقه و خصوصا اکراد، بسیاری از امتیازات و حقوق مدنی را که پس از سالیان دراز و بعد از سرنگونی صدام به دست آورده بودند؛ از دست بدهند.!

تشبثات مسعود بارزانی هم به زیان اکراد تمام شد و هم به زیان سایر اقوام عراق و منطقه ! و این یک اشتباه بزرگ بود از سوی یک گروهک تروریستی – عشیرتی به رهبری مسعود بارزانی و دیگران...!  این اشتباه بزرگ می توانست برای گروهکهای منسوب کردها و سایر اقوام مایه عبرت باشد. اما ظاهرا در چنبره سکتاریستی خود گرفتار شده و از درک شرایط عینی عاجز هستند.

هنوز زمان زیادی از تشبثات اشتباه آمیز مسعود بارزانی نگذشته است، با آنکه مسعود بارزانی به سوی فراموش شدن می رود اما هنوز آثار و تبعات تشبثات اشتباه او در افکار عمومی منطقه و جهان موضوع بحثها و تحلیل ها می باشد.

به رغم  این اوضاع و احوال،  گروهک تروریستی منسوب به اکراد سوریه(مدل سوری گروهک پ.ک.ک.) نیز در عفرین سوریه همان مسیر مشکوک و اشتباه آمیز مسعود بارزانی را پیش گرفتند. این گروهک با تشکیل ارتش و حرکت به سوی استقلال وبا طرح ادعاهای ارضی کاذب و بلند پروازانه، دولت و ملت ترکیه را تهدید کردند. موجودیت و تمامیت آنها را به چالش کشیدند. درحالی که کردها در عفرین نسبت تورکمنها و عربها در اقلیت هستند.

باز هم اخطارها بر گروهکهای تروریستی منسوب به کردهای مقیم سوریه که مستقیما از سوی گروهک تروریستی پ.ک.ک. هدایت می شدند؛ تأثیر نکرد و همچنان به تهدیدات خود ادامه دادند. و ترکیه را در موقعیتی قرار دادند که یا  باید تسلیم آرزوهای خولیایی تروریستهای زیاده خواه می شدند و یا با اقدامی سنجیده، قاطع و سریع تروریستها را مهار می کردند. و حکومت ترکیه مسیر مهار را انتخابی کرد. در اقدامی ضربتی و قاطع مراکز تجمع تروریستهای مسلح را در هم کوبیدند.

ترکیه باحرکت در جهت مبارزه با تروریسم در سوریه کما بیش می تواند اشتباهات گذشته، خصوصا رفتارِ اشتباهِ خودداری از مشارکت قاطع در سرنگونی رژیم بعث صدام را جبران کند...

باید توجه داشت تروریستها در مناطق تحت نفوذ خود در عفرین سوریه ناجوانمردانه ازمردم عادی به عنوان سپر انسانی استفاده می کنند؛ هرچند غیر نظامیان خود سعی کرده اند از محل استقرار تروریستها دوری جویند؛ با این حال بر دولت و نیروهای نظامی ترکیه است که سلامت افراد غیر نظامی را مد نظر داشته باشد. خواه این غیر نظامیان ترکمن و عرب و یا کرد باشند.

اکنون جهان در مسیر تحولی جدید قرار گرفته است. مردم جهان از جنگ، کشتار و ترور بیزار شده است همه در آرزوی صلح و آرامش هستند. دیگر وقت آن است که به تدریج بساط تروریستها از منطقه خصوصا عراق، سوریه و ترکیه چیده شود. امروز قرعه به نام ترکیه در آمده است تا برای بقای صلح بکوشد و مردم منطقه را به سوی آرامش هدایت کند.

ترکیه در عین حال که در جهت سرکوب تروریستها حرکت می کند؛ باید برای برقرار صلح، دمکراسی و برقراری آزادیهای فردی و اجتماعی بکوشد. نباید شرایطی فراهم شود که به بهانه مبارزه با تروریسم، آزادیهای فردی و اجتماعی تهدید و محدود شود.

اکبر آزاد