وقتی جیا، مشاور اهل منهتن، کتاب پرفروش شریل سندبرگ "زنان به پیش" را در سال ۲۰۱۴ خواند، تصمیم گرفت به توصیه‌های مدیر‌ ارشد فیس‌بوک عمل کند.

 

جیا، که نام‌خانوادگی او به دلایل حرفه‌ای محفوظ است، می‌گوید: "من تازه از کالج بازرگانی آیوی‌لیگ فارغ‌التحصیل شده بودم و سرشار از انرژی، عاشق نظرات مطرح شده در این کتاب شدم. یادگیری خود‌ارتقایی بسیار نیرو‌بخش است و من با تمام توان آماده بودم ثابت کنم زنی هستم که می‌تواند در هر کاری توفیق پیدا کند؛ زنی با موقعیت بالای حرفه‌ای و مادری عالی".

 

اما امروز این زن ۳۸ ساله دیدگاه دیگری دارد. او می‌گوید سال‌ها در محل کارش حس کرده است که به دلیل جنسیتش از ارتقای مقام و افزایش حقوق محروم مانده است، به‌ویژه پس از مادر شدنش در سال ۲۰۱۸. از این سال او بار سنگین مراقبت از فرزند و مسئولیت‌های مادری را به تنهایی بر‌عهده گرفت چون همسرش که در بانک کار می‌کرد ناچار به سفر‌های کاری بود. او می‌گوید همین باعث بی‌اعتباری‌اش بین همکاران و مدیران شد و بیشتر آنها که مرد بودند، در کارآمدی حرفه‌ای او تردید کردند.

 

بعد از آنکه همه‌گیری کوویدـ۱۹ شروع شد انگار تمام عواملی که او را عقب نگه می‌داشت چند برابر شدید‌تر شد. وقتی مهد‌کودک دخترش در مارس ۲۰۲۰ تعطیل شد، در حالی که سعی می‌کرد کارش را از دست ندهد ناچار به مراقبت از فرزندش هم بود. او می‌گوید: "تمام انگیزه‌ام را از دست داده بودم، احساس می‌کردم تمام روز فقط دارم تلاش می‌کنم از روی تردمیلی که مدام سرعت می‌گیرد، پایین نیفتم. در همین حال احساس می‌کردم اعتبارم را از دست می‌دهم و کارم را خوب انجام نمی‌دهم. حس می‌کردم دارم کار و موقعیت شغلی‌ام را از دست می‌دهم و هیچ کاری نمی‌توانم بکنم".

 

اوایل سال ۲۰۲۱، درمانگر جیا تشخیص داد که او دچار فرسودگی شغلی شده است. جیا می‌گوید تا آن زمان هرگز دچار مشکلی در زمینه سلامت روان نشده بود. او می‌گوید: "اما حالا فقط تلاش می‌کنم هر هفته را به سلامت بگذرانم".

 

ماجرای جیا نمونه‌ای از عدم تعادل اساسی در جامعه است که همه‌گیری آن را تشدید و آشکار کرده است. به دلایل گوناگونی زنان، به‌ویژه مادران، هنوز روزانه بیش از مردان مجموعه‌ای از مسئولیت‌های پیچیده برعهده دارند که بیشتر اوقات ترکیب در‌‌هم‌آمیخته‌ای از وظایف بدون مزد خانگی و کارهای با دستمزد حرفه‌ای است.

 

درست است که فشار ذهنی برای ایجاد تعادل در چنین وضعیتی چندین دهه است که ادامه دارد اما کوویدـ۱۹ نقش مهمی در نمود آشکار‌تر آن داشته است. آمار نشان می‌دهد که زنان بیشتر از مردان دچار استرس و فرسودگی می‌شوند و به طور دقیق‌تر در مادرانی که کار می‌کنند بیش از پدرانی که کار می‌کنند، دیده می‌شود. این امر اثرات گوناگونی بر دنیای کار پس از همه‌گیری خواهد گذاشت و اهمیت بسیاری دارد که هم شرکت‌ها و هم جامعه به‌طور کلی در فکر راه‌هایی برای کاهش این عدم‌تعادل باشد.

 

اطلاعات اخیر در مورد فرسودگی شغلی زنان نگران‌‌کننده است. بنا بر پژوهشی در میان ۵۰۰۰ کاربر آمریکایی در لینکدین، ۷۴ درصد از زنان خیلی یا تا‌حدودی در مورد مسائل کاری خود استرس داشتند، در مقایسه با ۶۱ درصد از کارکنان مرد که در این پژوهش شرکت کرده بودند.

 

در تحقیق جداگانه‌ای که مرکز مشاوره محیط‌های کاری "گریت پلیس تو وورک" و مرکز سلامت شغلی "ماوین" انجام دادند دریافتند که مادران شاغل ۲۳ درصد بیش از پدران شاغل دچار فرسودگی شغلی می‌شوند. این تحقیق نشان می‌دهد‌ که به طور تقریبی ۲ میلیون و ۳۵۰ هزار مادر شاغل در ایالات متحده آمریکا از زمان شروع همه‌گیری دچار فرسودگی شغلی شده‌اند، به‌ویژه به دلیل تقاضا‌های نابرابر در خانه و محل کار".

 

زنان با انبوهی از وظایف پیچیده و مسئولیت‌های فردی دست‌ و ‌پنجه نرم می‌کنند که باعث استرس می‌شود.

 

کارشناسان به اتفاق بر این باورند که یک عامل مشخص برای فرسودگی شغلی زنان وجود ندارد بلکه تلاقی ساختار‌های اجتماعی و هنجار‌های جنسیتی نقش مهمی در این فرسودگی دارد. برای مثال نابرابری در محیط‌های کاری به طور آشکاری به نقش‌های سنتی جنسیتی مربوط است.

 

در ایالات متحده آمریکا زنان هنوز به طور متوسط در برابر هر دلاری که مردان دریافت می‌کنند فقط ۸۲ سنت دریافت می‌کنند و شکاف میان دستمزد زنان و مردان در اروپا نیز بر همین قیاس است. شرکت جیا اطلاعات مربوط به شکاف جنسیتی پرداخت دستمزد را ارائه نداده است اما او حدس می‌زند که باید میزان قابل‌توجهی باشد. به‌علاوه او فکر می‌کند بیشتر همکاران مرد دستمزدشان بیش از اوست، عاملی که استرس شدیدی در او ایجاد می‌کند.

 

جیا می‌گوید: "فکر اینکه خودم را ارزان می‌فروشم خیلی دلسرد‌کننده بود اما نمی‌خواستم با درخواست دستمزد بالاتر محبوبیت خودم را از دست بدهم، در شرایطی که به دلیل درخواست امکانات و مزایایی برای مراقبت از دخترم پا از حد و مرز خود فراتر گذاشته بودم. این وضعیت برای من نبرد مداوم درونی بود".

 

پژوهش‌ها نشان می‌دهد دستمزد کمتر باعث استرس بیشتر و به طور کلی آسیب به سلامت روانی می‌شود. تحقیقات متعددی به طور مشخص نشان داده است که فرسودگی شغلی در میان زنان به دلیل تفاوت در شرایط کاری وتأثیر جنسیت در ارتقای شغلی بیشتر است.

 

در سال ۲۰۱۸، پژوهشگران دانشگاه مونترآل نتیجهٔ پژوهشی را منتشر کردند که بر ۲۰۲۶ نفر از کارکنان به مدت چهار سال انجام شده بود. این پژوهشگران دریافتند که زنان در برابر فرسودگی شغلی آسیب‌پذیر‌تر از مردان هستند چون زنان کمتر از مردان ارتقای شغلی پیدا می‌کنند در نتیجه بیشتر احتمال دارد در موقعیت‌های با صلاحیت و نفوذ کمتر قرار ‌گیرند که منجر به استرس و دلسردی می‌شود. آنها هم‌چنین دریافتند که زنان بیشتر سرپرست

خانواده‌های تک‌والدی هستند و بار مشکلات فرزندان هم بر دوش آنهاست و ناچار باید زمان زیادی صرف امور خانگی کنند و خودباوری کمتری دارند؛ همه عواملی که باعث تشدید فرسودگی شغلی می‌شود.

 

نانسی بیر‌گارد، استاد دانشگاه مونترآل و یکی از نویسندگان این پژوهش می‌گوید با نگاه به پژوهشی که در سال ۲۰۱۸ انجام دادیم روشن است که کوویدـ۱۹ نابرابری‌های و عدم‌تعادل‌هایی را که در پژوهش نشان داده شده بود، تشدید کرده است. نانسی می‌گوید: "از دیدگاه توسعه پایدار سرمایه انسانی در محیط‌های کاری باید بگویم در جهت مثبتی حرکت نمی‌کنیم".

 

برایان کروپ، مدیر مرکز تحقیقات منابع انسانی گارتنر، شرکت مشاوره و تحقیق جهانی واقع در کنِتیکت آمریکا، معتقد است بسیاری از عواملی که باعث فرسودگی شغلی زنان می‌شد پیش از همه‌گیری هم وجود داشته است اما کوویدـ۱۹ به‌طور آشکاری این عوامل را تشدید کرده است به طوری که روال زندگی و کار ما نیاز به بازسازی اساسی پیدا کرده است.

 

با شروع همه‌گیری ، بسیاری از زنان دریافتند که مسئولیت‌های خانگی آنها بیشتر شده است -همه‌فن‌حریف بودن دشوار‌تر شده بود.

 

سازمان‌ها و مؤسسه‌های حمایت از والدین و کودکان تعطیل شدند و در بیشتر موارد بار این تعطیلی بر دوش زنان افتاد. در تحقیقی که پژوهشگران دانشگاه هاروارد، مدرسه بازرگانی هاروارد و مدرسه بازرگانی لندن انجام دادند در نظر‌سنجی از ۳۰،۰۰۰ نفر در سراسر جهان دریافتند که زنان، به‌ویژه مادران به طور بارزی در همه‌گیری کوویدـ۱۹ نسبت به دوران پیش از آن وظایف و مسئولیت‌های بیشتری در مورد فرزندان بر عهده داشتند و این به طور مستقیم بر سلامت آنها اثر گذاشته است.

 

بسیاری از زنان خود را به عنوان مسئول امور خانه و خانه‌داری می‌شناسند و همه‌گیری باعث تعطیلی همه سیستم‌های حمایتی شد که پیش از این باعث می‌شد بتوانند تعادلی میان کار بیرون و کار در خانه برقرار کنند.

 

این همان وضعیتی است که سارا در مارس ۲۰۲۰ تجربه کرد، وقتی همه مدارس نیویورک تعطیل شدند. این زن ۴۰‌ ساله اهل بروکلین به خاطر می‌آورد: "اول پیام دادند که مدارس تا پایان آوریل تعطیل خواهد بود، من برای خودم این تاریخ را به عنوان هدف قرار دادم و امید داشتم که وقتی به آن برسم همه‌چیز درست شود". حالا بیش از ۱۸ ماه از همه‌گیری گذشته است دو پسر ۶ و ۹ ساله او تازه سر کلاس حضوری می‌روند و زندگی سارا زیر‌ و‌ رو شده است.

 

آوریل ۲۰۲۰ برای اولین بار او دچار اضطراب شد. فشار‌های مدرسه از راه دور بچه‌ها و کار خودش به عنوان مدیر فروش شرکت بزرگ فناوری او را از پای درآورد. نمی‌توانست بخوابد، مدام نگران بود و احساس افسردگی می‌کرد. بدتر از همه این بود که حس می‌کرد هر قدر تلاش می‌کند کافی نیست چون وقت کافی برای درست انجام دادن هیچ کاری ندارد.

 

شش ماه از همه‌گیری گذشته بود که دیگر روشن شد باید روش دیگری در‌پیش بگیرد. همسر سارا، وکیل است و بیشتر از او درآمد دارد و از سال ۲۰۰۸ که با هم ازدواج کردند به این کار اشتغال دارد. در ماه اوت ۲۰۲۰ این دو با هم تصمیم گرفتند که سارا کار خود را رها کند و مادری خانه‌دار شود. او می‌گوید: "پیش از این، هرگز نمی‌دانستم فرسودگی شغلی چیست، حالا بی‌هیچ شک و تردیدی می‌دانم چیست".

 

تجربه سارا نشان‌دهنده ماجرای گسترده‌تری است. سپتامبر گذشته در حالی که همه‌گیری گسترش پیدا می‌کرد بیش از ۸۶۰،۰۰۰ زن و ۲۰۰،۰۰۰ مرد از نیروی کار ایالات متحده آمریکا کاسته شد. مادرانی که بین فوریه و سپتامبر کار خود را ترک کرده‌اند حدود ۹۰۰،۰۰۰ نفر برآورد می‌شود و پدرانی که کار خود را ترک کرده‌اند حدود ۳۰۰،۰۰۰ نفر هستند.

بی بی سی

 

گوناز تی وی

E