ƏSGƏR ÖN CƏBHƏDƏ, BİZ İSƏ ARXADA… Kimin nə işlə məşğul olduğunu müharibə göstərəcək Məni tez-tez qınayırlar ki, yazılarımın böyük hissəsini siyasətə həsr edirəm. Məni qınamağa dəyməz, çünki bugünkü cəmiyyətimiz tamamilə siyasiləşib, hamı hansısa siyasi mövqedən çıxış edir, hansısa siyasi tərəfdən çıxış etməyənləri isə mövqesiz adam kimi qələmə verirlər. Amma bugün çalışacam siyasətdən bir qədər uzaq olum. Yadıma 26 iyundakı parad yadıma düşdü. Bilməyənlərə bir daha qeyd edim ki, 26 iyun – Azərbaycan Respublikasında Silahlı Qüvvələr günüdür. Əslində müharibə şəraitində yaşayan, 20 faiz torpaqları işğal altında olan, 1 milyondan çox qaçqını olan bir məmləkətdə ən müqəddəs bayram elə silahlı qüvvələr günü olmalıdır. Qaçqın demişkən, mən özüm də Qarabağın dilbər guşələrindən sayılan Şuşa şəhərində anadan olmuşam. Şuşadan ayrılanda mənim 13 yaşı var idi. Uzun illərdir ki, doğma torpağımızın həsrətini çəkirəm. Şuşa uğrunda neçə-neçə şəhid verib ailəmiz. Dayım Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı adına layiq görülüb və indi də öz Vətəninə xidmət edir. Amma reallıq budur ki, biz Şuşadan ayrı qalmışıq. Əslində mənim üçün ən müqəddəs gün elə bugündür. Nə Yeni ildə, nə Novruz bayramında, nə də ki, digər əcnəbi bayramlarda bu qədər xoşbəxt olmamışam. Xoşbəxtəm ona görə ki, tezliklə işğal olunmuş torpaqlarımızı düşmən tapdağından azad edəcək layiqli ordumuz var, xoşbəxtəm ona görə ki, iki qardaşlarımın ikisi də hal-hazırda Azərbaycan Silahlı Qüvvələrində qulluq edir və buna görə də bugünkü bayram bizim ailəmiz üçün ikiqat bayrama çevrilib. Son illər ərzində ordumuz həqiqətən də qüvvətli bir orduya çevrilib, dünya standartlarına cavab verən texnikaya malik peşəkar şəxsi heyətimiz formalaşıb. Düzdür, bəzən yerli mətbuatda bir sıra yazılara rast gəlirik, ordumuzda baş berən neqativ hallardan yazırlar. Bir şeyi yaddan çıxarmaq olmaz ki, “Meşə çaqqalsız, ağac çürüksüz olmaz”. Bu informasiyaların içində həqiqəti də olur, şişirtmə də olur, hətta mən deyərdim bəzi jurnalistlərimizin ağ yalanı da öz əksini tapır. Bir-iki neqativ fakta görə, minlərlə peşəkar ordu kollektivinə qara yaxmaq düzgün olmazdı. Maraqlısı odur ki, hər dəfə ordu günü ərəfəsində ölkə başçısı və digər rəsmilərin dilindən müharibə hədələri eşidilməkdədir. İnanın ki, qadın olmağıma baxmayaraq, çox sevinirəm. Atalar demişkən, “Od olmasa, tüstü çıxmaz”. Deməli Azərbaycanın hərbi qüdrəti o səviyyəyə çatıb ki, prezident İlham Əliyev cürət edib erməniləri müharibə ilə hədələyir. Mən inanıram ki, müharibə başlasa, bizim ordumuz qanlar bahasına da olsa, qələbə çalacaq. Amma müharibəni başlamazdan əvvəl arxa cəbhədə bizlər hazır olmalıyıq. Ön cəbhə artıq döyüşə hazırdır. Amma gəlin görək, müharibə başlasa, arxa cəbhə nə edəcək? İlk öncə gənclərin tərbiyəsini pozan gecə barlarını, klubları bağlamaq, şəhərin bütün küçələrini bürüyən lazımsız əcnəbi reklamları yığışdırmaq, onun əvəzində isə hərbi idman klubları açmaq, müharibəyə çağıran plakatlarla şəhəri bəzəmək, milli vətənpərvər ruhlu verilişlərin sayını birə beş artırmaq gərəkdir. Xalqı müharibəyə hazırlamaq, dövlətin neftdən gələn gəlirlərini birbaşa olaraq hərbiyə yönəltməli, fərarilik edənləri isə yerindəcə güllələmək lazımdır ki, digərlərinə dərs olsun. Şəhərdə dəb-dəbəni, bahalı maşınları, kef məclislərini aradan qaldırmaq lazımdır ki, gənclərimizin fikri yayınmasın. Arxa cəbhədə çalışanlar, bir, iki və lazım gəldikdə üç növbədə çalışmağa hazır olmalıdır. Bir sözlə, arxa cəbhə bir çox məhrumiyyətlərə məruz qalmalıdır ki, ön cəbhədə heç bir korluq çəkməsinlər. İndi isə üzümü arxa cəbhədəkilərə tuturam: “Hazırsınızmı bütün bunlara?” Bəsdir Qarabağı şerlərdə, mahnılarda, muğamatda yada saldıq, indi də gəlin Qarabağı qanlı döyüşlərdə vuruşa-vuruşa alaq. Vətəni sevmək onun haqqında mahnı oxumaqla bitmir, Onu qanın bahasına qorumalısan. Biz isə hələ nanay-nanay edirik… Mətanət Kərimli