O sadəcə bir kukla kimi davranmış, iradəsiz, güçsüz və xalq dəstəyindən yoxsun biri olmuşdur.
Bölgədəki bir başqa diktator olan Səddam Hüseyin də, savaşın başlaması ve rejiminin çöküşüylə birlikdə bir dəlikdə gizlənmiş, xalqın və ya dış güclərin intiqamından qurtulmağa çalışmışdır. Hitler isə rejiminin son anlarında intihardan başqa çarə bulamamışdır. Bunlar həp eyni modelin örnəkləridir:
Diktatorlar savaş meydanında əsla qalmazlar; onlar xalq üçün deyil, yalnızca taxtları üçün yaşayarlar. İran rejimi ilə İsrail arasında yaşanan son 12 günlük savaşda da eyni ssenari təkrarlandı.
İllərdir özünü devrimçi lider olaraq tanıdan Ayətullah Xaməneyi, təhlikə anında ailəsilə birlikdə güvənli bir sığınağa girdi. Daha öncə də rejimin çökməsi durumunda iqtidar yapısının əldən çıxmaması üçün xələflərini təyin etmişdi. Bu hərəkət, onun üçün şəxsi güvenliyin ve diktatorluq yapısının qorunmasının, xalqı və ölkəni savunmaqdan daha öncəlikli olduğunu açıqça göstərir.
Soru budur:
Saldırı qarşısında gizlənən bir lider, xalqın güvənini haq edirmi? Xalq, lideri qaçan bir rejim üçün canını verməyə razı olarmı?
Cavab açıqdır: Yox!
Belə diktatorlar, ölkəni və xalqı düşünməkdən çox, öz canları ve sərvətləri üçün əndişələnirlər. Onlar bədənlərinə kiçik bir cızıq gəlməsinə belə təhəmmül edəməzkən, illərdir xalqın qanını əmərək asalaq bir şəkildə yaşamlarını sürdürmüşlərdir. Tarix göstərmişdir ki bu diktatorların sonu əsla yaxşıolmamışdır.
Sonuc:
Tarix açıqca bizə heçbir diktatorun əbədi olmadığını öyrətməkdədir. Zorbalıqla xalqı yönətənlər, kriz anlarında hep yalnız qalmış ve sonunda ya qaçmışlar ya da yox olmuşdurlar. Amma geriyə qalan, millətlərə dayatılmış acılar ve xalqın oyanmaqda gec qalmasının bədəlini
ödəyən nəsillərdir.
Kamuoyu bir daha saxta devrimçi sloqanlara ya da dini görünüşlü güc düşgünlərinin aldatmacalarına qanmamalıdır. Xalq, gerçək qurtuluşun ve bağımsızlığın bilinc və birlikdən doğduğunu öyrənməlidir; barış zamanında fədakarlıqdan bəhs edib, təhlükə anında kəndilərini və ailələrini güvənli sığınaqlara daşıyan diktatorlardan deyil.
Unutmayaq: Diktatorlar gedər, amma millətin bədəninə vurduqları yaralar hələm-hələm sağalmaz. Bizim görəvimiz tarixdən dərs almaqdır ki, gələcəkdə bir daha keçmişin tələlərinə düşməyək.
Səccad Manafili